Nini Rosso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nini Rosso
Ilustracja
Nini Rosso (1969)
Imię i nazwisko

Raffaele Celeste Rosso

Data i miejsce urodzenia

19 września 1926
San Michele Mondovì, Włochy

Data i miejsce śmierci

5 października 1994
Rzym, Włochy

Przyczyna śmierci

rak płuc

Instrumenty

trąbka

Gatunki

jazz, pop

Zawód

muzyk

Aktywność

1948–1994

Wydawnictwo

Durium, Hansa, Sprit, Columbia, Electrecord, Globe

Nini Rosso (ur. jako Raffaele Celeste Rosso 19 września 1926 w San Michele Mondovì, Włochy, zm. 5 października 1994 w Rzymie) – włoski trębacz i kompozytor, współautor i wykonawca znanego szlagieru „Il Silenzio” z 1964 roku, spopularyzowanego w 1965 roku i sprzedanego w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie.

Uważany za włoskiego rywala Louisa Armstronga. Zyskał liczne przydomki: „tromba d' oro” („złota trąbka”), „trombautore” („trębacz-autor”) i „Mister Silenzio”[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od wczesnych lat interesował się jazzem. Twierdził, iż zapoznał się z tym gatunkiem muzycznym dzięki matce. Na trąbce nauczył się grać w oratorium. Ukończył konserwatorium. W młodości był członkiem oddziału partyzanckiego. Od strony muzycznej jego idolem był Louis Armstrong. Zamiłowanie do jazzu dzielił, między innymi, z Fredem Buscaglione i Pierem Angelą. W 1948 roku podpisał kontrakt z Orkiestrą RAI w Turynie otrzymując posadę solisty-trębacza. W 1957 roku został członkiem zespołu Armanda Trovajolego. W 1961 roku odniósł pierwszy sukces, lansując swój przebój „La ballata di una tromba”. Dzięki niemu stał się bardzo znany we Włoszech[1]. Powstały w 1963 roku utwór „Concerto Disperato” przyniósł mu popularność międzynarodową wchodząc na listy przebojów aż Japonii. Jego największym sukcesem komercyjnym okazał się jednak utwór „Il Silenzio”; skomponowany w 1965 roku wspólnie z Willym Brazzą był wariacją na temat „Last Post”, sygnału dźwiękowego piechoty lub kawalerii British Army. Później stał się motywem przewodnim filmu The Legion’s Last Patrol. Pomimo brytyjskiego coveru w wykonaniu Eddiego Calverta i amerykańskiego Ala Hirta, to oryginalne wykonanie Niniego Rosso stało się międzynarodowym przebojem[2], sprzedanym w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy[1].

Nini Rosso zaczął uczestniczyć w programach telewizyjnych (Studio uno, Sabato sera), festiwalach (Festiwal Piosenki Neapolitańskiej, Cantagiro), pojawił się w filmach razem Giannim Morandim i Ritą Pavone. Szczyt popularności we Włoszech osiągnął pod koniec lat 60. dzięki utworowi „Il volo del calabrone” („Lot trzmiela”). Zyskał popularność na świecie stając się najsłynniejszym włoskim trębaczem. W swojej karierze zdobył kilka złotych i platynowych płyt. W 1993 ukazał się zbiór jego największych przebojów, zatytułowany Masterpiece. Miał różnorakie hobby, budował modele statków, zbierał wypchane ptaki, motyle i maski, a także komiksy, plakaty z filmu niemego, laski, lalki, żołnierzyki[1].

Zmarł na raka płuc w Poliklinice Gemelli Rzymie w wieku 68 lat. Zostawił żonę Silvię i dwie córki, Beatrice i Angelicę[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Gloria Pozzi w: Corriere della Sera: addio Nini Rosso, re del "Silenzio" (wł.). archiviostorico.corriere.it/. [dostęp 2016-01-10].
  2. AllMusic: Nini Rosso: Artist Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-01-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]