Ostrów (powiat kraśnicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Ostrów w innych znaczeniach tego słowa.
Ostrów
Kapliczka Jana Nepomucena
Kapliczka Jana Nepomucena
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat kraśnicki
Gmina Wilkołaz
Liczba ludności 390
Strefa numeracyjna (+48) 81
Kod pocztowy 23-212[1]
Tablice rejestracyjne LKR
SIMC 0393212
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Ostrów
Ostrów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ostrów
Ostrów
Ziemia 50°59′47″N 22°16′08″E/50,996389 22,268889

Ostrówwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, w gminie Wilkołaz[2][3].

Do 1870 istniała gmina Ostrów.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa lubelskiego.

Wieś stanowi sołectwo – zobacz jednostki pomocnicze gminy Wilkołaz[4].

Historia[edytuj]

Ostrów w wieku XIX opisano jako wieś z folwarkiem nad rzeką Urzędówką w powiecie janowskim, gminie Urzędów, parafii Popkowice, odległy 10 wiorst od Kraśnika a 35 wiorst od Lublina. Wieś ta poprzednio należała do przyległych dóbr Popkowice i w księgach hipotecznych dotąd (1886) nosi nazwę Popkowice-Ostrów[5].

W roku 1886 było tu 38 domów, 448 mieszkańców wyznania rzymskokatolickiego i 19 żydów. W 1827 r. było tu 26 domów, 200 mieszkańców. Włościanie posiadali 570 mórg gruntów ornych. Dobra Ostrów wraz z folwarkiem Mazurów mają wówczas obszaru 1129 mórg.

Główny folwark Ostrów posiada gruntów ornych 437 mórg, ogrodów 8 mórg, łąk 35 mórg, pastwisk 14 mórg, wód i nieużytków 10 mórg. Folwark Mazurów założony przez ojca dzisiejszego właściciela - Mazurkiewicza, ma gruntów ornych 321 mórg, pastwisk 2 mórg, oraz lasu 289 mórg Lasy sosnowe. Grunta ciężkie gliniaste, lecz urodzajne. Do dóbr Ostrów dawniej należała wieś Ewunin, obecnie uwłaszczona[5].

Ostrów (jak podaje Słownik geograficzny Królestwa Polskiego) to starożytna osada, którą jeszcze Bolesław Wstydliwy nadał klasztorowi franciszkanów w Zawichoście. W XV w. należała do parafii Borów. Było tu 9 łanów kmiecych, płacących po fertonie czynszu i dających po 30 jaj, 2 koguty, 4 korce owsa i 3 żyta z łanu. Dziesięcinę, wartości do 10 grzywien, dają scholasterii sandomierskiej. Była tu karczma z rolą i młyn ze stawem. Wieś graniczyła z Pstrągami, Borowem, Kosincm i Zawichostom (Długosz L.B. t.III, s.314). Trzy pierwsze wsie wraz z Ostrowem stanowiły w XVI w. jedną całość dóbr (Pawiński, Małop. 370). Dobra te wraz z Popkowicami i Skorczycami w XVI w. należały do rodu Bystramów, z których ostatni podarował całą fortunę swoją Mikołajowi Rejowi z Nagłowic, poecie, który podług tradycji posiadał wśród obszernych lasów, wśród których folwark Ostrów został założony, myśliwski dwór, gdyż jak opowiada Trzecieski „rad zabawiał się myśliwstwem“[5].

W końcu XVIII wieku Ostrów został oddzielony od dóbr Popkowice, należał wówczas do Smoczyńskich. Od sukcesorów Ewy Smoczyńskiej, która założyła wieś Ewunin, nabył w 1820 roku Andrzej Mazurkiewicz. Dwór w Ostrowie posiadł piękny ogród owocowy, ozdobiony sadzawkami, urządzonymi na przepływającej od Wilkołaza rzeczce Urzędówce. Budowli dworskich było wówczas: murowanych 1, drewnianych 37, ubezpieczonych od ognia na sumę rubli srebrnych 72 850. W majątku młyn wodny i cegielnia. Od dóbr Ostrów oddzielono w 1878 roku las Niwką zwany mający włók 7, oraz las za Ewuninem, zwany Zamajdanie, włók 4. Części te odsprzedano drobnym właścicielom[5].

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2016-02-29].
  2. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2016-02-29].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2016-02-29]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Wilkołaz. Urząd Gminy Wilkołaz. [dostęp 2016-02-29].
  5. a b c d Ostrów (31) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.