Maria Hrabowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Hrabowska
Prof. hm. Maria Hrabowska.jpg
Maria Hrabowska (1999)
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1936
Poznań
Data i miejsce śmierci 14 lipca 2008
Gdańsk
Stopień instruktorski harcmistrzyni
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
Przewodnicząca ZHP
Okres sprawowania od 13 lipca 1996
do 7 grudnia 2001
Poprzednik Stefan Mirowski
Następca Wojciech Katner
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”

Maria Hrabowska (ur. 8 lutego 1936 w Poznaniu, zm. 14 lipca 2008 w Gdańsku) – prof. dr hab. nauk medycznych, patomorfolog, immunolog Akademii Medycznej w Gdańsku, członek NSZZ „Solidarność”, instruktorka Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu harcmistrzyni, Przewodnicząca ZHP (1996–2001).

Medycyna[edytuj | edytuj kod]

Maria Hrabowska była kierownikiem Samodzielnej Pracowni Patomorfologii Klinicznej Instytutu Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Gdańsku. 31 marca 1993 uzyskała tytuł profesora nauk medycznych.

Harcerstwo[edytuj | edytuj kod]

Maria Hrabowska urodziła się w rodzinie oficera Wojska Polskiego, który zginął w obronie ojczyzny we wrześniu 1939. Po wojnie wraz z matką mieszkała w Gdyni. Wstąpiła do harcerstwa mając 11 lat.

W 1957 jako studentka Akademii Medycznej uczestniczyła w reaktywowanie harcerstwa w Gdańsku, prowadziła drużynę harcerek, działała w kręgu starszoharcerskim „Westerplatte”. W 1959 została podharcmistrzynią w kręgu akademickim Akademii Medycznej w Gdańsku. Była ostatnią komendantką Hufca Harcerek Gdańsk-Śródmieście, rozwiązanego w 1961. Po wprowadzeniu w ZHP nowego systemu stopni i sprawności harcerskich według projektu Jacka Kuronia, zrywającego z tradycyjną metodyką harcerską, na prawie 20 lat zrezygnowała z działalności w harcerstwie i poświęciła się pracy naukowej.

W latach 1972–1975 Maria Hrabowska systematycznie odwiedzała chorego Józefa Grzesiaka „Czarnego”, była jego lekarzem.

Wróciła do harcerstwa w 1980, wstępując do Kręgu im. Andrzeja Małkowskiego w Gdańsku, była zastępczynią komendanta kręgu. Działała w Kręgu Seniorów „Korzenie”, prowadziła szkolenia drużynowych, pomagała prowadzić obozy harcerskie. W 1982 została harcmistrzynią, a w 1990 przewodniczącą Naczelnego Sądu Harcerskiego. Z jej inicjatywy stworzono przy nim Harcerski Rejestr Represjonowanych. Współtworzyła program wychowania zdrowotnego w ZHP.

Od 1993 była wiceprzewodniczącą Związku Harcerstwa Polskiego, a po śmierci Stefana Mirowskiego, w latach 1996–2001, pełniła funkcję Przewodniczącej ZHP.

W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydowała do Senatu z Komitetu Wyborczego "Służba Dziecku" w Gdańsku.

Była aktywnym członkiem NSZZ „Solidarność”. Zaangażowała się też w działalność Związku Legionistów Polskich, gdzie pełniła funkcję komendantki Okręgu Północnego. Współpracowała z Muzeum Czynu Niepodległościowego w Krakowie.

Pochowana na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 grudnia 2007 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2008 r. Nr 33, poz. 295, pkt 5.)
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 maja 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2001 r. Nr 23, poz. 405, pkt 13.)
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 stycznia 1997 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 1997 r. Nr 19, poz. 191, pkt 16.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]