Otto Ernst Remer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Ernst Remer
Ilustracja
generalmajor generalmajor
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1912
Cesarstwo Niemieckie Neubrandenburg
Data i miejsce śmierci 4 października 1997
Hiszpania Marbella
Przebieg służby
Lata służby 19321945
Siły zbrojne Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Jednostki 4th Panzer Division logo 3.svg 4 Dywizja Pancerna
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa

Otto-Ernst Remer (ur. 18 sierpnia 1912 w Neubrandenburgu, zm. 4 października 1997 w Marbella) – niemiecki oficer Wehrmachtu w stopniu generała majora, który odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców po zamachu na Adolfa Hitlera (20 lipca). Po wojnie rozpoczął współpracę z Socjalistyczną Partią Rzeszy (SRP). Był propagatorem Kłamstwa oświęcimskiego.

Niemieckie sądy skazały go w czterech procesach na łączną karę pozbawienia wolności na 22 miesiące:

  • W 1952 sąd w Brunszwiku skazał Remera za zniesławienie pamięci ofiar faszyzmu.
  • W 1986 sąd w Kempten (Allgäu) skazał Remera za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej.
  • W 1992 sąd w Monachium skazał Remera za propagację kłamstwa oświęcimskiego.
  • W 1992 sąd w Schweinfurcie skazał Remera za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej.

Po wyczerpaniu wszystkich możliwości apelacji od wyroków Remer zbiegł do Hiszpanii, gdzie pozostał do końca życia.

Odznaczenia[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Herbert Kraus: Die im Braunschweiger Remerprozess erstatteten moraltheologischen und historischen Gutachten nebst Urteil. Girardet, Hamburg 1953.
  • Willi Lasek: „Revisionistische“ Autoren und ihre Publikationen. In: Brigitte Bailer-Galanda, Wolfgang Benz, Wolfgang Neugebauer (Hrsg.): Die Auschwitzleugner. Elefanten-Press, Berlin 1996, ISBN 3-88520-600-5.