Manuel Alegre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Alegre
Manuel Alegre de Melo Duarte
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1936
Águeda
Język portugalski
Gatunki poezja, proza
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Wolności (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Bernardo O’Higginsa (Chile) Krzyż Komandorski Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Jugosłowiańskiej Gwiazdy ze Złotym Wieńcem Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej (1947–2001)

Manuel Alegre de Melo Duarte (ur. 12 maja 1936 w Águeda) – portugalski pisarz i polityk, działacz opozycyjny, długoletni poseł do Zgromadzenia Republiki, dwukrotny kandydat w wyborach prezydenckich.

Życiorys[edytuj]

W czasie studiów prawniczych na Uniwersytecie w Coimbrze zaangażował się w działalność opozycyjną wobec dyktatury Antónia de Oliveiry Salazara. Został za to relegowany z uczelni, a następnie zesłany kolejno na Azory i do Angoli. Za udział w próbie przewrotu wojskowego był przez pewien czas więziony w Luandzie. W 1964 udał się na emigrację, w Algierze pracował w dysydenckiej rozgłośni radiowej Voz da Liberdade. Jego książki zostały w Portugalii zakazane i ukazywały się jedynie w drugim obiegu.

W 1974, tydzień po rewolucji goździków, powrócił do kraju. Wstąpił do Partii Socjalistycznej i z jej ramienia uzyskał w 1975 mandat deputowanego. Zasiadał następnie do 2009 w Zgromadzeniu Republiki I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji. Do 2002 wybierany z Coimbry, następnie zaś z Lizbony. Po wyborach w 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego parlamentu. Zasiadał również w Radzie Państwa, organie doradczym prezydenta Portugalii. W 2004 bez powodzenia ubiegał się o funkcję sekretarza generalnego Partii Socjalistycznej[1].

We wrześniu 2005 ogłosił zamiar kandydowania w wyborach prezydenckich w 2006. Wystartował jako kandydat niezależny, ponieważ Partia Socjalistyczna oficjalnie wysunęła kandydaturę byłego prezydenta Mária Soaresa. W wyborach zajął 2. miejsce z poparciem 20,7% głosów, przerywając z popieranym przez centroprawicę Aníbalem Cavaco Silvą, który zapewnił sobie wygraną już w pierwszej turze[2]. W wyborach prezydenckich w 2011 ponownie ubiegał się o funkcję prezydenta z poparciem Partii Socjalistycznej, Bloku Lewicy i Demokratycznej Partii Atlantyku. Dostał 19,7% głosów, zajmując ponownie 2. miejsce w pierwszej turze głosowania, w której urzędujący prezydent Aníbal Cavaco Silva zapewnił sobie reelekcję[2].

Manuel Alegre jest autorem utworów prozatorskich i poetyckich. Wiele z jego wierszy zyskało popularność jako pieśni, wykonywane m.in. przez Zeca Afonso i Adriana Correia de Oliveirę. W 2005 został uhonorowany pomnikiem w Coimbrze.

Twórczość[edytuj]

Manuel Alegre
Zbiory poezji
  • Praça da Canção (1965)
  • O Canto e as Armas (1967)
  • Um Barco para Ítaca (1971)
  • Letras (1974)
  • Coisa Amar, Coisas do Mar (1976)
  • Nova do Achamento (1979)
  • Atlântico (1981)
  • Babilónia (1983)
  • Chegar Aqui (1984)
  • Aicha Conticha (1984)
  • Obra Poética, Vol. I, O Canto e as Armas (1989)
  • Obra Poética, Vol. II, Atlântico (1989)
  • Rua de Baixo (1990)
  • A Rosa e o Compasso (1991)
  • Com que Pena (1992)
  • Sonetos do Obscuro Quê (1993)
  • Coimbra Nunca Vista (1995)
  • Trinta Anos de Poesia (1993)
  • As Naus de Verde Pinho (1996)
  • Alentejo e Ninguém (1996)
  • Che (1997)
  • Senhora das Tempestades (1998)
  • Pico (1998)
  • Rouxinol do Mundo (1998)
  • Obra Poética (1999)
  • Livro do português Errante (2001)
  • Diálogos = Cristina Valada + Manuel Alegre (2001)
Utwory prozą
  • Jornada de África (1989)
  • O Homem do País Azul (1989)
  • Alma (1995)
  • Contra a Corrente (1997)
  • A Terceira Rosa (1998)
  • Uma Carga de Cavalaria (1999)
  • Arte de Marear (2002)
  • Cão Como Nós (2002)
  • Um Velho em Arzila (2003)
  • Rafael (2004)
  • O Quadrado (2005)

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. PS: José Sócrates eleito com 80,07 por cento dos votos (port.). publico.pt, 29 września 2004. [dostęp 2017-04-22].
  2. a b Resultados Eleitorais (port.). eleicoes.cne.pt. [dostęp 2017-05-04].
  3. Cidadãos Nacionais Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2017-05-04].
  4. a b c d Biografia (port.). manuelalegre2011.pt. [dostęp 2017-05-04].

Bibliografia[edytuj]