Milica Hrebeljanović

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milica Hrebeljanović
Милица Немањић Хребељановић
Ilustracja
Portret z monasteru Ljubostinja, 1402–1405
Imię i nazwisko urodzenia Milica Nemanjić
Data urodzenia ok. 1335
Data śmierci 11 listopada 1405
Małżeństwo Lazar I Hrebeljanović
Krewni i powinowaci Stefan IV Lazarević

Milica Hrebeljanović, z domu Nemanjić (serb. Милица Немањић Хребељановић, ur. ok. 1335, zm. 11 listopada 1405) – księżna serbska, żona księcia Lazara I Hrebeljanovicia. W latach 1389–1393 sprawowała rządy w Serbii w imieniu niepełnoletniego syna Stefana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Vratka Nemanjicia, prawnuka Vukana Nemanjicia[1]. Pochodziła z linii bocznej carskiego rodu Nemanjiciów[1][2]. W 1353 r. wyszła za mąż za serbskiego władcę Lazara I Hrebeljanovicia, który wykorzystał jej carskie pochodzenie do wzmocnienia swojej władzy. Urodziła dwóch synów i pięć córek: Stefana, Vuka, Marę, Jelenę, Draganę, Teodorę i Oliverę. Gdy 15 czerwca 1389 r. zmarł jej mąż w bitwie na Kosowym Polu, podczas której Serbowie zostali pokonani przez siły osmańskie, Milica przejęła rządy. W imieniu niepełnoletnich synów, w latach 1389–1393 sprawowała faktyczną władzę w Serbii[3]. W tym czasie oddała córkę Oliverę do haremu sułtana Bajazyda, by uchronić pozostałości księstwa[3][2]. Jej decyzje polityczne pozwoliły zachować względną niezależność[2]. W 1392 r. przeniosła szczątki męża do monasteru Rawanica[3]; opis uroczystości pogrzebowych oraz lament wdowy nad trumną pojawiły się później w istotnych tekstach średniowiecznej literatury serbskiej[4]. W 1393 r. władzę przejął jej syn Stefan, a Milica wstąpiła do monasteru Ljubostinja[3], który założyła około 1390 r.[5] Tam przyjęła imię zakonne Eugenia i zajęła się nauką oraz tworzeniem dzieł literackich[3]. Dwukrotnie jednak – w maju 1398 i w r. 1403 – wstawiła się za Stefanem u sułtana[5]. Przyjaźniła się z poetką, mniszką Jefimiją, która wspierała ją w sprawach politycznych[6]. Zmarła w 1405 r.[3]

Jak jej mąż Lazar[7], Milica została kanonizowana przez Serbski Kościół Prawosławny. Jest znana jako święta Eugenia (Jevgenija), czyli pod imieniem, które przyjęła w klasztorze[8]. Jej postać pojawia się także w innych Kościołach wschodnich[9]. Jest popularną postacią w serbskim folklorze, jedną z bohaterek mitu kosowskiego oraz ludowych eposów, takich jak Budowa Rawanicy czy Car Łazarz i caryca Milica[1]. Odwaga i mądrość Milicy były opisywane przez Grzegorza Cambłaka i Konstantyna Kosteneckiego[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]