Parafia św. Barbary w Pionkach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parafia św. Barbary
Ilustracja
Kościół św. Barbary
Państwo  Polska
Siedziba Pionki
Adres ul. Jana Pawła II, 1
26-670 Pionki
Data powołania 12 maja 1929
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja radomska
Dekanat pionkowski
Kościół św. Barbary
Nadzór diecezja
Proboszcz ks. kanonik Stanisław Bujnowski
Wezwanie św. Barbara
Wspomnienie liturgiczne 4 grudnia
Położenie na mapie Pionek
Mapa lokalizacyjna Pionek
Siedziba parafii św. Barbary
Siedziba parafii św. Barbary
Położenie na mapie powiatu radomskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu radomskiego
Siedziba parafii św. Barbary
Siedziba parafii św. Barbary
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Siedziba parafii św. Barbary
Siedziba parafii św. Barbary
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Siedziba parafii św. Barbary
Siedziba parafii św. Barbary
Ziemia51°28′30,1″N 21°27′02,4″E/51,475028 21,450667
Strona internetowa

Parafia św. Barbary w Pionkachrzymskokatolicka parafia, należąca do dekanatu pionkowskiego w diecezji radomskiej.

Ponieważ św. Barbara jest patronką wszystkich pracujących w warunkach zagrożenia dla życia (górników, hutników, pracowników zakładów chemicznych), dlatego też parafia została oddana pod jej opiekę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W kronice parafialnej zapisano:

„W roku 1924 barak (stara parowozownia) o wymiarach 12 × 25 metrów za zgodą dyrekcji fabryki, został przebudowany na kaplicę. Kaplica znajdowała się obok toru kolejowego”.

Nie poprzestano jednak na drewnianej kaplicy, lecz postanowiono wybudować nowy kościół.
W tym celu powołany został Komitet Budowy Kościoła, na czele którego stanął dyrektor Państwowej Wytwórni Prochu inż. Jan Prot, życzliwie ustosunkowany do podjętego zadania.

Innym argumentem uzasadniającym budowę świątyni była daleka odległość do kościoła parafialnego w Jedlni (7 km piaszczystej drogi).
Powstanie fabryki, w której produkowano proch, nitroglicerynę (materiały łatwopalne i niebezpieczne), przyczyniło się do tego, że często dochodziło do wybuchów, pożarów, a nawet zdarzały się wypadki śmiertelne. Na miejscu nie było jednak stałego księdza, który udzieliłby ludziom ostatniej posługi.
Mowa jest o tym w liście Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich do Kurii Diecezjalnej:

"Pracując już od dłuższego czasu wśród robotników w Wojskowej Wytwórni Prochu w Zagożdżonie kilkakrotnie zwracaliśmy uwagę na potrzebę osiedlenia na miejscu księdza.
Przez niespełna dwa lata było w tej wytwórni trzy wybuchy, które pociągnęły za sobą kilkanaście ofiar.
Ostatni wybuch z dnia 25 marca 1926 roku już pociągnął za sobą 10 ofiar, z których 3 zmarło. Na miejscu jednak księdza nie ma, który w nagłych wypadkach miałby pieczę".

1 czerwca 1928 rok biskup Paweł Kubick dokonał poświęcenia kamienia węgielnego, a 12 maja 1929 roku biskup Marian Ryx, ordynariusz diecezji w Sandomierzu wydał dekret na mocy którego erygował nową parafię w Zagożdżonie, przy kościele pod wezwaniem św. Barbary. 4 grudnia 1933 roku, mieszkańcy Pionek (w tym roku zmieniono nazwę Zagożdżon na Pionki) byli świadkami wielkiej uroczystości, o której napisano w kronice:

"W uroczystej procesji w asyście wielu kapłanów i kilkutysięcznej rzeszy ludzi przeniesiono Najświętszy Sakrament ze skromnej drewnianej kaplicy do nowego kościoła".

W 2007 władze miasta otrzymały zgodę ze Stolicy Apostolskiej, aby św. Barbara została patronką miasta Pionki.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Trójnawowa świątynia została zaprojektowana w stylu neobarokowym, na planie krzyża łacińskiego (crux ordinaria) przez Stefana Szyllera (1857-1933), słynnego polskiego architekta i konserwatora zabytków.
Wewnątrz znajduje się zaprojektowany przez Antoniego Chmielewskiego ołtarz główny, oraz trzy inne: Serca Bożego, Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej, wraz z umieszczoną weń kopią obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej. Uwieńczenie wschodniej nawy stanowi kaplica poświęcona opiece Matki Bożej.
Na sklepieniu, znajdują się malowidła przedstawiające czterech ewangelistów, a filary podtrzymujące świątynię ozdobione są przez kolejne stacje Drogi Krzyżowej. W kościele znajduje się również piękna, marmurowa ambona.

Trzy, wspaniałe dzwony świątyni zostały nazwane kolejno: Jan, Stanisław i Zygmunt, na cześć swoich fundatorów, dyrektorów Państwowej Wytwórni Prochu. Zostały one zniszczone przez hitlerowców w czasie II wojny światowej.

