Pawieł Usau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pawieł Usau (biał. Павел Усаў[1], ros. Павел Усов, Pawieł Usow, ur. 1975 w Mohylewie[2]) – białoruski politolog, nauczyciel akademicki, publicysta i analityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Historycznym Mohylewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Arkadzia Kulaszowa oraz studia podyplomowe w Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego[3]. Uczestniczył w Programie Stypendialnym im. Lane'a Kirklanda na Uniwersytecie Wrocławskim[3]. Był słuchaczem studiów doktoranckich w Katedrze Politologii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego[4] oraz w Szkole Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk[3]. W 2012 w Instytucie Studiów Politycznych PAN uzyskał stopień doktora nauk społecznych na podstawie rozprawy pt. Powstanie i konsolidacja reżimu neoautorytarnego na Białorusi w latach 1994–2010[5].

Pracował jako starszy wykładowca w Katedrze Politologii i Socjologii Mohylewskiego Uniwersytetu Państwowego[3][6]. Działał w Białoruskiej Socjaldemokratycznej Partii (Hramada), był szefem organizacji obwodowej w Mohylewie, a także szefem miejskiej organizacji "Młodzi Socjaldemokraci". W związku z działalnością polityczną w 2005 został zmuszony do rezygnacji z pracy na uczelni[6].

Prowadził wykłady nt. sytuacji w Białorusi i innych państwach b. ZSRR na uczelniach w Polsce i Słowacji[7]. Obecnie jest dyrektorem Centrum Prognoz i Analiz Politycznych[8]. Współpracuje z Białoruskim Centrum Studiów Europejskich[9] oraz portalem informacyjno-analitycznym "Nowaja Europa"[4].

Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych, publicystycznych i analiz politycznych z dziedziny polityki i geopolityki[3], publikował m. in. w czasopiśmie "ARCHE"[4]. Jest komentatorem politycznym Polskiego Radia (Redakcja Białoruska), Telewizji Biełsat[4] oraz portalu "Biełorusskij partizan"[10].

Zajmuje się badaniem specyfiki formowania, funkcjonowania i transformacji reżimów autorytarnych, w szczególności na Białorusi oraz procesami geopolitycznymi w przestrzeni postsowieckiej[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Powstanie, konsolidacja i funkcjonowanie reżimu neoautorytarnego na Białorusi w latach 1994–2010. Warszawa: ISP PAN, 2014, ss. 360. ​ISBN 978-83-64091-25-4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Павал Усаў (czyt. Pawał Usau).
  2. Усаў Павел (biał.). belarusprofile.com. [dostęp 2014-04-06].
  3. a b c d e Podyplomowe Studia Białorutenistyczne (pol.). WLS UW, 2010. [dostęp 2014-04-06]. s. 10.
  4. a b c d Павел Усов (ros.). n-europe.eu. [dostęp 2014-04-06].
  5. Sprawozdanie z działalności naukowo-badawczej Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk w 2012 roku (pol.). ISP PAN, 2012. [dostęp 2014-04-04]. s. 62.
  6. a b Заяву аб звальненьні па ўласным жаданьні быў вымушаны напісаць Павел Усаў.... spring96.org, 2005-03-15. [dostęp 2014-04-06].
  7. a b Павел Усов: Между диалогом и политикой двойных стандартов (ros.). naviny.by, 2012-03-26. [dostęp 2014-04-06].
  8. Павел Усов - Директор (ros.). ceapp.info. [dostęp 2015-08-26].
  9. Павел Усов (ros.). eurocenter.by. [dostęp 2014-04-06].
  10. Павел Усов (ros.). belaruspartisan.org. [dostęp 2014-04-06].