Reprezentacja Nigerii w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nigeria
Przydomek Super Eagles (Superorły)
Związek Nigeria Football Federation
Sponsor techniczny Nike
Trener Gernot Rohr (od 2016)
Skrót FIFA NGA
Ranking FIFA Increase2.svg 44. (1431 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 51. (10 lipca 2016) (1620 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Vincent Enyeama (101)
Joseph Yobo (101)
Najwięcej bramek Rashidi Yekini (37)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Sierra Leone 1:0 Nigeria Protektorat Nigerii
(Freetown, Sierra Leone; 8 października 1949)
Najwyższe zwycięstwo
 Nigeria 10:1 Dahomej 
(Lagos, Nigeria; 28 listopada 1959)
Najwyższa porażka
 Złote Wybrzeże 7:0 Nigeria Protektorat Nigerii
(Akra, Złote Wybrzeże; 1 czerwca 1955)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Gold medal.svg 1996
Silver medal.svg 2008
Bronze medal.svg 2016
Mistrzostwa Afryki
Gold medal africa.svg 1980, 1994, 2013
Silver medal africa.svg 1984, 1988, 1990, 2000
Bronze medal africa.svg 1976, 1978, 1992, 2002, 2004, 2006, 2010
  1. Stan aktualny na 25 października 2018.

Reprezentacja Nigerii w piłce nożnej mężczyzn – zespół biorący udział w imieniu Nigerii w zawodach piłkarskich. Jest jedną z najbardziej utytułowanych drużyn narodowych w Afryce. Pięciokrotnie startowała w mistrzostwach świata (1994, 1998, 2002, 2010, 2014), trzykrotnie osiągając drugą rundę, trzy razy triumfowała w rozgrywkach o Puchar Narodów Afryki, ma na swoim koncie liczne sukcesy w futbolu juniorskim i młodzieżowym, a w 1996 roku – jako pierwsza drużyna z Czarnego Kontynentu – zdobyła złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich. Obecnie selekcjonerem kadry Nigerii jest Gernot Rohr[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w latach 80. futbol nigeryjski znajdował się w stanie postępującej degrengolady. Słabe wyniki reprezentacji w kwalifikacjach do kolejnych Mundiali były pochodną zawieszenia rozgrywek ligowych, które spowodowało masowy wyjazd piłkarzy za granicę, a także biedy i terroru politycznego panującego w kraju. Znacznie lepiej reprezentacja radziła sobie w rozgrywkach o PNA – w latach 1976-1978 reprezentacja dwa razy z rzędu zdobyła trzecie miejsce, w 1980 wywalczyła mistrzostwo a w 1984 i 1988 drugie miejsce. W 1989 roku misji zreformowania piłkarstwa w Nigerii podjął się Efiom Okon, nowy prezes związku. Przyciągnął on sponsorów, którzy zapewnili ciągłość finansowania klubów i federacji, oraz doprowadził do wskrzeszenia ligi. W latach 19881992 reprezentacja trzykrotnie stawała na podium w Pucharze Narodów Afryki (była dwa razy druga i raz trzecia), a w 1994 zdobyła mistrzostwo kontynentu.

Dwa lata później Nigeryjczycy prowadzeni przez Holendra Jo Bonfrère w Atlancie wywalczyli olimpijskie złoto. Już wkrótce wielu piłkarzy z tamtej drużyny – Uche Okechukwu, Emmanuel Amunike, Augustine Okocha, Victor Ikpeba, Daniel Amokachi, Sunday Oliseh, Nwankwo Kanu, Taribo West, Tijjani Babangida, czy Celestine Babayaro – trafiło do najlepszych drużyn europejskich.

Od 1994 roku Nigeria czterokrotnie brała udział w turnieju o mistrzostwo świata. Mimo iż w 1994 i 1998 roku zaliczani byli do faworytów imprezy, to zawsze odpadali w drugiej rundzie. W Stanach Zjednoczonych przegrali z Włochami, a we Francji wysoko ulegli Duńczykom.

Z kolei w 1995 roku ekipa nigeryjska wystąpiła w rozgrywkach o Puchar Króla Fahda. Zajęła w nich czwarte miejsce po porażce z Meksykiem po rzutach karnych 4:5 w meczu o trzecie miejsce. Kolejny raz (tym razem pod nazwą Puchar Konfederacji) Nigeria brała w nich udział w 2013 roku. Na turnieju rozgrywanym w Brazylii nie przebrnęła jednak przez fazę grupową.

