Przejdź do zawartości

Muhammad Iqbal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Muhammed Ikbal
Muhammed Iqbal
Ilustracja
Imię i nazwisko

Muhammad Iqbal

Data i miejsce urodzenia

9 listopada 1877
Sijalkot

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1938
Lahaur

Narodowość

pakistańska

Dziedzina sztuki

poezja

podpis

Muhammad Iqbal znany tez jako Ikbal Muhammad (ur. 9 listopada 1877 w Sijalkocie, zm. 21 kwietnia 1938) – indyjski teolog muzułmański, mistyk, filozof, działacz polityczny, poeta i prawnik; obywatel Wielkiej Brytanii.

Urodził się w Sijalkocie w obecnym Pakistanie[1]. Studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge[2] i w Monachium[1]. W 1908 r. został członkiem palestry[1].

Powrócił do Indii, aby podjąć praktykę prawniczą i został mianowany profesorem filozofii. Zdobył pozycję czołowego poety tworzącego w językach urdu i perskim[1]. Uczestniczył w konferencjach okrągłego stołu w 1931 i 1932 roku[1]. Był mistykiem przybierając imię „Ja” i Jedności Boga. Jego wykłady zebrane w tomie Odbudowa religijnej myśli islamskiej (org.: The Reconstruction of Religious Thought in Islam), wydanym w 1934 r., odegrały ważną rolę w umacnianiu wiary we własne siły wśród społeczności muzułmańskiej[1]. W programowym przemówieniu do członków Ligi Muzułmańskiej, której był aktywnym działaczem, podczas jej konferencji w Allahabadzie, przedstawił koncepcję oddzielnego państwa muzułmańskiego, o charakterze republiki islamskiej, w północno-zachodnich Indiach[1]. W kwestii tej dyskutował m.in. z Mahatmą Gandhim. Doczekała się ona jednak realizacji dopiero 9 lat po jego śmierci w postaci państwowości pakistańskiej[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]