Marian Czochra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Czochra
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1925
Zwierzyniec
Zawód neurochirurg
Tytuł naukowy profesor nauk medycznych
Alma Mater Akademia Medyczna w Lublinie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Marian Czochra (ur. 21 stycznia 1925 r. Zwierzyniec, woj. lubelskie) – polski neurochirurg, profesor dr hab. n. med. [1]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia medyczne ukończył w 1951 roku na Wydziale Lekarskim AM w Lublinie. Stopień lekarza medycyny uzyskał 1951 roku, dr med. – 1964, dr hab. n. med. 1972, tytuł naukowy profesora w 1982 r. W 1990 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego oraz kierownika Katedry i Kliniki Neurochirurgii Akademii Medycznej w Lublinie. W latach 1975 – 1979 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Lekarskiego oraz był członkiem licznych komisji senackich. W roku 1995 przeszedł na emeryturę[1].

Od 1950 roku pracował nieprzerwanie w Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny) początkowo w I Klinice Chirurgii, gdzie w 1958 roku uzyskał II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej. W tym okresie zajmował się problemem patomechanizmu wstrząsu pourazowego (autoalergii we wstrząsie zmiażdżeniowym[2]) i wpływu Ipronalu na doświadczalne powstawanie wrzodu żołądka [3]. Po przeniesieniu się w 1958 roku do Katedry i Kliniki Neurochirurgii w roku 1962 uzyskał II stopień specjalizacji z neurochirugii a stopień doktora medycyny w 1964 r.. W latach 1973 – 1985 był zastępcą dyrektora ds. klinicznych Instytutu Chorób Układu Nerwowego AM w Lublinie. W latach 1962 – 1986 odbył szkolenie specjalistyczno-naukowe w znakomitych ośrodkach neurochirurgicznych: Wielka Brytania w 1962 i w 1968 u prof. Gillinchama, w Szwajcarii u prof. Yasargila 1972/1973, w Czechosłowacji w 1966, w ZSRR w 1978, w Szwecji w 1978 i 1980, w Słowenii 1984, we Włoszech 1986. Pobyt prof. M. Czochry w tych Klinikach zaowocował przeniesieniu wielu koncepcji z zakresu neurochirurgii klinicznej do Lubelskiego Ośrodka, co miało istotny wpływ na rozwój zespołu lekarskiego Kliniki. W latach 1973 – 1995 był konsultantem wojewódzkim ds. neurochirurgii dla województwa lubelskiego i członkiem krajowego zespołu specjalistycznego. W latach 1973 – 1990 pełnił obowiązki konsultanta DOKP w Lublinie. Przez Ministra Zdrowia został mianowany na członka Okręgowej Komisji Kontroli Zawodowej PWRN w Lublinie (1973 – 1990)[1].

Prof. M. Czochra był założycielem PTN-ch, członkiem Zarządu Głównego PTN-ch oraz Komisji Rewizyjnej i Sądu Koleżeńskiego PTN-ch. Pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału Lubelskiego PTN-ch, był członkiem europejskiego (EANS) i światowego (WFNS)[1].

Prof. M. Czochra od 1990 roku jest członkiem rzeczywistym Lubelskiego Towarzystwa Naukowego[1].

Na wniosek Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej (CKK) dokonał 20 super recenzji na stopień doktora habilitowanego i 11 super recenzji na tytuł naukowy profesora. W czasie, gdy prof. M. Czochra kierował Kliniką nastąpił dalszy rozwój naukowy zespołu lekarskiego wyrażający się ukończeniem 5 rozpraw doktorskich oraz dwoma wnioskami na tytuł naukowy profesora. Dominującym kierunkiem działalności naukowo-badawczej były problemy chorób naczyniowych mózgu w tym mikrochirurgiczne leczenie tętniaków i naczyniaków mózgu[1][4][5][6] [7][8][9] [10][11][12].

Prof. M. Czochra wprowadził jako pierwszy w kraju nowy, zaproponowany przez Yaşargila dostęp (kraniotomia czołowo-skroniowo-klinowa) do mikrochirurgicznego leczenia wyłączenia tętników z krążenia mózgowego zarówno przedniego, jak i tylnego odcinka koła Wlilis’a[13][14][15][16][17][18], dokonywał sympatektomii tętnic szyjnych w odcinku śródczaszkowym w celu zapobiegania skurczom naczyniowym po zaklipsowaniu szypuły tętniaka[1], badał wpływ nimodypiny na funkcję układu oddechowego w czasie anestezji po zaklipsowaniu szypuły tętniaka[19]. Zastosował hemodylucje śródoperacyjną u chorych operowanych z powodu tętniaków wewnątrzczaszkowych co pozwoliło na zmniejszenie śmiertelności pooperacyjnej oraz rzadsze występowanie ognisk niedokrwięnnych mózgu w obrazie CT[20]. Przystosował igłę Gamskiego do biopsji guzów mózgu, której model po 20 latach został wprowadzony do aparatury stereotaktycznej i nadal jest stosowany[21]. W latach 70-tych XX wieku zastosował zastawkę komorowo-otrzewnową w przypadkach guzów tylnej jamy czaszki przebiegający ze wzmożonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym w celu barostabilizacji przedoperacyjnej[22][11]. Wyjaśnił patomechanizm objawów mylących u chorych z pourazowymi krwiakami wewnątrzczaszkowymi[23]. Zastosowanie w 1962 roku przy współdziałaniu Klamuta i Bryca metody Seldingera w uwidocznieniu tętnic kręgowych miało charakter pionierski[24][25][26]. W latach 60-tych zastosował heterogenną powięź naświetlaną promieniami gamma do wykonywania plastyki opony twardej[27]. W badaniach eksperymentalnych nad regeneracją i przepływem aksoplazmy w nerwie obwodowym po różnych metodach zespolenia chirurgicznego[28] oraz uzupełnienia ubytku nerwu homogennym przeszczepem nerwu naświetlanym promieniami gamma, stwarza możliwość przepływu aksoplazmy do obwodowego odcinka nerwu. Badania przeprowadzane były z użyciem mikroskopu elektronowego i metody izotopowej P 32 [29]. Wyniki badań były przedstawione na II Kongresie Nauki Polskiej. Dokonał pierwszego w Polsce homogennego (allogenicznego) przeszczepu nerwu obwodowego naświetlanego promieniami gamma u człowieka [30].

