Ojciec Ted

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Father Ted
Father Ted
Gatunek serialu Komedia
Kraj produkcji Wielka Brytania Wielka Brytania
Irlandia Irlandia
Oryginalny język angielski
Główne role Dermot Morgan
Ardal O’Hanlon
Frank Kelly
Pauline McLynn
Liczba odcinków 25
Liczba serii 3 sezony i 1 odcinek specjalny
Nagrody BAFTA TV Award (1996, 1999): najlepsza komedia
British Comedy Award (1997): najlepszy sitcom Channel 4,
British Comedy Award (1996): Dermot Morgan jako najlepszy aktor komediowy, Pauline McLynn jako najlepsza aktorka komediowa
Produkcja
Reżyseria Andy De Emmony, Graham Linehan
Scenariusz Graham Linehan, Arthur Mathews
Muzyka Neil Hannon
Czas trwania odcinka 25 min. (24 odcinki), 50 min. (1 odcinek)
Pierwsza emisja
Stacja telewizyjna Wielka Brytania Irlandia Channel 4
Lata emisji Wielka Brytania Irlandia 1995, 1996, 1998
Polska od 2009
Data premiery Wielka Brytania Irlandia 21 kwietnia 1995
Polska 2009

Father Ted (ang. Father Ted) – serial komediowy wyprodukowany przez Hat Trick Productions dla Channel 4. Pierwszy odcinek został wyemitowany 21 kwietnia 1995 w Wielkiej Brytanii i Irlandii. W Polsce serial pokazywany jest na kanale BBC Entertainment. Scenariusz napisali Graham Linehan i Arthur Mathews, twórcy serialu „Big Train”.

Film nakręcono w The London Studios (wnętrza) oraz w Irlandii w: Ennis, Ennistymon, Kilfenora i Kilnaboy w hrabstwie Clare, w kinie w Greystones w hrabstwie Wicklow (odc. 3 s. I) oraz w Portrane (hrabstwo Fingal). Odcinek Hell kręcono w kamieniołomach Betchworth w angielskim Surrey.

Fabuła[edytuj]

Serial opowiada historię trzech katolickich księży i gosposi – mieszkańców plebanii na wyimaginowanej niewielkiej wyspie Craggy Island położonej u zachodniego wybrzeża Irlandii.

„Father Ted” jest komedią sytuacyjną (sitcom), która zyskała swoją popularność ze względu na humor polegający na przejaskrawieniu i krytyce postaw oraz zachowań współczesnego mieszkańca Irlandii i katolickiego duchowieństwa. Charakterystyka serialowych bohaterów sporadycznie nawiązuje do realnych postaci (np. biskup Brennan, posiadający syna i kochankę w USA) oraz różnych bieżących i historycznych wydarzeń. Serial przyczynił się do popularyzacji niektórych zwrotów i powiedzeń we współczesnym języku angielskim w Irlandii („Feck!”, „Go on, go on, go on...”).

Obsada[edytuj]

W rolach głównych[edytuj]

W pozostałych rolach[edytuj]

  • Jim Norton jako biskup Len Brennan
  • Graham Norton jako ojciec Noel Furlong
  • Rosemary Henderson jako siostra Assumpta
  • Tony Guilfoyle jako ojciec Larry Duff
  • Patrick Drury jako John O’Leary
  • Rynagh O’Grady jako Mary O’Leary
  • Maurice O'Donoghue jako ojciec Dick Byrne
  • Don Wycherley jako ojciec Cyril MacDuff
  • Arthur Mathews jako ojciec Ben
  • Pat Shortt jako Tom
  • Joe Taylor jako Competition Spectator
  • Paul Woodfull jako ojciec Harry Coyle
  • Tom Farrelly jako Gerry Fields
  • Don Foley jako Jim Halpin
  • Paul Tylack jako Award Ceremony Priest
  • John Olohan jako sierżant Deegan
  • Jon Kenny jako Fred Rickwood
  • Jimmy Keogh jako ojciec Fay
  • Chris Curran jako ojciec Jim Johnson
  • Yvonne Shanley jako Janine Reilly
  • Graham Linehan jako ojciec Gallagher
  • Doreen Keogh jako pani Dineen
  • Stephen Gallagher jako Tony Lynch
  • Ann Rowan jako pani Glynn
  • Sharon Carroll jako Nuala Ryan
  • Hugh B. O’Brien jako Eugene
  • Blanaid Irvine jako Mrs Glynn
  • Eamon Rohan jako Colm

