Czesław Bartnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czesław Stanisław Bartnik
profesor nauk teologicznych
Czesław Stanisław Bartnik
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1929
Źrebce
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 czerwca 1953
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Czesław Bartnik w Wikicytatach

Czesław Stanisław Bartnik (ur. 9 sierpnia 1929 w Źrebcach koło Szczebrzeszyna) – katolicki prezbiter, prałat honorowy Ojca Świętego, prof. dr hab. nauk teologicznych, dogmatyk, filozof, publicysta społeczno-polityczny, historiolog, poeta, twórca tzw. personalizmu uniwersalistycznego, profesor zwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, pracownik naukowy KUL (1956-2004), w latach 2006-2013 wykładowca WSKSiM w Toruniu, kanonik honorowy Kapituł Katedralnych: Lubelskiej i Zamojskiej. Związany ze środowiskiem Radia Maryja.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1936–1940 był uczniem Szkoły Powszechnej w Źrebcach, w następnych trzech latach w Szczebrzeszynie. W lipcu 1943 przeżył wysiedlenie wraz z całą rodziną, z którą wyjechał do Gorajca-Starej Wsi. Wiosną 1944 uczęszczał do tajnego Gimnazjum w Radecznicy zorganizowanego przez Armię Krajową i Bataliony Chłopskie, następnie do Gimnazjum w Szczebrzeszynie. W latach 1947–1948 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. św. Stanisława Kostki w Lublinie. Po maturze, w 1948 rozpoczął studia na KUL-u jako kleryk. 21 czerwca 1953 w Lublinie przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Piotra Kałwy. W latach 1948–1953 studiował filozofię i teologię (KUL), wyrazem tego była praca magisterska Rzym a stosunki czesko-polskie za Władysława Jagiełły napisana pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Żywczyńskiego. W 1954 pod kierunkiem ks. prof. Bolesława Radomskiego napisał prace licencjacką: Romano Guardini. Metoda witalistyczno-fenomenologiczna zaś w 1956 doktorską z religiologii: Formacja światopoglądowa Niemieckiego Ruchu Młodzieżowego w pismach Romana Guardiniego, ale jednocześnie uczęszczając na dwa inne seminaria naukowe, uwieńczył je pracami: z historii Kościoła napisał pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Żywczyńskiego pracę Franciszek Sawicki jako historiozof, a z biblistyki pod kierunkiem ks. prof. Feliksa Gryglewicza Perykopa o Marii i Marcie (Łk 10,38-42) w egzegezie Ojców Kościoła. Od 1957 wykładowca filozofii, teologii i historii Kościoła na KUL i w seminariach duchownych, 1959–1966 prefekt Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie, w latach 1966–1973 wicerektor tegoż seminarium, od 1973 tylko prace na KUL. Od 1966 doktor habilitowany teologii historii i teologii fundamentalnej na podstawie rozprawy Teologia historii według Leona Wielkiego. W latach 1967–1968 dzięki stypendium od kardynała Karola Wojtyły studiował historię i teologię na Gregorianum w Rzymie, w Instytucie Katolickim w Paryżu i w Uniwersytecie Katolickim w Leuven. Od 1969 kierownik Katedry Teologii Historii na KUL, przemianowanej w 1971 na Katedrę Historii Dogmatów. W latach 1973–1975 prodziekan Wydziału Teologii KUL, w 1974 uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 1979 otrzymał tytuł naukowy profesora.


Działalność i dorobek[edytuj | edytuj kod]

Ks. prof. Czesław Bartnik na KUL-u

Profesor zwyczajny KUL, w latach 1956-2004 pracownik naukowy KUL, od 2006 do 2013 profesor politologii w WSKSiM w Toruniu. Od 1984 do 1989 członek Komitetu Nauk Filozoficznych PAN, od 1989 do 1990 członek Komisji Metodologii Historii i Historii Historiografii Komitetu Nauk Humanistycznych PAN, od 1990 do 2002 członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, od 2004 do 2007 członek Komitetu Nauk Teologicznych PAN, od 1996 do 2010 konsultor Komisji Nauki Wiary przy Konferencji Episkopatu Polski. Od 1956 członek czynny Towarzystwa Naukowego KUL i były długoletni skarbnik. W latach 1979–1997 dyrektor Sekcji Teologów Dogmatycznych KUL. Członek Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL. Od 1968 do 2002 współpracownik Encyklopedii Katolickiej i redaktor działu teologii dogmatycznej, w latach 1976–2000 redaktor naczelny Roczników Teologiczno-Kanonicznych, po 1992 Roczników Teologicznych. Od 2001 redaktor naczelny półrocznika Personalizm, wydawanego w wersji dwujęzycznej, polskiej i angielskiej. Twórca oryginalnego kierunku filozoficznego tj. personalizmu uniwersalistycznego.

Zaangażowanie społeczno-polityczne[edytuj | edytuj kod]

Od wielu lat stały publicysta "Naszego Dziennika". Propagator zmian określanych przez niego jako społeczne i religijne "odrodzenie" Polski, Europy i całej Kultury Zachodniej, także Kościoła katolickiego – w duchu systemu personalistycznego[1].

Zwolennik o. Tadeusza Rydzyka oraz aktywnego udziału ludzi Kościoła w życiu politycznym[2]. Jest zdecydowanym przeciwnikiem ideologii liberalnej[3].