Prof. Marian Czochra był promotorem 6 rozpraw doktorskich oraz autorem i współautorem 120 prac naukowych opublikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Szereg jego prac należy uznać za pionierskie i wnoszące trwały dorobek do neurochirurgii polskiej. Wiele z nich przedstawione były na zjazdach i sympozjach w kraju i zagranicą. W roku 1984 otrzymał nagrodę Resortu Zdrowia drugiego stopnia. Jest również autorem rozdziału „Tętniaki mózgu” w podręczniku „Neurochirurgia” pod red. J. Bidzińskiego w 1988 roku[1].

Prof. M. Czochra był również inicjatorem utworzenia Oddziału Neurochirurgii w Radomiu i Zamościu[1].

Prof. A. Kunicki – członek PAN wyraził opinię, że prof. M. Czochra wywarł wybitny wpływ na podniesienie poziomu operacyjnego zespołu lekarskiego Kliniki Neurochirurgii w Lublinie, a wprowadzając nowe metody operacyjne dotychczas nie stosowane w kraju przyczyniły się do rozwoju neurochirurgii polskiej[1].

Wysoka ocena działalności prof. M. Czochry znalazła swój wyraz w licznych nagrodach i wyróżnieniach Uczelni, Resortu Zdrowia, Władz Wojewódzkich oraz Państwowych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Alma Mater UM w Lublinie ISSN 1230-0497 Nr 4 (97) Rok XXV, 2015
  2. Autoalergia we wsttrząsie zniażdżeniowym. Pamiętnik Sympozjum PAN. Sopot, 1956
  3. Immunologiae et therapiae experimentalis 1975, 23, 379-383
  4. Polski Tygodnik Lekarski 1992. T. XLVII. Nr 14-15. str. 336-339
  5. Polski Merkuriusz Lekarski 1997. T.II Nr 8
  6. Polski Tygodni Learski 1981 T. XXXVI nr 41, 1593-1596
  7. Neur. Neurochir. Pol. 1994, T.28, nr 4, 545-550
  8. Neur. Neurochir. Pol. 1994, T.28, nr 6, 899-905
  9. Med Sci Monit, 2002; 8(2): CR83-86
  10. Polish Medical Journal, Vol VI, No 2/1967
  11. a b Annales. UMCS. 1980
  12. Neur. Neurochir. Pol. 1996, t. 30, nr 3
  13. Neurol. Neurochir. i Psych Pol. 1979, 13, 65
  14. Neur. Neurochir. Pol., 1979, Nr 1, 71-74
  15. Neur. Neurochir. Pol., 1981, Nr 5-6, 585-591
  16. Neur. Neurochir. Pol., 1981, Nr 3, 327-332
  17. Neur. Neurochir. Pol., 1980, Nr 6, 639-644
  18. Neur. Neurochir. Pol., 1980, Nr 2, 203-208
  19. Anst. Kliniczna Inter. Terap. (1990), 77
  20. Med Sci Monit, 1998; 4(2):292-296
  21. Pol. Tyg. Lek. 1964, 19. 916
  22. Pamiętnik III sympozjum Naukowego Polskiego i Czechosłowackiego Towarzystwa Neurochirurgów. Jastrzębie Zdrój, 1978
  23. Neurologia, Neurochirurgia i Psychiatria Polska Rok 1962, t. XII, nr 4, str. 517-522
  24. Pol. Przegl. Rad. i Med. Nukl. 1962, 26, 311
  25. Polski Tygodnik Lekarski. 1964, Nr 4 str. 131-134
  26. Neurochirurgia, Neurologia i Psychiatria Polska. T. XII, nr 5, 703-707
  27. Neurol. Nuerochir. Pol. 1970, 4, 693
  28. Second International Meeting of the International Society for Neurochemistry, Milan, September 1-5 1969
  29. Praca Habilitacyjna. Kompleksowe Badania nad Regeneracją Nerwów Obwodowych po Zastosowaniu Hommogennego Przeszczepu. Akademia Medyczna Lublin 1971, Druk. UMCS zam. 332/71 n.80 A-7 7.12.71
  30. Hommogenny (allogeniczny) przeszczep nerwu obowodowego, Polski Tygodnik Lekarski 1981. T. XXXVI. Nr 33