Biełsat TV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biełsat
Ilustracja
Data startu 10 grudnia 2007[1]
Format obrazu 16:9
Właściciel Telewizja Polska
Kraj nadawania  Polska
Język białoruski, rosyjski
Siedziba Warszawa, ul. Jana Pawła Woronicza 17
Poprzednia nazwa TV Białoruś
Slogan Bliżej waszych spraw
Strona internetowa

Biełsat (biał. Белсат, ros. Белсат, ang. Belsat) – stacja telewizyjna nadająca w językach białoruskim i rosyjskim, uruchomiona 10 grudnia 2007 roku jako środek przekazu dostarczający rzetelnej informacji oraz propagujący na Białorusi rodzimą kulturę i język. Kanał jest częścią Telewizji Polskiej i od początku współfinansuje go polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przy wsparciu międzynarodowych donorów.

Misja[edytuj | edytuj kod]

Biełsat zapewnia Białorusinom dostęp do niezależnej informacji o sytuacji w ich kraju i w państwach byłego ZSRS, rzetelnej wiedzy o własnej historii oraz oferty kulturalnej i rozrywkowej w ich ojczystym języku. Służy budowaniu więzi pomiędzy demokratycznymi społeczeństwami Europy a Białorusią i innymi krajami postsowieckimi oraz wspieraniu procesów demokratyzacyjnych w tych państwach.

Sposób nadawania[edytuj | edytuj kod]

Zespół telewizji Biełsat TV, grudzień 2010 r.

Satelita i sieci kablowe

Biełsat nadaje przez satelitę Astra 4A[2], który pokrywa zasięgiem europejską część dawnego ZSRS. Na Ukrainie[3] jest dostępny w większości sieci kablowych. W Polsce mogą go oglądać użytkownicy ok. 20% sieci kablowych. Na Białorusi nie jest dostępny w kablówkach, ani na platformach cyfrowych ze względu na nieoficjalny zakaz białoruskich władz.

Internet

Program stacji jest nadawany na żywo na stronie belsat.eu, kanale stacji na platformie YouTube, a także w aplikacji Belsat Live dla telewizorów z systemem operacyjnym Android. W aplikacji Belsat TV dla tabletów i smartfonów z Androidem i iOS można program oglądać na żywo i czytać najnowsze wiadomości wraz z dołączonymi materiałami wideo.

Na platformie YouTube Biełsat ma osiem kanałów tematycznych: Biełsat news, Biełsat life, Biełsat historia, Biełsat muzyka, Vot tak, Hardcorowe kreskówki, Biełsat po angielsku oraz Biełsat po polsku.

Biełsat jest również obecny na platformie Soundcloud. W kanale Belsat Music dostępne są nagrania utworów pochodzących z programów muzycznych stacji.

Sieci społecznościowe

Biełsat posiada swoje profile w większości portali społecznościowych, takich jak: Facebook, Twitter, Instagram, Telegram, Odnoklassniki, VKontakte i Linkedin.

Oglądalność[edytuj | edytuj kod]

Telewizja

Według badania agencji badań społecznych Mia Research przeprowadzonego na zlecenie stacji w maju 2019 na próbie 1515 osób w wieku od 18 do 46 lat, oglądalność Biełsatu wynosiła 13% dorosłych Białorusinów. Rozpoznawalność marki w od 2015 do 2019 roku wzrosła z 27% do 40%.[4]

Duże zmiany nastąpiły także w sposobie odbioru sygnału stacji. Tradycyjny, z użyciem zestawu do odbioru telewizji satelitarnej, jest zastępowany przez nowe technologie. 85% badanych przez Mia Research zadeklarowało w maju 2019 roku, że ogląda programy stacji w Internecie; tylko 18% przez antenę satelitarną, 55% za pośrednictwem komputera stacjonarnego lub laptopa, a 40% na smartfonach. Z technologii Smart TV korzystało 8% widzów pomimo, że w badanym okresie platforma stacji była dopiero w fazie rozruchu.