Duszpasterze[edytuj | edytuj kod]

Proboszczowie[edytuj | edytuj kod]

  1. Ks. Ptaszyński Edward[1] (1929 – 1932)
  2. Ks. Naulewicz Jan[2] (1932 – 1940)
  3. Ks. Kiersztajn Seweryn (1940 – 1950)
  4. Ks. Zadęcki Tomasz[3] (1950 – 1963)
  5. Ks. Stradomski Feliks (1963 – 1965)
  6. Ks. Giżycki Józef (1965 – 1978)
  7. Ks. Wacław Krzysztofik (1978 – 1990)
  8. Ks. Andrzej Wołczyński (1990 – 1992)
  9. Ks. kanonik Bujnowski Stanisław (1992-obecnie)


Wikariusze[edytuj | edytuj kod]

Do parafii przybyli:

  1. Ks. Stefan Cieluba 1931
  2. Ks. Piotr Chołoński 1935
  3. Ks. Jan Kubkowski 1936
  4. Ks. Stanisław Nowakowski 1937
  5. Ks. Stanisław Wróbel 1938
  6. Ks. Józef Giżycki 1938
  7. Ks. Stefan Mroczek 1940
  8. Ks. Stanisław Dudela 1942
  9. Ks. Józef Tomaszewski 1945
  10. Ks. Józef Barański 1945
  11. Ks. Jan Major 1948
  12. Ks. Stanisław Olechowski 1951
  13. Ks. Piotr Karbowiak 1951
  14. Ks. Michał Rejmer 1954
  15. Ks. Stanisław Madej 1956
  16. Ks. Edmund Kazik 1957
  17. Ks. Wiesław Gintowt 1958
  18. Ks. Tadeusz Wiktorowski 1962
  19. Ks. Henryk Krzosek 1967
  20. Ks. Henryk Wiśnios 1967
  21. Ks. Jan Gogacz 1967
  22. Ks. Antoni Łukaszek 1968
  23. Ks. Tadeusz Lorens 1968
  24. Ks. Józef Wodzinowski 1968
  25. Ks. Kazimierz Mularski 1968
  26. Ks. Andrzej Wróblewski 1969
  27. Ks. Henryk Chwałek (brak danych)
  28. Ks. Zbigniew Towarek 1972
  29. Ks. Jan Niziołek 1974
  30. Ks. Grzegorz Walczak 1999
  31. Ks. Gabriel Marciniak 2000
  32. Ks. Marek Senderowski 2000
  33. Ks. Zbigniew Wypchło 2001
  34. Ks. Paweł Marczak 2006 – obecnie
  35. Ks. Piotr Popis 2008 – obecnie
  36. Ks. Piotr Wojciechowski 2009


Rezydent[edytuj | edytuj kod]

Do parafii przybył:

  1. Ks. Erwin Burski 2000

Zgromadzenia zakonne[edytuj | edytuj kod]

15 listopada 1967 roku, z inicjatywy księdza proboszcza Józefa Giżyckiego przybyły do Parafii św. Barbary w Pionkach z SieciechowaOpactwa trzy Siostry Sercanki: s. Chryzostoma Rzecimska, s. Cherubina Glazar i s. Jarosława. Głównym celem sprowadzenia sióstr do Pionek było prowadzenie stołówki dla księży pracujących w parafii św. Barbary.
Zamieszkały w baraku przy plebanii i tak weszły na stałe do historii parafii, zajmując się pracą katechetyczną dzieci szkolnych i przedszkolnych, ubieraniem ołtarzy, praniem bielizny kościelnej, opieką chorych i opuszczonych.
Później Siostry podjęły pracę przy parafii jako zakrystianki, organistki oraz katechetki.

Terytorium[edytuj | edytuj kod]

  • Do parafii należą: Aleja Jana Pawła II, Brzozowa, Dębowa, Dolna, Fabryczna, Filtrowa, Jodłowa, Jordanowska, Kolejowa, Konopnickiej, Konstytucji 3 Maja, Kozienicka, Krucza, Legionistów, Mickiewicza, Obrońców Ojczyzny, Ogrodowa, Orzeszkowej, Parkowa, Płachty, Pokoju, Radomska, Różana, Sienkiewicza (strona nieparzysta), Słowackiego, Sosnowa, Spokojna, Sportowa, Szpitalna, Szkolna, 15 Stycznia, Wincentów, Zakładowa, Zielona, Zwycięstwa, Żeromskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W czasie okupacji został kapelanem partyzantów, z którymi dzielił los żołnierza. Pod koniec wojny ksiądz Edward Ptaszyński został w niewyjaśnionych okolicznościach zamordowany w lesie koło Drzewicy.
  2. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i mianowany honorowym kanonikiem Sandomierza. W zaborze rosyjskim w czasie słynnych strajków w Ostrowcu, był jedyną podporą duchową i obrońcą robotników.
  3. W 1961 roku został mianowany przez biskupa Jana Lorka honorowym kanonikiem Bazyliki Katedralnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]