Znany jest ze swojego negatywnego nastawienia do zbyt szerokiej integracji europejskiej, czemu daje wyraz w licznych publikacjach. Przeciwnik Traktatu z Lizbony, zmiany, które wprowadził on do mechanizmu działania Unii Europejskiej, Bartnik określił jako wprowadzanie poddaństwa Polski w stosunku do Niemiec i Unii Europejskiej, gdzie do wprowadzenia owego stanu niewoli ateizmu ciągną Polskę mniejszości narodowe: Żydzi polscy, Ukraińcy, Niemcy i jeszcze inni, którzy nie czują w Polsce swojej Ojczyzny i prezentują normalne resentymenty mniejszości przeciwko większości[4].

Zwolennik przywrócenia zniesionej w nowoczesnych systemach prawnych kary za bluźnierstwo[5].

Publikuje także w "Mojej Rodzinie".

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

O jego twórczości naukowej napisano ok. 80 rozpraw naukowych, w tym 18 doktorskich w kraju i za granicą. Do 2014 jego 46 uczniów uzyskało stopień doktora habilitowanego, 10 zostało biskupami i jeden kardynałem.

Promotor 63. doktoratów oraz 479. magisteriów, autor 260. recenzji doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich, a ponadto 4. recenzji na doktorat honoris causa, w tym kardynała Józefa Ratzingera, kard. Camillo Ruiniego, czy kard. Henryka Gulbinowicza.

Z okazji jubileuszu 60. rocznicy święceń kapłańskich w czerwcu 2013 otrzymał list gratulacyjny od papieża Franciszka[6].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad 3 300 publikacji, w tym ponad 100 książek. Najważniejsze to:

  • Kościół Boży, Lublin 1970
  • Problem historii uniwersalnej w teilhardyzmie, Lublin 1972
  • Teologia historii według Leona Wielkiego, Lublin 1972
  • Teilhardowska wizja dziejów, Lublin 1975
  • Spotkać Kogoś, Kraków 1977
  • Teologia pracy ludzkiej, Warszawa 1977
  • Łaska drogi, Warszawa 1978, Lublin 2009
  • Teologiczne rozumienie zbawienia, Lublin 1979
  • Kościół Jezusa Chrystusa, Wrocław 1982
  • Chrystus jako sens historii, Wrocław 1987
  • Dogmatyka katolicka – 2 tomy – (Lublin 1999–2003, 2012) określana współczesną Sumą Teologiczną
  • Personalizm (1995,2000,2001, 2008, 2013)
  • Hermeneutyka personalistyczna, Lublin, 1994
  • Walka o Kościół w Polsce, Lublin 1995, ISBN 83-85684-50-6
  • Metodologia teologiczna, Lublin 1998
  • Historia filozofii, Lublin 2001, ISBN 83-88615-11-4
  • Kościół, Lublin 2009
  • Matka Boża, Lublin 2003, 2012, ISBN 83-77024-44-6
  • Filozofia historii, Lublin 2013, ISBN 978-83-88458-08-8

Nagrody, odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ks. prof. Bartnik podczas wręczenia Księgi Jubileuszowej

Przypisy

  1. Współczesny antymoralizm - Nasz Dziennik
  2. Jeszcze raz: Kościół a polityka. - Nasz Dziennik
  3. Benedykt XVI o ideologii liberalnej - Nasz Dziennik
  4. "(...) ewentualna ratyfikacja traktatu reformującego przez polityków polskich będzie ciężkim grzechem nie tylko przeciwko Ojczyźnie i Narodowi Polskiemu, ale także i przeciwko Bogu, gdyż jest to oddawanie się w niewolę ateizmu. Współpraca z UE tak, ale jako równy z równymi, nie jako poddany i wyrodny. Ciągną nas do pełnego poddaństwa Niemcom i Unii mniejszości narodowe: Żydzi polscy, Ukraińcy, Niemcy i jeszcze inni, ale nie czują one w Polsce swojej Ojczyzny i prezentują normalne resentymenty mniejszości przeciwko większości." "Nasz Dziennik", 2008, Nr 52.
  5. Dawne prawo przewiduje kary za poważniejsze profanacje i bluźnierstwa, ale praktycznie dzisiaj już albo takie prawo jest zniesione, albo nie jest wykonywane. Ale czyny te nie przestają być złem. Odnosi się to i do islamu, przeciwko któremu występuje się niekiedy w Danii, Anglii, Francji, w Ameryce. I tu liberałowie, a raczej pseudoliberałowie, popełniają wielki błąd, że nie ścigają bluźnierców. Nasz Dziennik
  6. Gratulacje od Papieża. [dostęp 2013-07-05].
  7. M.P. z 1993 r. Nr 66, poz. 585

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Polak. Kto jest kim w Kościele. Katolicka Agencja Informacyjna. Warszawa 1999.
  • Czesław Bartnik. Teologia i świat osoby. Lublin 2008.
  • Mirosław Kowalczyk. Działalność naukowa i pisarska Czesława Stanisława Bartnika. Lublin 2009.
  • In persona Christi. Księga na 80-lecie Księdza Profesora Czesława S. Bartnika (t.1, t.2). Red. Krzysztof Góźdź. Lublin 2009.
  • Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 10 s. 51–54. Lublin 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]