Strona internetowa belsat.eu

W porównaniu do lat ubiegłych zwielokrotniła się aktywność internautów na stronie firmowej stacji redagowanej w pięciu językach: białoruskim, rosyjskim, ukraińskim, angielskim i polskim. W maju 2019 roku witryna miała 1 290 042 unikalnych użytkowników i 12 083 368 odsłon według Google Analitics, nie ustępując popularnością innym, niezależnym mediom na Białorusi, np. Radiu Svaboda czy Naszej Nivie – internetowej gazecie redagowanej po białorusku. Średnia, dzienna aktywność na stronie wynosiła w tym okresie 68 153 użytkowników.

Media społecznościowe

Wszystkie profile stacji na portalach społecznościowych takich, jak Facebook, Twitter, Instagram, Telegram, Odnoklassniki, VKontakte, są prowadzone tak, jak strona internetowa, w pięciu językach. W maju 2019 roku miały 550 tys. subskrybentów.

Osiem kanałów tematycznych Biełsatu na platformie YouTube miało łącznie 220 tys. subskrybentów. Belsat News jako jedyny białoruskojęzyczny kanał w serwisie przekroczył w kwietniu 2019 r. liczbę 100 tys. subskrybentów. Rosyjskojęzyczny Vot tak skierowany do widzów z byłego ZSRR, liczbę 100 tys. subskrybentów przekroczył w czerwcu 2019 roku. YouTube przyznał im odznakę Srebrnego Guzika.

Profil widza

25% widzów Biełsatu w maju 2019 roku było zwolennikami integracji europejskiej. Mniejszość, bo 17%, optowała za dalszą integracją z Rosją. Ponad połowa podała jako najważniejszy wyznacznik tożsamości obywatelstwo Białorusi; 20% - patriotyzm lokalny.

85% widzów Biełsatu miało pozytywny stosunek do Polski. 50% kojarzyło Polskę z Europą, 25% - z dobrobytem, 22% - z demokracją, a 55% z miejscem robienia zakupów.

Badanie agencja Mia Research przeprowadziła w kwietniu i maju 2019 roku na reprezentatywnej próbie 1515 dorosłych Białorusinów w wieku od 18 do 46 lat.[5]

Czas nadawania[edytuj | edytuj kod]

Biełsat nadaje swój program codziennie, średnio przez 19 godzin. Emisja rozpoczyna się o godzinie 7.00 czasu mińskiego (UTC +3) i kończy się po godz. 2.00 w nocy, w zależności od długości emitowanych programów. Transmisję on-line można oglądać na stronie belsat.eu oraz na platformie YouTube. W przeszłości, w związku z kryzysem finansowym, zdarzało się okresowe skracanie dziennego czasu emisji[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tworzenie kanału

Z inicjatywą stworzenia w ramach Telewizji Polskiej kanału satelitarnego adresowanego do widzów na Białorusi wyszła dziennikarka Agnieszka Romaszewska-Guzy. Stacja miała być odpowiedzią na wyrażane przez białoruskie środowiska demokratyczne zapotrzebowanie na stację telewizyjną niezależną od władz w Mińsku. Pomysł poparł polski rząd i szerokie spektrum sił politycznych w parlamencie. W rezultacie projekt stał się jednym z priorytetów polskiej polityki w dziedzinie współpracy międzynarodowej na rzecz demokracji i rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. 20 czerwca 2006 Zarząd Telewizji Polskiej powołał komisję ds. przygotowania projektu kanału białoruskojęzycznego, w której skład weszli polscy i białoruscy ludzie mediów. Pierwotnie start stacji planowano na styczeń 2007 roku. 23 kwietnia 2007 roku między polską telewizją publiczną i Ministerstwem Spraw Zagranicznych RP została podpisana umowa o stworzeniu kanału „TV Białoruś”. Zarząd Telewizji Polskiej formalnie zatwierdził nową stację w swojej strukturze 17 lipca 2007 roku. TVP S.A. na jej stworzenie otrzymała 16 mln zł z budżetu państwa. Nowy kanał otrzymał nazwę „Biełsat”. Od początku stację wspierał finansowo szereg międzynarodowych donorów, z których najważniejsi to: SIDA (Szwecja), Nordycka Rada Ministrów, MSZ-y Norwegii, Holandii, Kanady. Rządy Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz Departament Stanu USA. Biełsat rozpoczął nadawanie 10 grudnia 2007, w Międzynarodowym Dniu Praw Człowieka. Dyrektorem została pomysłodawczyni, Agnieszka Romaszewska-Guzy.