Odcinki[edytuj]

Sezon I[edytuj]

  • 1. „Good Luck, Father Ted”, 21 kwietnia 1994
  • 2. „Entertaining Father Stone”, 29 kwietnia 1994
  • 3. „The Passion of St Tibulus”, 6 maja 1994
  • 4. „Competition Time”, 13 maja 1994
  • 5. „And God Created Woman”, 20 maja 1994
  • 6. „Grant unto Him Eternal Rest”, 27 maja 1994

Sezon II[edytuj]

  • 1. „Hell”, 8 marca 1996
  • 2. „Think Fast, Father Ted”, 15 marca 1996
  • 3. „Tentacles of Doom”, 22 marca 1996
  • 4. „The Old Grey Whistle Theft”, 29 marca 1996
  • 5. „Song for Europe”, 5 kwietnia 1996
  • 6. „The Plague”, 12 kwietnia 1996
  • 7. „Rock-a-Hula Ted”, 19 kwietnia 1996
  • 8. „Cigarettes and Alcohol and Rollerblading”, 26 kwietnia 1996
  • 9. „New Jack City”, 3 maja 1996
  • 10. „Flight into Terror”, 10 maja 1996

Odcinek specjalny[edytuj]

  • „A Christmassy Ted”, 24 grudnia 1996

Sezon III[edytuj]

  • 1. „Are You Right There, Father Ted?”, 13 marca 1998
  • 2. „Chirpy Burpy Cheap Sheep”, 20 marca 1998
  • 3. „Speed 3”, 27 marca 1998
  • 4. „The Mainland”, 3 kwietnia 1998
  • 5. „Escape from Victory (1)”, 10 kwietnia 1998
  • 6. „Kicking Bishop Brennan up the Arse (2)”, 17 kwietnia 1998
  • 7. „Night of the Nearly Dead”, 24 kwietnia 1998
  • 8. „Going to America”, 1 maja 1998

Główne postaci[edytuj]

Ojciec Ted Crilly[edytuj]

Father Ted (Dermot Morgan) – „zesłany” do oddalonej parafii na Craggy Island, za „sprawę Lourdes”, kiedy to Ted część funduszy kościelnych (przeznaczonych na pielgrzymkę biednego dziecka do Lourdes) wydał na hazard w Las Vegas. Ted zawsze broni się, że owe pieniądze „tylko spoczywały na jego koncie”. Przed tym zdarzeniem Ted był księdzem w Wexford (południowo-wschodnia Irlandia).

Marzeniem Teda jest ucieczka z Craggy Island i zamieszkanie w bogatej parafii. Ksiądz przedstawiony został jako osoba żądna sławy i pieniędzy. Oszukuje organizując akcje charytatywne i konkursy, oszukuje przełożonych, a dla osiągnięcia sławy startuje w konkursie na reprezentanta Irlandii w konkursie Eurowizji (odcinek A Song For Europe – „Piosenka dla Europy”).

Ojciec Dougal McGuire[edytuj]

Dougal (Ardal O’Hanlon) – młody ksiądz, przez biskupa określany jako „głąb”, przeniesiony do parafii Craggy Island za tajemniczy „incydent z Blackrock”, w którym uczestniczyły zakonnice i (nieistniejąca już) linia promowa Sealink. Dougal żyje w swoim własnym świecie, nieodróżniając snów od rzeczywistości i z reguły nie rozumiejąc Teda. Dougal wątpi w racjonalność istnienia zorganizowanych religii i podaje w wątpliwość istnienie Boga. Jest uzależniony od jazdy na rolkach.

