Olimpia Mancini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olimpia Mancini
Ilustracja
Rodzina Mancini
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1638
Rzym
Data i miejsce śmierci 9 października 1708
Bruksela
Ojciec Michele Lorenzo Mancini
Matka Geronima Mazarini
Dzieci

Ludwik Tomasz
Filip
Ludwik Juliusz
Emanuel Filibert
Eugeniusz Sabaudzki
Maria Joanna
Ludwika Filibert
Franciszka

Olympia Mancini by Mignard.png

Olimpia Mancini, Hrabina de Soissons fr. Olympe Mancini (ur. 11 lipca 1638, zm. 9 października 1708) – druga z pięciu sióstr Mancini (siostrzenic kardynała Jules'a Mazarina), matka sławnego generała francuskiego – Eugeniusza Sabaudzkiego i ciotka jego największego oponenta – Ludwika Józefa de Vendôme.

Olimpia wychowała się w Rzymie. Jej ojcem był baron Michele Lorenzo Mancini. Po jego śmierci w 1650, jej matka – Geronima Mazarini przeniosła się z córkami do Paryża. Miała nadzieję, że jej wpływowy brat – kardynał, pomoże dziewczynkom w znalezieniu dobrze urodzonych mężów. Ich kuzynki – Martinozzi, również przeniosły się do Francji w tym samym czasie, również aby zawrzeć świetne małżeństwa. Wszystkie te panny nazywano na dworze Mazarinettes:

Jej braćmi byli: Paweł, Filip i Alfons.

Małżeństwo[edytuj]

21 lutego 1657 Olimpia Mancini poślubiła księcia Eugeniusza Maurycego (1633-1673), syna Tomasza Franciszka, księcia Carignano i Marii Burbon-Soissons. Miała z nim 8 dzieci:

Olimpia Mancini przyjaźniła się z Henriettą Anną, księżną Orleanu, bratową i kochanką Ludwika XIV. To również ona poznała króla z Ludwiką de la Vallière, ale kiedy ta została następną kochanką króla, Olimpia odwróciła się od niej i znowu zaprzyjaźniła z odrzuconą Henriettą Anną.

Wygnanie z dworu[edytuj]

W 1679 Olimpia została oskarżona w tzw. Aferze Trucizn, że razem z trucicielką La Voisin, próbowała otruć Ludwikę de la Vallière. Podejrzewano ją również o to, że otruła własnego męża i Marię Ludwikę Orleańską – królową Hiszpanii i bratanicę Ludwika XIV. 23 stycznia 1680 została poproszona o opuszczenie dworu. Przeniosła się do Brukseli, upierając się przy swojej niewinności. Później podróżowała do Hiszpanii i do Anglii ze swoimi siostrami Marią i Hortensją. W Brukseli wspierała muzyków Pietro Antonio Fiocco i Henry Desmarest. Zmarła w Brukseli.