Groźba likwidacji

W sierpniu 2017 roku Ministerstwo Spraw Zagranicznych kierowane wówczas przez Witolda Waszczykowskiego obcięło dotację dla Biełsatu i zerwało umowę na finansowanie stacji[7]. W związku z tym Jacek Kurski, prezes TVP wystąpił do kierownictwa MSZ z prośbą o informację, czy rząd zamierza utrzymać stację. Wobec braku odpowiedzi skierował to samo pytanie do premier Beaty Szydło[8]. Przedstawiciele koalicji rządowej zadeklarowali utrzymanie kanału, a Ministerstwo Rozwoju zaangażowało się w prace. W lutym 2018 roku rząd zapowiedział przekazanie stacji środków na działanie do końca roku z rezerwy celowej MSZ. Zadeklarowano również, że od 2019 roku będzie możliwe przyznanie stacji stałego finansowania z budżetu resortu[9].

Współpraca instytucjonalna[edytuj | edytuj kod]

Biełsat TV jest częścią TVP S.A., która razem z Ministerstwem Spraw Zagranicznych go finansuje, jak również zapewnia infrastrukturę produkcyjną. Od początku istnienia kanał korzystał ze wsparcia finansowego szeregu instytucji, m.in. Swedish International Development Cooperation Agency (SIDA), Nordyckiej Rady Ministrów, resortów dyplomacji Norwegii, Holandii, Kanady i Litwy, rządów Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz Departament Stanu USA.

Instytucje medialne takie, jak Radio Free Europe / Radio Liberty działające na rynku białoruskim pod nazwą Radio Svaboda oraz Deutsche Welle udostępniały Biełsatowi wybrane programy[10].

Obecnie strategicznymi partnerami instytucjonalnymi Biełsatu są:

  • Ambasada Królestwa Niderlandów w Warszawie, sponsorująca m.in. szkolenia dla pracowników Biełsatu oraz badania oglądalności;
  • British Broadcasting Corporation, która udostępnia Biełsatowi nieodpłatnie swoje produkcje telewizyjne – seriale fabularne i edukacyjne, produkuje ekskluzywne materiały do rosyjskojęzycznego serwisu Biełsatu „Vot tak” oraz prowadzi szkolenia dla pracowników i kadry zarządzającej;
  • European Endowment for Democracy, finansująca niektóre produkcje programowe Biełsatu[11];
  • National Democratic Institute for International Affairs (NDI), który współfinansował cykl debat „Terytorium prawdy”;
  • Organized Crime and Corruption Reporting Project – stowarzyszenie dziennikarzy śledczych współpracujące z autorami programu „Wyjaśnijmy to”;
  • Thomson Reuters w zakresie wsparcia merytorycznego reformy organizacyjnej Biełsat TV, szkoleń dla pracowników stacji oraz współfinansowania programów Terytorium Prawdy i wydań specjalnych „Świat i my”;
  • W ramach propagującej język białoruski kampanii społecznej „Biełaruskamouny” („Białoruskojęzyczny”) Biełsat współpracuje z organizacjami i instytucjami takimi, jak m.in. centrum kulturalne Art Siadziba, białoruski Pen Centre (członek międzynarodowego P.E.N. Clubu) i Światowy Związek Białorusinów „Baćkauszczyna”.

