Pieter De Crem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieter De Crem
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1962
Aalter
Minister spraw wewnętrznych Belgii
Okres od 9 grudnia 2018
Przynależność polityczna CD&V
Poprzednik Jan Jambon
Minister obrony Belgii
Okres od 21 grudnia 2007
do 11 października 2014
Przynależność polityczna CD&V
Poprzednik André Flahaut
Następca Steven Vandeput

Pieter Frans Norbert Jozef Raymond De Crem (ur. 22 lipca 1962 w Aalter) – belgijski i flamandzki polityk, od 2007 do 2014 minister obrony, od 2018 minister spraw wewnętrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył filologię romańską na Uniwersytecie Katolickim w Leuven. Kształcił się też w zakresie prawa europejskiego i międzynarodowego na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim.

Od 1987 do 1989 pracował w Roularta Media Group. Zaangażował się w działalność Chrześcijańskiej Partii Ludowej (od 2001 pod nazwą Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie). Po 1989 był członkiem gabinetu politycznego premiera Wilfrieda Martensa ds. kontaktów z parlamentem, a następnie doradcą ministra obrony Leo Delcroix.

W 1992 zajął się działalnością gospodarczą, jednak już w 1994 powrócił do polityki, wygrywając wybory na urząd burmistrza miasta Aalter. Od tego czasu nieprzerwanie zajmuje to stanowisko. W 1995 po raz pierwszy został posłem do Izby Reprezentantów (reelekcję uzyskiwał w 1999, 2003, 2007, 2010, 2014 i 2019[1]). W latach 2003–2007 przewodniczył klubowi deputowanych CD&V.

21 grudnia 2007 Guy Verhofstadt powierzył mu tekę ministra obrony w swoim przejściowym gabinecie. Pieter De Crem pozostał na tym stanowisku także w trzech kolejnych rządach, na czele których stali Yves Leterme, Herman Van Rompuy i ponownie pierwszy z nich. 6 grudnia 2011 po raz kolejny objął urząd ministra obrony w piątym z rzędu gabinecie, na czele którego stanął Elio Di Rupo[2]. Zakończył urzędowanie 11 października 2014, obejmując jednocześnie stanowisko sekretarza stanu ds. handlu zagranicznego w nowym rządzie[3]. 9 grudnia 2018 w trakcie rekonstrukcji gabinetu premier Charles Michel powierzył mu urząd ministra spraw wewnętrznych[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Voici les élus qui composent la Chambre (fr.). lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2014-06-02].
  2. La composition officielle du gouvernement Di Rupo Ier (fr.). lalibre.be, 5 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-06].
  3. Wie is wie in de regering-Michel? (niderl.). standaard.be, 10 października 2014. [dostęp 2014-10-10].
  4. Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering (niderl.). demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]