Na początku XXI wieku Nigeryjczycy nadal utrzymują się w afrykańskiej czołówce. W ostatnich siedmiu zawodach o tytuł najlepszej drużyny Afryki swój udział kończyli zazwyczaj na drugim lub trzecim miejscu (z wyjątkiem lat 2008 – ćwierćfinał i 2013 kiedy to zdobyli mistrzostwo kontynentu). Znacznie słabiej zespół prezentuje się na światowym czempionacie. W 2002 roku Nigeria zajęła ostatnie miejsce w grupie, w cztery lata później w ogóle nie awansowała do mistrzostw świata, dając się niespodziewanie wyprzedzić Angoli. Mundial 2010 w RPA Nigeryjczycy również (tak jak osiem lat wcześniej) zakończyli na fazie grupowej. Cztery lata później w Brazylii wyszli z grupy i dotarli do 1/8 finału. W tej fazie jednak ulegli 0:2 Francji. Na mundialu 2018 w Rosji grali w grupie D razem z Argentyną, Chorwacją oraz Islandią. Po porażce 0:2 w meczu z Chorwatami przyszło zwycięstwo 2:0 z Islandią oraz porażka 1:2 z Argentyną, skutkująca ostatecznie odpadnięciem Nigeryjczyków z mistrzostw.

O sile obecnej drużyny decyduje już nowe pokolenie zawodników. W bramce godnym następcą Rufaia okazał się 24-letni Vincent Enyeama, w mistrzu Niemiec sezonu 2008/2009, VfL Wolfsburg występuje młody napastnik Obafemi Martins, a w Szachtarze Donieck Julius Aghahowa. Linią obrony dyrygują Joseph Yobo z Evertonu oraz 23-letni Chidi Odiah, w 2005 roku zdobywca Pucharu UEFA z CSKA Moskwa. Z generacji mistrzów olimpijskich pewne miejsce w drużynie mają tylko Kanu i Babayaro.

Obecnie drużyna Nigerii zajmuje według rankingu FIFA 39 miejsce, a na czarnym kontynencie i w federacji CAF 6 miejsce[2].

Nigeria od dawna uchodzi za jedną z najlepszych drużyn młodzieżowych w Afryce. W 1985 roku zespół juniorów zdobył mistrzostwo świata U-16, dwa lata później na tym samym turnieju przegrał w finale z ZSRR, a w 1993 triumfował w mistrzostwach świata U-17. Drużyna U-21 w 1989 i 2005 roku wywalczyła wicemistrzostwo świata. Ponadto czterokrotnie zdobywała tytuł najlepszej reprezentacji w swojej kategorii wiekowej w Afryce.

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Udział w igrzyskach olimpijskich
Rok Kwalifikacje Wynik
Włochy 1960 Nie zakwalifikowała się
Japonia 1964
Meksyk 1968 Awans Faza grupowa
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1972 Nie zakwalifikowała się
Kanada 1976 Zrezygnowała z udziału
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1980 Awans Faza grupowa
Stany Zjednoczone 1984 Nie zakwalifikowała się
Korea Południowa 1988 Awans Faza grupowa
Hiszpania 1992 Nie zakwalifikowała się
Stany Zjednoczone 1996 Awans Mistrzostwo
Australia 2000 Awans Ćwierćfinał
Grecja 2004 Nie zakwalifikowała się
Chińska Republika Ludowa 2008 Awans II miejsce
Wielka Brytania 2012 Nie zakwalifikowała się
Brazylia 2016 Awans III miejsce
Japonia 2020
Francja 2024
Stany Zjednoczone 2028

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Chile 1962 Nie zakwalifikowała się
Anglia 1966 Zrezygnowała z udziału
Meksyk 1970 Nie zakwalifikowała się
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990
Stany Zjednoczone 1994 Awans 1/8 finału
Francja 1998 Awans 1/8 finału
Korea Południowa Japonia 2002 Awans Faza grupowa
Niemcy 2006 Nie zakwalifikowała się
Południowa Afryka 2010 Awans Faza grupowa
Brazylia 2014 Awans 1/8 finału
Rosja 2018 Awans Faza grupowa
Katar 2022
Kanada Stany Zjednoczone Meksyk 2026

Puchar Narodów Afryki[edytuj | edytuj kod]

  • 19571959Nie brała udziału (była kolonią brytyjską)
  • 1962Wycofała się z eliminacji
  • 1963 – Faza grupowa
  • 1965Nie brała udziału
  • 1968Nie zakwalifikowała się
  • 1970Wycofała się z eliminacji
  • 19721974Nie zakwalifikowała się
  • 1976 – III miejsce
  • 1978 – III miejsce
  • 1980Mistrzostwo
  • 1982 – Faza grupowa
  • 1984 – II miejsce
  • 1986Nie zakwalifikowała się
  • 1988 – II miejsce
  • 1990 – II miejsce
  • 1992 – III miejsce
  • 1994Mistrzostwo
  • 1996Wycofała się z udziału z turnieju
  • 1998Dyskwalifikacja[3]
  • 2000 – II miejsce
  • 2002 – III miejsce
  • 2004 – III miejsce
  • 2006 – III miejsce
  • 2008 – Ćwierćfinał
  • 2010 – III miejsce
  • 2012Nie zakwalifikowała się
  • 2013Mistrzostwo
  • 20152017Nie zakwalifikowała się

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gernot Rohr officially signs new Super Eagles deal [dostęp 2018-01-18].
  2. FIFA.com, The FIFA/Coca-Cola World Ranking – Ranking Table – African Zone – FIFA.com, FIFA.com [dostęp 2017-07-12] (ang.).
  3. Kara za odmowę udziału w turnieju w 1996.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]