Zespół[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2008 roku stacja zatrudniała ok. 100 osób w Polsce i na Białorusi. Obecnie jej zespół liczy ok. 230 pracowników i współpracowników: Polaków, Białorusinów, Ukraińców, Rosjan, Kazachów i in. Kanał posiada dwa oficjalne przedstawicielstwa - w Mińsku i Kijowie oraz sieć korespondentów, m.in. w Berlinie, Brukseli, Wilnie, Pradze oraz Erywaniu.

Stosunek białoruskich władz[edytuj | edytuj kod]

Alternatywny logotyp.

Już 26 kwietnia 2007 roku prezydent Białorusi, Alaksandr Łukaszenka nazwał projekt „głupim i nieprzyjaznym”[12]. Kolejne działania władz białoruskich potwierdziły kurs polityczny wyznaczony przez Łukaszenkę, czego przejawem były cztery oficjalne odmowy rejestracji Biełsatu na Białorusi. Konsekwencją braku akredytacji są permanentne represje wobec dziennikarzy stacji pracujących w tym kraju. Za wykonywanie obowiązków zawodowych spędzili oni w aresztach łącznie 125 dni[13], a kwota grzywien nałożonych na nich wyniosła do lipca 2019 r. 94 296 USD.[14]

W 2017 r. doszło do przeszukania w mińskim biurze stacji, podczas którego skonfiskowano sprzęt komputerowy[15]. W tym samym roku zakazano Biełsat TV posługiwania się jej znakiem handlowym, który zdaniem sądu w Mińsku naruszał prawa przedsiębiorcy Andreja Bielakowa do zarejestrowanej na Białorusi nazwy firmy Belsat Plus.[16] . Od tego czasu reporterzy Biełsatu posługują się sprzętem oznakowanym logotypem alternatywnym, zawierającym nazwę stacji zapisaną przy użyciu samych spółgłosek - cyrylicznych „BLS” oraz łacińskich „tv”.

Ostatnia rewizja w mińskim biurze Biełsatu miała miejsce w 2019 r., w związku ze sprawą o rzekome pomówienie przez dziennikarzy stacji szefa Państwowego Komitetu Ekspertyz Sądowych Andreja Szwieda[17].

Stosunek Unii Europejskiej i USA[edytuj | edytuj kod]

Ekipa Biełsatu w czasie koncertu "Solidarni z Białorusią" w 2011 r.

Parlament Europejski czterokrotnie wzywał w swych rezolucjach do wsparcia Biełsatu przez Unię Europejską. 20 stycznia 2011 roku poświęcił szczególną uwagę wspieraniu niezależnych mediów białoruskich, w tym Biełsat TV. Eurodeputowani wezwali Komisję Europejską, „aby wspierała wszelkimi środkami finansowymi i politycznymi wysiłki białoruskiego społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych na Białorusi, mające propagować demokrację i przeciwstawiać się reżimowi”. Rezolucja apeluje równocześnie do KE o wstrzymanie współpracy z białoruskimi mediami państwowymi i zaprzestanie udzielania im pomocy[18].

W styczniu 2012 roku prezydent USA Barack Obama podpisał „Ustawę o demokracji i prawach człowieka na Białorusi” (Belarus Human Rights and Democracy Act). Wytycza ona główne priorytety amerykańskiej polityki zagranicznej wobec Białorusi, a także wsparcie niezależnych mediów, w tym Biełsat TV.[19]