Ojciec Jack Hacket[edytuj]

Father Jack (Frank Kelly) – ksiądz, alkoholik i rozpustnik stosujący przemoc i używający niecenzuralnego języka. Z ww. powodów został przysłany do parafii na Craggy Island. Najczęściej używanymi przez niego zwrotami są: „Feck!” (w irlandzkim slangu odpowiednik angielskiego „fuck”), „Drink!” oraz „Girls!”, lecz czasem komentuje zaistniałe sytuacje innymi krótkimi zwrotami, takimi jak: „Big Bras!”, czy „Jacobs Creek Chardonnay 1991!” (nazwa niedrogiego wina). Ted, w jednym z odcinków, nauczył Jacka dodatkowego zwrotu, którego ma używać w obecności dostojników kościelnych, a który pasuje do każdego zadanego pytania: „That would be an ecumenical matter!” (w wolnym tłumaczeniu: „Jest to sprawa ekumenizmu”).

Inną cechą Jacka jest jego alergiczna reakcja na obecność zakonnic, ucieka wówczas z okrzykiem „Nuns!”.

Jack, jako alkoholik, nie wzgardza również innymi płynami znajdującymi się w domu: płynem do mycia podłóg (który powoduje u niego symptomy śmierci, takie jak zatrzymanie akcji serca i dekompozycja ciała), płynem hamulcowym, olejem silnikowym oraz, powodującym u niego halucynacje, płynem do czyszczenia WC.

Muzyką, która powoduje, że Jack może stać, zamiast siedzieć w swoim fotelu jest Marsylianka.

Pani Doyle[edytuj]

Pani Doyle (Pauline McLynn) – gosposia zarządzająca domem, w którym mieszkają trzej księża. Jest mężatką, ale poza zwrotem grzecznościowym „Mrs”, tylko w jednym odcinku (Night of the Nearly Dead) wspomniała przypadkowo o swoim mężu.

Głównym zajęciem Mrs Doyle jest dbanie o dom (budowa szklarni, kopanie rowów melioracyjnych, naprawa dachu, sprzątanie strychu, mycie okien), a przede wszystkim parzenie i serwowanie herbaty. Odmawiając herbaty, gosposia nagabuje „Ahh, go on! – Go on, go on, go on, go on, go on, go on...” (w wolnym tłumaczeniu: „Ach no już, no już, no już, no już...”).

Ciekawostki i kontrowersje[edytuj]

  • Po emisji pierwszego odcinka, Channel 4 otrzymało tylko dwie skargi od widzów: jedną, sugerującą iż serial jest zbyt antykatolicki oraz drugą, w której skrytykowano zbytni pro-katolicyzm.
  • W styczniu 1997 dwie niewielkie irlandzkie wyspy: Inis Oírr oraz Inis Mór spierały się o to która jest rzeczywistym odpowiednikiem filmowej Craggy Island i na której z nich odbędzie się Friends of Ted Festival („Festiwal Przyjaciół Teda”). Zadecydowano, że spór zostanie rozstrzygnięty meczem footballu gaelickiego. Mecz wygrała wynikiem 2:0 Inis Mór. Inis Oírr przyznano tytuł Rugged Island – również wyimaginowanej serialowej wyspy, na której znajdowała się konkurencyjna parafia.
  • W roku 2001 kontrowersje w Irlandii wzbudziła reklama irlandzkiego urzędu skarbowego (ang. the Revenue), w której Pauline McLynn (jako Mrs Doyle) nawołuje swoim popularnym serialowym zwrotem „Go on, go on, go on...” do rozliczenia się z podatków i przypomina o upływającym okresie rozliczeniowym. Reklama ta została uznana w Irlandii za najgorszą kampanię reklamową roku.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Oficjalna strona Father Ted (Channel 4)