Piestrak jadalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piestrak jadalny
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina truflowate
Rodzaj piestrak
Gatunek piestrak jadalny
Nazwa systematyczna
Choiromyces meandriformis Vittad.
Monogr. Tuberac. (Milano): 51 (1831)

Piestrak jadalny (Choiromyces maeandriformis Vittad.) – gatunek grzybów z rodziny truflowatych (Tuberaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Choiromyces, Tuberaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Rhizopogon meandriformis (Vittad.) Corda 1854
  • Tuber album Sowerby 1800

Nazwa polska według checklist[3].

Morfologia[edytuj]

Owocnik

O kształcie przypominającym ziemniaki, osiąga wielkość od 3 do 10 cm średnicy. Górna jego powierzchnia jest bez wyraźnej skórki, barwy szarobiałej lub żółtawobiałej. Okrywa gładka, często nadgryziona przez ślimaki. Dojrzały owocnik ma dość silny, aromatyczny i przyjemny zapach (przypominający gotowaną kukurydzę), który zwabia owady by za ich pomocą rozsiewać swoje zarodniki[4].

Miąższ

Białawokremowo marmurkowaty, później także cielistobrązowawy, z białym żyłkowaniem[4]. Ma silny aromatyczny zapach, czasami nieprzyjemny[5].

Wysyp zarodników

Zarodniki pod mikroskopem bladożółtawe, okrągławe z oddzielnie osadzonymi kolcami, o średnicy 16-22 µm. Kolce tępe, długości 3-5 µm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Jest w Polsce gatunkiem rzadkim[5].

Pojawia się z końcem lata (lipiec–wrzesień), w lasach liściastych i iglastych, zwłaszcza rosnący na alkalicznych glebach gliniastych i ilastych, pod bukami. Jest trudny do znalezienia, gdyż owocuje pod powierzchnią ziemi, w rozproszeniu (rosnące gniazdowato grzyby mogą mieć odsłonięty wierzch i być widoczne). Grzyb mikoryzowy[4].

Znaczenie[edytuj]

Grzyb jadalny: jadalny, o smakowych właściwościach, cenione są szczególnie jego młode owocniki. Miąższ łykowaty; zjedzony na surowo działa przeczyszczająco[4].

Gatunki podobne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-12-16].
  3. Maria Alicja Chmiel: Checklist of Polish Larger Ascomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. a b c d e f Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 664. ISBN 83-7404-513-2.
  5. a b c Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.

Linki zewnętrzne[edytuj]