W kwietniu 2019 roku OBWE potępiło przeszukanie w biurze Biełsatu w Mińsku[20]. W maju 2019 Przedstawiciel OBWE ds. wolności mediów Harlem Désir wyraził rozczarowanie i niepokój z powodu prześladowania dziennikarzy pracujących na Białorusi bez akredytacji. Była to reakcja na skazanie szóstki dziennikarzy Biełsatu na wysokie grzywny[21].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Alena Rakawa, ekonomistka i ekspertka Ośrodka Badawczego Instytutu Prywatyzacji i Zarządzania w Mińsku, przedstawia telewizyjny Biełsat jako przykład kosztownego projektu o niskiej efektywności. Jej zdaniem, w porównaniu z innymi programami pomocowymi wspierającymi społeczeństwo obywatelskie na Białorusi, siła oddziaływania kanału jest niewielka, przy nieproporcjonalnie wysokich kosztach jego utrzymania. Kanał pozostaje niedostępny lub nieznany dla znacznej większości jego potencjalnych odbiorców. Alena Rakawa krytykuje także niską jakość programów telewizyjnych i poziom wiedzy pracujących tam dziennikarzy. Podkreśla brak przejrzystych kryteriów wyboru kadr i zawartości merytorycznej kanału – nie przeprowadzono żadnego otwartego konkursu ani publicznej debaty na ten temat. Zdaniem Rakawej, dyskusyjną też była decyzja o nadawaniu w języku białoruskim.

W 2008 r. białoruski kulturolog i analityk kina Maksim Żbankou nazwał Biełsat propagandowym, prowincjonalnym i powierzchownym. Jego zdaniem, kanał dostał na początku ogromny kredyt zaufania od białoruskiego widza, ale nie zdołał przez rok swego istnienia z powodzeniem go wykorzystać[22]. Zdaniem Żbankowa kanał ma charakter niszowy i jest atrakcyjny tylko dla osób o ukształtowanych już, opozycyjnych poglądach. Wytyka też cały szereg innych wad: brak jasno określonej polityki informacyjnej, brak skutecznej sieci reporterów, chaotyczny rozkład programów, oderwane od rzeczywistości serwisy informacyjne ukazujące sytuację wyłącznie z punktu widzenia opozycji, kiepskiej jakości ofertę artystyczną, w tym skierowaną do młodzieży (domorosłe teledyski, wyprodukowane za trzy złote w kuchni mamy, idiotyczne pytania do gości, komsomolski zapał i zwyczaj śmiania się z własnych żartów). Żbankou konkluduje, że w obecnym kształcie Biełsat nie stwarza zagrożenia dla władzy Łukaszenki. W odpowiedzi na zarzuty dyrektor Biełsatu Agnieszka Romaszewska-Guzy wyjaśniła, że specyficzną tematykę wiadomości wybierają samodzielnie białoruscy dziennikarze, kanał spotyka się z poważnymi problemami z pracą na Białorusi, a brak innych niż opozycyjne punktów widzenia wynika z odmowy komentarzy ze strony przedstawicieli władz. Niska jakość programów był natomiast usprawiedliwiony, ponieważ Biełsat stał się także miejscem zdobywania doświadczenia dla młodych białoruskich dziennikarzy[23].

Programy[edytuj | edytuj kod]

