Personalizm chrześcijański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Personalizm chrześcijański (personalizm katolicki) – prąd w filozofii chrześcijańskiej, obecny w katolicyzmie w XX wieku od ok. 1930 r. Zakłada postawienie w centrum badań filozoficznych osoby człowieka, a nie społeczności. Personalizm ten interpretował religię jako więź osobową człowieka z Bogiem.

Historia[edytuj]

Za początki personalizmu można uznać poglądy Arystotelesa, św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu, w których za podstawę rzeczywistości uznawano osobę ludzką. Od personalizmu, z punktu widzenia antropologii filozoficznej, ukształtowała się jego odmiana, wewnętrznie zróżnicowana nowa interpretacja tomizmu św. Tomasza z Akwinu zwana personalizmem chrześcijańskim. Nowy personalizm postuluje podporządkowanie dobru osób całego życia społecznego oraz podkreśla osobę jako wyjątkowo doskonałego bytu.

Wybrani filozofowie personalizmu[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. E. Balawajder. Ks. profesor Stanisław Kowalczyk: człowiek – uczony – nauczyciel. W: Ku prawdzie i we wspólnocie człowieka i Boga. Studia dedykowane Księdzu Stanisławowi Kowalczykowi. Red. E. Balawajder i in. Lublin 1997 s. 9-23.
  2. P. Mrzygłód. Stanisław Kowalczyk. Nurty personalizmu. Od Augustyna do Wojtyły (recenzja). „Wrocławskie Studia Teologiczne”. Nr 2. 19 (2011), s. 222-3. Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu. ISSN 1231-1731. 

Bibliografia[edytuj]

  • Galarowicz J.: Człowiek jest osobą. Podstawy antropologii filozoficznej Karola Wojtyły. Wyd. 2 (uzupełnione). Kęty: ANTYK - Marek Derewiecki, 2000, s. 311. ISBN 83-88524-03-8.
  • Kowalczyk St.: Nurty personalizmu. Od Augustyna do Wojtyły. Lublin: Wydawnictwo KUL, 2010, s. 246.
  • Mrzygłód P.. Stanisław Kowalczyk. Nurty personalizmu. Od Augustyna do Wojtyły (recenzja). „Wrocławskie Studia Teologiczne”. Nr 2. 19 (2011), s. 222-224. Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu. ISSN 1231-1731. 

Linki zewnętrzne[edytuj]