Michał Dadlez (polonista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michał Antoni Dadlez ps. „Bogoria” (ur. 4 stycznia 1895 w Rawie Ruskiej, zm. 11 czerwca 1965 w Warszawie) – doktor polonistyki, historyk polskiej literatury, poeta. Pracował również jako nauczyciel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był żołnierzem Legionów Piłsudskiego (1914-1917 w niewoli rosyjskiej), następnie w II Korpusie Polskim na Wschodzie. Działał jako korespondent wojenny podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920.

Absolwent Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego – w 1923 uzyskał doktorat. Podczas okupacji hitlerowskiej nauczał na tajnych kompletach. Był uczestnikiem powstania warszawskiego. Ciężko ranny w walkach. Po wojnie był wizytatorem w Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego, a także dyrektorem Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie.

Jego rodzeństwem byli: Józef, Julian (1893-1979, oficer, malarz), Ola (po mężu Stasiniewicz), Paulina (po mężu Stasiniewicz).

Miał córkę Jadwigę (ur. 1925), studentkę tajnej polonistyki, łączniczkę batalionu „Kiliński”, poległą w powstaniu, 28 września 1944, oraz syna Ryszarda, profesora geologii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]