  • Belsat Music Live: Przegląd najciekawszych zespołów na współczesnej białoruskiej scenie muzycznej. Popularni dziennikarze Mira Szulc oraz Siarhiej Budkin rozmawiają z artystami o ich twórczości i wraz z zaproszonymi do studia widzami słuchają wykonywanych na żywo utworów.[24]
  • Białoruski Świat (biał. Беларускі свет): Program prezentujący losy Białorusinów, mieszkających poza granicami kraju, ze szczególnym uwzględnieniem białoruskiej mniejszości narodowej na Podlasiu. Program realizuje Redakcja Biełsat TV w Białymstoku.[25]
  • Daty prawdy (biał. Даты праўды): Cykl programów Wiaczasława Rakickiego poświęconych stuleciu państwowości białoruskiej, zapoczątkowanej w 1918 roku powstaniem Białoruskiej Republiki Ludowej. Każdy odcinek zawiera niepublikowane wcześniej nagrania i fotografie z prywatnych archiwów.[26]
  • Ekspert. Ministerstwo prawdy (biał. Эксперт. Міністэрства праўды): Animowany serial satyryczny Jurija Chaszczewackiego, pokazujący w krzywym zwierciadle funkcjonowanie państwa białoruskiego i relacje administracji Alaksandra Łukaszenki z sąsiednimi krajami.[27]
  • Haj tak TV (biał. Хай так TV): Audycja satyryczna pokazująca działanie fikcyjnego nielegalnego kanału telewizyjnego. Trzej prowadzący komentują bieżące wydarzenia i zapraszają do studia znanych Białorusinów, by rozmawiać z nimi na nietypowe tematy.[28]
  • Intermarium: Autorski program Pawła Mażejki. Zapraszani przez niego historycy i publicyści dyskutują na najtrudniejsze tematy wspólnej historii krajów Europy Środkowo-Wschodniej oraz omawiają ich wpływ na obecne relacje międzynarodowe.[29]
  • Każdy z nas (biał. Кожны з нас): Sztandarowy talk-show Biełsatu prowadzony przez znanego białoruskiego działacza społecznego Hleba Łabadzienkę. Zaproszeni do studia goście w każdym odcinku dyskutują na inny z tematów, które aktualnie rozpalają emocje Białorusinów.[30]
  • Labirynty (biał. Лабірынты): Cykl programów historycznych zrealizowanych w stylu fabularyzowanego dokumentu. Każdy odcinek opowiada o mało znanych epizodach z życia najważniejszych białoruskich literatów i intelektualistów, żyjących w pierwszej połowie ubiegłego wieku.[31]
  • Mam prawo (biał. Мaю прaвa): Cotygodniowy program interwencyjny, w którym dziennikarze wraz z ekspertami z różnych dziedzin szukają rozwiązań dla problemów, z którymi bezskutecznie, niekiedy całymi latami, borykają się obywatele Białorusi.[32]
  • Mowa na nowo (biał. Мова Нанова): Telewizyjna odsłona popularnych na Białorusi kursów popularyzujących język białoruski wśród osób na co dzień posługujących się rosyjskim. Każdy odcinek prezentuje słownictwo z wybranej dziedziny. Program prowadzą Alesia Litwinouska i Hleb Łabadzienka.
  • Nad Niemnem (biał. Над Нёмнам): Jedyna polskojęzyczna audycja na antenie stacji, emitowana z białoruskimi napisami. Autorzy relacjonują wydarzenia z życia polskiej mniejszości na Białorusi i odwiedzają miejsca związane z polską historią i kulturą. Program produkowany przez TVP Polonia.[33]
  • Nie będę tego jeść (ros. Я не буду это есть): Popularni szefowie kuchni Olga Prigarova i Aleksandr Chikileuski w pełni wykorzystując swoje zawodowe umiejętności pomagają gościom – znanym postaciom białoruskiego show-businessu – uporać się z kulinarnymi traumami z dzieciństwa.[34]
  • Obiektyw (biał. Аб’ектыў): Flagowy, nadawany na żywo serwis informacyjny Biełsat TV, ukazujący się na antenie codziennie od początku istnienia stacji. Prezentuje materiały o aktualnych wydarzeniach przede wszystkim z Białorusi i Europy Środkowo-Wschodniej.[35]
  • Osobisty kapitał (biał. Асабісты капітал): Praktyczny program poradnikowy, z którego widz może się dowiedzieć o tym, jak może najefektywniej zapanować nad budżetem rodzinnym oraz w jaki sposób globalne procesy ekonomiczne wpływają na stan jego portfela.[36]
