Opera za trzy grosze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Opera za 3 grosze)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Opera za trzy grosze
Die Dreigroschenoper
Muzyka Kurt Weill
Libretto Bertold Brecht
Liczba aktów 3 akty z prologiem
Język oryginału niemiecki
Źródło literackie Opera żebracza, John Gay
Czas trwania XVIII w., Anglia
Data powstania 1928
Prapremiera 31 sierpnia 1928, Berlin
Premiera polska 17 maja 1929
Teatr Reduta, Warszawa (reż. Leon Schiller)

Opera za trzy grosze (niem. Die Dreigroschenoper) – opera (właściwie musical)[1] Bertolta Brechta, do której muzykę napisał Kurt Weill. Sztuka jest adaptacją XVIII-wiecznej "Opery żebraczej" Johna Gaya (z roku 1728), satyry na burżuazję i wysokie sfery Londynu.

Polski przekład Brunona Winawera po wojnie opracowała dodatkowo (poprawiła, uwspółcześniła stylistycznie) Barbara Witek-Swinarska, songi tłumaczył Władysław Broniewski. Polska premiera odbyła się w opracowaniu muzycznym Leona Schillera i Grzegorza Fitelberga. Później reżyserował m. in. Operę za trzy grosze Erwin Axer (Warszawa), Jakub Rotbaum (Wrocław, 1957) i Konrad Swinarski (Warszawa, 1958). Dziś w dalszym ciągu wystawiana (również i w Polsce) należy do klasycznego repertuaru teatralnego i muzycznego.


Brecht ukazuje w "Operze za trzy grosze" przestępczy charakter systemu kapitalistycznego.

Córka biznesmena Peachuma, który pod pozorem miłosierdzia zarabia pieniądze na żebrakach, Polly, wychodzi za mąż za przestępcę Mackie Majchra. Ściąga na siebie gniew ojca, ale pozostaje przy Majchrze. Gdy Mackie musi uciekać, Polly przejmuje jego interesy. Mackie marzy o przejściu do branży bankowej. Perypetie bohaterów pokazują, że w Londynie nie ma przyjaźni, a wszyscy troszczą się tylko o pieniądze (nawet przyjaźń Majchra z policjantem Brownem). Mackie został w końcu złapany przez policję, ale ostatecznie królowa ułaskawia go i daje mu zamek. Wcześniej żegna się on słowami "Bo czym jest włamanie do banku wobec założenia banku?", "Czym jest zamordowanie człowieka wobec wynajęcia człowieka?".

Przypisy

  1. Lucjan Kydryński pisze w "Przewodniku operetkowym": "sztuka czy musical? - raczej to drugie...", w: Lucjan Kydryński, Przewodnik operetkowy. Warszawa PWM, 1986, s. 592.

Źródła:[edytuj]