Stare Bielice (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. zachodniopomorskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Artykuł 54°10′37″N 16°06′54″E
- błąd 38 m
WD 54°10'36.8"N, 16°6'54.0"E
- błąd 14 m
Odległość 1 m
Stare Bielice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat koszaliński
Gmina Biesiekierz
Liczba ludności (2016) 2500
Strefa numeracyjna 94
Kod pocztowy 76-039
Tablice rejestracyjne ZKO
SIMC 0303798
Położenie na mapie gminy Biesiekierz
Mapa konturowa gminy Biesiekierz, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Stare Bielice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Stare Bielice”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Stare Bielice”
Położenie na mapie powiatu koszalińskiego
Mapa konturowa powiatu koszalińskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Stare Bielice”
Ziemia54°10′37″N 16°06′54″E/54,176944 16,115000

Stare Bielice (niem. Alt Belz) – wieś w Polsce położona na Równinie Białogardzkiej, w dorzeczu Parsęty na terenie województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Biesiekierz, przy trasie drogi wojewódzkiej nr 112

Liczba ludności[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 31 grudnia 2008 r. wieś miała 1344 mieszkańców[1].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. Po reformie administracji w 1999 roku wieś należy do województwa zachodniopomorskiego, powiatu Koszalińskiego, w gminie Biesiekierz.

Miejscowość graniczy od wschodu z Koszalinem, od południa z Nowymi Bielicami, od północy z Gniazdowem i od zachodu z Tatowem. Z powodu podmiejskiego położenia rozwijają się tu usługi, handel oraz budownictwo jednorodzinne.

Obecnie w sołectwie na ponad 2-hektarowym terenie budowane jest największe w północnej Polsce centrum blacharsko-lakiernicze. Ma mieć ponad 4000m² powierzchni.

Mieszkańcy[edytuj | edytuj kod]

Przed 1939 rokiem wieś należała do Trzeciej Rzeszy. Po II wojnie światowej miejscowość została zasiedlona przez ludność przesiedloną z kresów Wschodnich na mocy traktatu Jałtańskiego wraz z osadnikami z Wielkopolski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś została założona w XI wieku, niedługo po powstaniu Koszalina, w celu wzmocnienia pozycji Koszalina na Pomorzu Środkowym. Wiadomo o istnieniu świątyni w tej miejscowości z zachowanej wzmianki o proboszczu kościoła parafialnego w Starych Bielicach, którym był w 1370 roku Heinrich Klocke. 27 września 1440 roku mieszczanie koszalińscy rozbili tu wojska kołobrzeskie, pragnące zniszczyć konkurencyjny ośrodek handlowy[2]. W ciągu XVI stulecia została zawiązana w miejscowości gmina luterańska przy kościele w Starych Bielicach. Obecny kościół, pod wezwaniem Świętego Stanisława, biskupa i męczennika, został wzniesiony w 1894 roku, jako neogotycki, murowany z cegły. Zawieszony na wieży dzwon, pierwotnie odlany w 1569 roku, został na nowo odlany w Szczecinie w 1905 roku.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się murowany neogotycki kościół pw. Stanisława ze Szczepanowa. Ze względu na swój wygląd i otoczenie jest często wybierany przez pary młode jako miejsce ślubu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Plan Odnowy Miejscowości Stare Bielice na lata 2010–2016. 2010-01, s. 6 (Uchwała Nr XXXIX/301/10 Rady Gminy w Biesiekierzu z dnia 5 lutego 2010 r.).
  2. Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 250, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]