  • Rozmowa (biał. Размова): Wieczorna audycja publicystyczna emitowana od poniedziałku do czwartku. Prowadzący – znani komentatorzy polityczni Swiatłana Kalinkina, Uładzimir Mackiewicz i Vital Cyhankou omawiają z gośćmi najistotniejsze, aktualne wydarzenia na Białorusi.[37]
  • Studio Biełsat (biał. Студыя «Белсат»): Prowadzony na żywo blok informacyjny nadawany od poniedziałku do piątku. W jego skład wchodzą stałe rubryki, m.in. wiadomości, prognoza pogody, informacje sportowe, przegląd białoruskich mediów, prezentacja wydarzeń kulturalnych i omówienie najnowszych technologii.
  • Świadkowie (biał. Сведкі): Cykl filmów dokumentalnych Wiaczasława Rakickiego poświęconych walce o niepodległą Białoruś w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku oraz w pierwszej dekadzie wieku XXI. O historycznych wydarzeniach opowiadają uczestniczący w nich działacze społeczni i polityczni.
  • Świat i my (biał. ПраСвет): Program analityczny pod redakcją Aliny Kouszyk i Siarhieja Pielasy. Felietony filmowe przybliżają najważniejsze wydarzenia tygodnia na świecie, a obecni w studiu eksperci omawiają je przez pryzmat interesów państwa oraz narodu białoruskiego.[38]
  • Właśnie tak (ros. Вот так): Codzienny, emitowany na żywo serwis informacyjny w języku rosyjskim, przeznaczony dla mieszkańców obszaru postsowieckiego. Program posiada sieć korespondentów w Federacji Rosyjskiej, Ukrainie, Kazachstanie i Armenii.[39]
  • Terytorium prawdy (ros. Территория правды): Dwa cykle debat międzynarodowych z udziałem ekspertów. Pierwszy był poświęcony rosyjskim wyborom prezydenckim w 2018 roku; drugi – przypadającemu na 2019 dwudziestoleciu poszerzenia NATO o kraje Europy Środkowo-Wschodniej.[40]
  • Welcome na Białorusi (biał. Welcome ў Беларусь): Emitowany w okresie letnim program o obcokrajowcach, którzy znalazłszy się z różnych powodów na Białorusi, odkrywają dla siebie ten kraj i konfrontują dotychczasową wiedzę o nim z doświadczeniami codziennego życia.[41]
  • Wędrówki po Grodzieńszczyźnie (biał. Вандроўкі па Гарадзеншчыне): Widzowie razem z prowadzącym Alaksiejem Szotą zwiedzają mało znane miejsca historyczne na Grodzieńszczyźnie – siedziby miejscowej arystokracji i szlachty, kościoły i cerkwie oraz pozostałości kultury żydowskiej.[42]
  • Wieczorna szpila (biał. Вечаровы шпіль): Satyryczny przegląd wydarzeń tygodnia, jakie miały miejsce w krajach Wspólnoty Niepodległych Państw. Prowadzący Aleś Karnijenka wybiera najzabawniejsze i najbardziej absurdalne, by je bezlitośnie skomentować.[43]
  • Ustalmy fakty (biał. Давайце разбірацца): Program Stanisława Iwaszkiewicza dotyczący korupcji na Białorusi. Powstaje we współpracy z Międzynarodowym Konsorcjum Dziennikarzy Śledczych, mającym na koncie m.in. ujawnienie afery Panama Papers.
  • Zagadki białoruskiej historii (biał. Загадкі беларускай гісторыі): Autor i prowadzący – historyk Alaksandr Kraucewicz popularyzuje wśród widzów dzieje Białorusi, jeżdżąc po kraju i omawiając nieznane szerzej publiczności wydarzenia, nieraz planowo pomijane na lekcjach w białoruskich szkołach.[44]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Praca dyrekcji i zespołu Biełsatu nieraz spotykała się z uznaniem ze strony organizacji społecznych, mediów oraz zrzeszeń dziennikarskich. Agnieszkę Romaszewską–Guzy i jej współpracowników za działalność w imię polskiej racji stanu odznaczono nagrodą im. Jerzego Giedroycia[45], a magazyn ekonomiczny Home & Market przyznał szefowej Biełsatu tytuł Menedżera Roku[46]. Agnieszka Romaszewska-Guzy została również uhonorowana tytułem Europejczyka Roku 2013 przez europejskie wydanie międzynarodowego miesięcznika Reader’s Digest, którego laureatami są ludzie działający na rzecz poprawy losu innych[47].

