Nosowo (powiat koszaliński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

54°6′19″N 16°0′25″E

- błąd

38 m

WD

54°6'19"N, 16°0'25"E

- błąd

38 m

Odległość

nan m

Nosowo
osada
Ilustracja
Pałac z parkiem w Nosowie (nr rejestr. 932)
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

koszaliński

Gmina

Biesiekierz

Liczba ludności (2005)

53

Strefa numeracyjna

94

Kod pocztowy

76-039[1]

Tablice rejestracyjne

ZKO

SIMC

0303723

Położenie na mapie gminy Biesiekierz
Mapa konturowa gminy Biesiekierz, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Nosowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Nosowo”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Nosowo”
Położenie na mapie powiatu koszalińskiego
Mapa konturowa powiatu koszalińskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Nosowo”
Ziemia54°06′19″N 16°00′25″E/54,105278 16,006944

Nosowo (do 1945 niem. Nassow) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Biesiekierz. Nosowo leży nad rzeką Radew.

Według danych z 31 grudnia 2005 r. osada miała 53 mieszkańców[2].

Według najstarszej, pisanej wzmianki z XIV w., pierwszym właścicielem była patrycjuszowska rodzina Holkenów z Kołobrzegu. Nosowo było główną siedzibą tego rodu. Po jego wygaśnięciu przeszło we władanie znanego, pomorskiego rodu von Münchow, w którego rękach pozostawało do drugiej połowy XIX w. Przez pewien czas, od drugiej połowy XVIII w. do pierwszej połowy XIX w. do części Nosowa posiadał prawa ród von Heydebreck. W ostatnim okresie przed 1945 r. właścicielami Nosowa były rodziny von Heydebreck i von Sprenger[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • neorenesansowy pałac z XIX wieku otoczony 16-hektarowym parkiem. Formą nawiązuje do renesansu francuskiego, symetria parterowej bryły rozbudowanej trzema piętrowymi ryzalitami jest podkreślona niskimi wieżami, dwoma czworobocznymi u boku ryzalitu zachodniego i jedna ośmioboczna u boku wschodniego. Ozdobne elewacje są ożywione lekkimi naczółkami okien. Obecnie wewnątrz działa hotel i restauracja[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 826 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. Plan rozwoju lokalnego gminy Biesiekierz na lata 2007–2013. 2006-10, s. 9.
  3. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, s. 68, ISBN 83-7263-900-0
  4. Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 202, ISBN 978-83-7495-133-3.