Mięsień skroniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mięsień skroniowy

Mięsień skroniowy (łac. musculus temporalis) – parzysty mięsień żucia, najsilniejszy w grupie mięśni żwaczowych.

Przyczepy[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy stanowi powierzchnia dołu skroniowego, poniżej kresy skroniowej dolnej, ku dołowi sięgając do poziomu grzebienia podskroniowego. Część włókien przyczepia się na powięzi skroniowej. Koniec mięśnia jest obustronnie przyczepiony do wyrostka dziobiastego żuchwy.

Czynność[edytuj | edytuj kod]

Mięsień ten unosi żuchwę i przyciska do siebie zęby szczęki i żuchwy – najsilniejsze działanie mają włókna biegnące pionowo. Włókna mięśnia biegnące ku tyłowi dodatkowo cofają wysuniętą do przodu żuchwę.

Unaczynienie i unerwienie[edytuj | edytuj kod]

Unerwienie stanowią gałązki nerwu żuchwowego (V3) – trzeciej gałęzi nerwu trójdzielnego – czyli nerwy skroniowe głębokie.

Badanie[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy i brzusiec łatwo zbadać palpacyjnie, gdyż znajduje się na skroni. Badanie przyczepu końcowego sprawia nieco więcej trudności z uwagi na to, że wyrostek dziobiasty żuchwy chowa się pod łukiem jarzmowym. Przyczep końcowy bada się więc wewnątrzustnie przy mocno odwiedzionej żuchwie (mocno otwartych ustach). Badanie zawsze wykonuje się obustronnie, porównawczo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Sylwanowicz: Anatomia i fizjologia człowieka.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.