Pełna lista nagród dla produkcji antenowych Biełsat TV.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Пра нас. Белсат. [dostęp 2018-10-11].
  2. Biełsat TV z nowych parametrów od 11.02 | Polonica, SATKurier.pl [dostęp 2019-07-24].
  3. TV Biełsat w prawie wszystkich telewizjach kablowych na Ukrainie, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  4. Sondaż: co siódmy dorosły Białorusin ogląda Biełsat, rośnie oglądalność Biełsatu na Białorusi, PolskieRadio24.pl [dostęp 2019-07-24].
  5. Co siódmy dorosły Białorusin ogląda Biełsat. Rośnie rozpoznawalność marki, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  6. Z braku środków finansowych Biełsat skraca czas nadawania, Puls Biznesu [dostęp 2019-07-25] (pol.).
  7. Waszczykowski: TV Biełsat nieatrakcyjna, więc może zostać zastąpiona przez TVP Polonia. Romaszewska-Guzy: to zaskakująca koncepcja, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  8. MSZ cofa pieniądze dla TV Biełsat. Jacek Kurski: Potrzebuję potwierdzenia, czy państwo chce likwidacji tej stacji, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  9. Ministerstwo Finansów ma zapewnić środki dla Telewizji Biełsat. Romaszewska-Guzy: to kwestia najbliższych dni, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  10. PARTNERZY, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  11. Agnieszka Romaszewska-Guzy: To BBC zwróciło się do nas, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  12. Rusza Bielsat TV, Onet Kultura, 10 grudnia 2007 [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  13. Ціск уладаў, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (biał.).
  14. «Белсат ТВ» онлайн: навіны, аналітыка, праграмы, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (biał.).
  15. Belarus Police Confiscate Equipment Of Independent TV Channel, RadioFreeEurope/RadioLiberty [dostęp 2019-07-24] (ang.).
  16. Anna Rom, Ash, What’s Going On in Belarus?, Fair Observer, 15 czerwca 2017 [dostęp 2019-07-24] (ang.).
  17. Rewizja w biurze Biełsatu w Mińsku. „Do otwarcia drzwi użyto piły tarczowej”, www.tvp.info [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  18. Resolution on the situation in Belarus, Marietje Schaake [dostęp 2019-07-24] (ang.).
  19. Obama Signs Legislation On Belarus, RadioFreeEurope/RadioLiberty [dostęp 2019-07-24] (ang.).
  20. OBWE potępia przeszukanie w biurze Biełsatu, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  21. OBWE o wyrokach w sprawach dziennikarzy Biełsatu: „To naruszenie wolności mediów”, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  22. Kastuś Łaszkiewicz: 2008-my u biełaruskaj kultury (biał.). tut.by, 2009-01-01 12:40. [dostęp 2012-06-06].
  23. Maksim Żbankou: Telewizja przegranych. Gazeta Wyborcza, 2008-06-05. [dostęp 2012-06-06].
  24. Belsat Music Live, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  25. Białoruski Świat, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  26. Daty prawdy, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  27. Ekspert. Ministerstwo prawdy, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  28. Haj tak TV, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  29. Intermarium, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  30. Każdy z nas, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  31. Białoruska literatura,, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  32. Mam prawo, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  33. Nad Niemnem, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  34. Nie będę tego jeść, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  35. Obiektyw, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  36. Osobisty kapitał, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  37. Rozmowa dnia, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  38. Świat i my, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  39. Wot tak, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  40. Terytorium prawdy, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  41. Welcome na Białorusi, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  42. Wędrówki po Grodzieńszczyźnie, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  43. Wieczorna szpila, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  44. Zagadki białoruskiej historii, belsat.eu [dostęp 2019-09-19] (pol.).
  45. Romaszewska laureatką nagrody Giedroycia. Wierna zasadom, wpolityce.pl [dostęp 2019-07-24].
  46. NAGRODY, belsat.eu [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  47. Nagroda Europejczyk Roku 2013 miesięcznika „Reader's Digest”, www.digest.com.pl [dostęp 2019-07-24] (pol.).