Mokasyn błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mokasyn błotny
Agkistrodon piscivorus[1]
(Lacépède, 1789)
Mokasyn błotny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina żmijowate
Podrodzina grzechotnikowate
Rodzaj Agkistrodon
Gatunek mokasyn błotny
Podgatunki
  • A. p. conanti Gloyd, 1969
  • A. p. leucostoma (Troost, 1836)
  • A. p. piscivorus (Lacépède, 1789)[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     A. p. piscivorus

     A. p. conanti

     A. p. leucostoma

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mokasyn błotny (Agkistrodon piscivorus) – gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotnikowatych, w rodzinie żmijowatych.

W gatunku tym wyróżniamy 3 podgatunki[1]:

Wygląd:

Mokasyn błotny jest dużym wężem, osiągającym 160 cm. Grzbiet ma w kolorze czarnym lub ciemnobrązowym, bez deseniu[4]. Nie posiada grzechotki.

Biotop:

Wąż ten nie oddala się od wody. Można go spotkać nad brzegami rzek, strumieni i jezior. Najchętniej zasiedla bagna i moczary. Lubi czatować na zdobycz, zwisając z gałęzi tuż nad lustrem wody.

Odżywianie:

Podstawą jego diety są ryby. Poluje też na inne wodne zwierzęta na lądzie, czasami na małe ssaki i ptaki. Zjada także padlinę. Oczyszcza rewir łowiecki z martwych ryb.

Rozród:

Mokasyny błotne są jajo-żyworodne. Samica rodzi 5-15 młodych, które maja długość 15 do 30 cm[4]. Samice mogą rozmnażać się partenogenetycznie; występuje u nich partenogeneza fakultatywna[5].

Występowanie:

Południowo-wschodnie obszary Ameryki Północnej, zwłaszcza na Florydzie.

Uwagi:

Jad jest silnie toksyczny. Węże te są bardzo agresywne. Efektem ugryzienia są rozległe zmiany martwicowe tkanek, co często powoduje konieczność amputacji ugryzionej kończyny[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Agkistrodon piscivorus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Agkistrodon piscivorus (LACÉPÈDE, 1789) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 8 września 2010].
  3. Agkistrodon piscivorus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. s. 123.
  5. Warren Booth, Charles F. Smith, Pamela H. Eskridge, Shannon K. Hoss, Joseph R. Mendelson III i Gordon W. Schuett. Facultative parthenogenesis discovered in wild vertebrates. „Biology Letters”. 8 (6), s. 983–985, 2012. doi:10.1098/rsbl.2012.0666 (ang.). 
  6. Steven Foster, Roger A. Caras: A field guide to venomous animals and poisonous plants, North America, north of Mexico. s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986. ISBN 8321404642.
  2. Hanna Dobrowolska: Gady. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 8301009578.
  3. Steven Foster, Roger A. Caras: A field guide to venomous animals and poisonous plants, North America, north of Mexico. Boston: Houghton Mifflin, 1994. ISBN 0-395-93608-X.