Mobi Oparaku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mobi Oparaku
Pełne imię i nazwisko Mobi Patrick Oparaku
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1976
Owerri
Wzrost 168 cm
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub Enyimba FC
Numer w klubie 10
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1993–1995 Iwuanyanwu Nationale
1995–1996 RSC Anderlecht
1996–2000 K.V. Turnhout 30 (2)
2000 El Paso Patriots 13 (13)
2000–2001 R. Cappellen F.C. 25 (5)
2001 Connecticut Wolves 23 (1)
2004–2005 Rivoli United F.C. 4 (0)
2005–2008 Gateway United F.C.
2008– Enyimba FC
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1996–2003  Nigeria 8 (0)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Nigeria
Igrzyska olimpijskie
złoto Atlanta 1996 Piłka nożna

Mobi Patrick Oparaku (ur. 1 grudnia 1976 w Owerri), nigeryjski piłkarz występujący aktualnie w Enyimba FC. Grający na pozycji prawego obrońcy. Nosił przydomek "Kill 'n' Go".

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Oparaku pochodzi z miasta Owerri. Tam też zaczynał swoją piłkarską karierę w jednym z najbardziej utytułowanych klubów w kraju, Iwuyanyanwu Nationale. Do pierwszej drużyny trafił w 1993 nie mając ukończonych 17 lat. Początkowo miał grać tylko czasami w końcówkach meczów by ogrywać się z dorosłym futbolem, ale w trakcie sezonu wyrósł na filar obrony zespołu Iwuyanyanwu, z którym wywalczył mistrzostwo Nigerii. W 1994 roku drużyna Nationale zagrała gorzej i zajęła dopiero 13. miejsce w lidze. W Afrykańskiej Lidze Mistrzów Oparaku ze swoją drużyną awansował do półfinału, w którym uległ tunezyjskiemu Esperance Tunis. Półfinał obywał się wówczas w tragicznych okolicznościach, gdyż samolot z drużyną Nationale na pokładzie rozbił się i zginęła jedna osoba, a kilka zostało rannych. W 1995 roku Nationale również nie rozegrało dobrego sezonu i zajęło 12. pozycję. Wpływ na to miała sytuacja w klubie – kontuzje i problemy z piłkarzami, trenerami i zarządzaniem klubu, a także niepowodzenie w Lidze Mistrzów. Pomimo tego Oparaku był gwiazdą drużyny i jednym z najlepszych graczy ligi.

Pod koniec roku Mobi został zaproszony na testy do RSC Anderlecht i wypadł na tyle dobrze, że wkrótce podpisał kontrakt z tym zespołem. Pobytu w Brukseli nie mógł jednak zaliczyć do udanych. Przez pół roku siedział na ławce rezerwowych, bądź na trybunach i ani razu nie pojawił się na boisku w Eerste Klasse w przeciwieństwie do swojego rodaka, Celestine Babayaro, który był filarem obrony Anderlechtu. W połowie sezonu trafił do KV Turnhout grającego w drugiej lidze. W drugiej lidze w sezonie 1995/1996 zajął 6. miejsce, a rok później 11. miejsce. Dość dobra forma spowodowała, że latem 1997 przeszedł do Kapellen FC. Zdobył 5 goli, ale nie pomogło to jego zespołowi w awansie do pierwszej ligi i Kapellen zajęło dopiero 8. miejsce. W sezonie 1998/1999 było jeszcze gorzej i Oparaku ze swoim klubem ledwo uchronił się przed spadkiem zajmując 15. miejsce. Sezon 1999/2000 był ostatnim w Europie dla Mobiego – Kapellen zdobyło ledwie 12 punktów i zajmując ostatnią pozycję spadło do 3. ligi.

W 2000 roku Oparaku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Początkowo grał w piłce nożnej halowej w Wichita Wings, a potem został piłkarzem Connecticut Wolves grającej w USL Second Division. Latem 2001 wyjechał na Jamajkę i został piłkarzem drugoligowej drużyny Rivoli United, z którą awansował do Premier League. W klubie ze Spanish Town w ekstraklasie zajął kolejno 8. miejsce w sezonie 2002/2003 oraz 6. miejsce w sezonie 2003/2004, w trakcie którego niespodziewanie w wieku 28 lat zdecydował się zakończyć karierę po wielu niepowodzeniach.

Jednak w 2005 roku postanowił przejść do Gateway F.C., gdzie jednak nie występował zbyt często a od roku 2008 powrócił do ojczyzny i podpisał kontrakt z Enyimba FC.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Karierę reprezentacyjną Oparaku rozpoczął od występów w młodzieżowej reprezentacji Nigerii. Z kadrą U-17 wziął udział w Mistrzostwach Świata Juniorów w Japonii w 1993 roku i był jedną z gwiazd tamtego turnieju, w którym Nigeria wywalczyła mistrzostwo świata.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 11 czerwca 1995 w przegranym w Boston 2:3 meczu z USA, rozegranym w ramach towarzyskiego turnieju US Cup. Potem trafił do reprezentacji olimpijskiej, której był jednym z filarów i walnie przyczynił się do awansu tej drużyny na Igrzyska Olimpijskie w Atlancie. Do reprezentacji trafił na dłużej i wziął udział w Igrzyskach Afrykańsko-Azjatyckich w meczach z Uzbekistanem. Wydawało się, że w 1996 będzie filarem "Super Orłów" na Puchar Narodów Afryki 1996, ale Nigeryjczycy wycofali się z turnieju. Pojechał za to na Igrzyska Olimpijskie do Atlanty i tam był podporą defensywy Nigeryjczyków. Grał w każdym meczu swojej reprezentacji, z którą doszedł do finału. Tam Nigeryjczycy pokonali Argentynę 3:2 i osiągnęli tym samym największy sukces w historii afrykańskiego futbolu.

W 1998 roku został powołany awaryjnie do kadry na Mistrzostwa Świata we Francji zamiast kontuzjowanego Jero Shakpoke. Tam był jednak rezerwowym (przede wszystkim głównie przez to, iż przez lata był graczem drugoligowym) i zagrał 70 minut w pierwszym, zwycięskim 3:2 meczu z Hiszpanią. W następnych meczach Nigeria grała już trójką obrońców i nie znalazło się miejsce w składzie dla Oparaku. Jego rodacy dotarli do 1/8 finału, w której ulegli Danii 1:4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]