Piestrak jadalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piestrak jadalny
Piestrak jadalny: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina truflowate
Rodzaj piestrak
Gatunek piestrak jadalny
Nazwa systematyczna
Choiromyces meandriformis Vittad.
Monogr. Tuberac. (Milano): 51 (1831)

Piestrak jadalny (Choiromyces maeandriformis Vittad.) – gatunek grzybów z rodziny truflowatych (Tuberaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Choiromyces, Tuberaceae, Pezizales, Pezizomycetidae, Pezizomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Synonimy nazwy naukowej[2]:

  • Rhizopogon meandriformis (Vittad.) Corda 1854
  • Tuber album Sowerby 1800

Nazwa polska według checklist[3].

Morfologia[edytuj]

Owocnik

O kształcie przypominającym ziemniaki, osiąga wielkość od 3 do 10 cm średnicy. Górna jego powierzchnia jest bez wyraźnej skórki, barwy szarobiałej lub żółtawobiałej. Okrywa gładka, często nadgryziona przez ślimaki. Dojrzały owocnik ma dość silny, aromatyczny i przyjemny zapach (przypominający gotowaną kukurydzę), który zwabia owady by za ich pomocą rozsiewać swoje zarodniki[4].

Miąższ

Białawokremowo marmurkowaty, później także cielistobrązowawy, z białym żyłkowaniem[4]. Ma silny aromatyczny zapach, czasami nieprzyjemny[5].

Wysyp zarodników

Zarodniki pod mikroskopem bladożółtawe, okrągławe z oddzielnie osadzonymi kolcami, o średnicy 16-22 µm. Kolce tępe, długości 3-5 µm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj]

Jest w Polsce gatunkiem rzadkim[5].

Pojawia się z końcem lata (lipiec–wrzesień), w lasach liściastych i iglastych, zwłaszcza rosnący na alkalicznych glebach gliniastych i ilastych, pod bukami. Jest trudny do znalezienia, gdyż owocuje pod powierzchnią ziemi, w rozproszeniu (rosnące gniazdowato grzyby mogą mieć odsłonięty wierzch i być widoczne). Grzyb mikoryzowy[4].

Znaczenie[edytuj]

Grzyb jadalny: jadalny, o smakowych właściwościach, cenione są szczególnie jego młode owocniki. Miąższ łykowaty; zjedzony na surowo działa przeczyszczająco[4].

Gatunki podobne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2015-12-16].
  3. Maria Alicja Chmiel: Checklist of Polish Larger Ascomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. a b c d e f Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 664. ISBN 83-7404-513-2.
  5. a b c Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.

Linki zewnętrzne[edytuj]