Solidaryzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Solidaryzm – kierunek społeczno-polityczny powstały w II połowie XIX wieku i głoszący naturalną wspólnotę interesów różnych grup i warstw społecznych w państwie, niezależną od ich statusu ekonomicznego lub zawodowego i związanych z nimi różnic interesów. Stoi w opozycji do liberalizmu, któremu zarzuca przekładanie jednostki i jej dobra nad interesy społeczeństwa jako całości.

Historia[edytuj]

Idee solidaryzmu pojawiały się wielokrotnie w licznych koncepcjach społeczno-politycznych starożytności, średniowiecza i czasów nowożytnych. Elementy solidaryzmu były wykorzystywane przy tworzeniu nauk społecznych Kościoła katolickiego, stały u podstaw korporacjonizmu. Na gruncie solidaryzmu społecznego stanął papież Leon XIII w encyklice Rerum novarum, przyznając robotnikom prawo do własnych organizacji zawodowych, dopuszczając interwencjonizm państwowy. Przez partie reformistyczne obwołany „papieżem robotniczym”[1], starał się zająć postawę pośredniczącą między pracodawcami i warstwą robotniczą[2].

Współcześnie liczne akcenty idei solidaryzmu pojawiają się w doktrynach politycznych chadecji[3], socjaldemokracji i syndykalizmu.

Solidaryzm a solidarność w socjologii[edytuj]

Za głównych twórców współczesnych teorii solidaryzmu uważa się Emila Durkheima, Leona Duguita i Georges'a Gurvitcha. Podstawową kategorią teorii solidaryzmu jest według Durkheima koncepcja świadomości zbiorowej i społeczeństwa. Wyrazem solidarności społecznej jest jedność myśli i działań członków społeczeństwa. Konieczność współpracy jest konsekwencją podziału pracy. Durkheim wyróżniał dwa rodzaje solidarności: mechaniczną (reprezentowaną w szczególności przez prawo karne i opartą na represji) i organiczną (wyrażaną przez prawo rodzinne, konstytucyjne, administracyjne oraz służącą przede wszystkim przywróceniu stanu poprzedniego – sankcje restutywne).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Roman Tokarczyk, Współczesne doktryny polityczne, WL, Lublin 1984, str.178-179.
  2. Rudolf Fischer-Wollpert, Leksykon papieży, Wydawnictwo Znak, Kraków 1990, str.185., ​ISBN 83-7006-069-2
  3. Roman Tokarczyk, Współczesne doktryny polityczne, WL, Lublin 1984, str.186.