Maria Łopatkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Łopatkowa
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1927
Braciejowice
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 2016
Warszawa
Senator III kadencji
Okres od 19 września 1993
do 20 października 1997
Przynależność polityczna Partia Dzieci i Młodzieży
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka Honorowa Za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka Order Uśmiechu

Maria Łopatkowa, właśc. Maria Łopatko[1] (ur. 28 stycznia 1927 w Braciejowicach, zm. 25 grudnia 2016 w Warszawie[2]) – polska działaczka społeczna, pisarka, pedagog, posłanka na Sejm (1972–1980), senator (1993–1997).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Marii Łopatkowej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Ukończyła w 1952 studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Łódzkiego, w 1968 uzyskała stopień doktora pedagogiki na Uniwersytecie Warszawskim. Do 1969 pracowała jako nauczyciel w szkole podstawowej w Ołtarzewie, pełniła funkcję kierownika szkoły[3]. Przez wiele lat czynnie angażowała się w działania na rzecz ochrony praw dziecka. Była dyrektorem Zespołu Ognisk Wychowawczych w Warszawie. Współtworzyła, a następnie w latach 1981–1993 kierowała Komitetem Obrony Praw Dziecka. W 1988 powołała także Towarzystwo Pomocy Młodzieży. Była autorką licznych pozycji literatury współczesnej oraz publikacji naukowych z zakresu pedagogiki. Uważana za prekursora nurtu wychowawczego zwanego „pedagogiką serca”.

W latach 1972–1980 sprawowała mandat posłanki na Sejm PRL VI i VII kadencji z listy Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W 1981 podjęła jako ekspert współpracę z „Solidarnością”. Była członkinią rady krajowej PRON[4].

W 1993 zainicjowała powstanie Partii Dziecka, przekształconej później w Partię Dzieci i Młodzieży, która nie podjęła jednak czynnej działalności politycznej (przestała istnieć w 2010). Z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego sprawowała mandat senatora III kadencji (z województwa warszawskiego w latach 1993–1997). W 2006 kandydowała z listy PSL do sejmiku mazowieckiego (bez powodzenia), a w 2007 również bezskutecznie w przedterminowych wyborach parlamentarnych do Sejmu. Jej pogrzeb odbył się 11 stycznia 2017 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Od miłości do zbrodni, 1975
  • Jak pracować z dzieckiem i rodziną zagrożoną, 1976
  • Co macie na swoją obronę, 1977
  • Nowożeńcom na drogę, 1979
  • Przeciwko sobie, 1980
  • Tuptuś, 1980
  • Którędy do ludzi, 1982
  • Samotność dziecka, 1983
  • Podgryzana, 1985
  • Nasz cudzy świat, 1986
  • Ścigane z mocy prawa, 1986
  • Elementarz wychowania małego dziecka, 1988
  • Zakaz kochania, 1988
  • Tesia Kłapciuch: opowiadanie prawdziwe, 1991
  • Zabił z miłości?, 1991
  • Pedagogika serca, 1992
  • Morderstwo przed studniówką, 1997
  • Prawdziwa miłość istnieje, 1999
  • Dziecko a polityka czyli Walka o miłość, 2001
  • Dziecko i miłość: jak powstawała pedagogika serca. Cz. 1, 2005
  • Dziecko i miłość: jak powstawała pedagogika serca. Cz. 2, 2005
  • Pedagogika serca w dobie globalizacji, 2006

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2016-10-16].
  2. Bogusław Śliwerski: Odeszła pedagog serca, samarytanka miłości – Maria Łopatkowa. sliwerski-pedagog.blogspot.com, 25 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-25].
  3. Ostatnie pożegnanie. sp2ozarowmaz.szkolnastrona.pl. [dostęp 2018-02-01].
  4. „Trybuna Robotnicza” nr 109 (12 961) z 10 maja 1983, s. 6.
  5. Pożegnanie Marii Łopatkowej. brpd.gov.pl (Biuro Rzecznika Praw Dziecka). [dostęp 2017-01-11].
  6. Odznaka Honorowa Rzecznika. brpd.gov.pl (Biuro Rzecznika Praw Dziecka). [dostęp 2016-12-12].
  7. Pro Masovia – 2008 r.. mazovia.pl. [dostęp 2017-08-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]