Guy Verhofstadt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guy Verhofstadt
Guy Verhofstadt EP press conference 3.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1953
Dendermonde
Premier Belgii
Okres od 12 lipca 1999
do 20 marca 2008
Przynależność polityczna Open VLD
Poprzednik Jean-Luc Dehaene
Następca Yves Leterme
Przewodniczący frakcji Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w PE
Okres od 30 czerwca 2009
Przynależność polityczna Open VLD
Poprzednik Graham Watson
Signature of Guy Verhofstadt.png
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Krzyż Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Polarnej (od 1975) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Krzyż Wielki Orderu Honoru (Grecja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (republ.) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP

Guy Maurice Marie Louise Verhofstadt (wym. [ˈɣiː vəɾˈɦɔfstɑt] i; ur. 11 kwietnia 1953 w Dendermonde) – belgijski i flamandzki polityk, premier Belgii w latach 1999–2008, poseł do Parlamentu Europejskiego VII i VIII kadencji, przewodniczący grupy liberalnej.

Brat belgijskiego teoretyka liberalizmu Dirka Verhofstadta. Deklaruje się jako zwolennik koncepcji powołania Stanów Zjednoczonych Europy, co przedstawił w opublikowanej w 2005 książce Verenigde Staten van Europa.

Życiorys[edytuj]

Kariera polityczna[edytuj]

Studiował prawo na Uniwersytecie w Gandawie[1]. Podczas studiów, w latach 1972–1974, sprawował funkcję przewodniczącego Liberalnego Związku Studentów Flamandzkich. Wkrótce został sekretarzem Willy'ego De Clercqa, przewodniczącego flamandzkich liberałów (PVV). W 1982 objął stanowisko przewodniczącego tego ugrupowania. W 1985 został wybrany w skład parlamentu oraz powołany na urząd ministra ds. budżetu w rządzie Wilfrieda Martensa. W listopadzie 1991 na bazie PVV utworzył partię Flamandzkich Liberałów i Demokratów (VLD), do której przeszli również liczni politycy z ugrupowań opozycyjnych. Po porażkach wyborczych zrezygnował, powrócił do aktywnej polityki w 1997 w roli przewodniczącego z nowym programem partii.

Trzy rządy Guya Verhofstadta[edytuj]

W wyborach parlamentarnych w 1999 partia VLD została największą frakcją w parlamencie. Guy Verhofstadt sformował koalicję rządową z socjalistami, flamandzką partią zielonych oraz blokiem liberalnych i centrowych partii walońskimi. 12 lipca 1999 został mianowany premierem Belgii. Stanął na czele pierwszego od 1958 gabinetu, w którym nie znaleźli się członkowie chrześcijańskiej demokracji oraz pierwszym premierem rządu z działaczami partii zielonych w Belgii. W 2003 opowiedział się przeciwko inwazji na Irak.

Po wygranych wyborach w 2003 stworzył 12 lipca 2003 swój drugi rząd, tym razem już bez zielonych. We flamandzkich wyborach regionalnych z 13 lipca 2004 jego ugrupowanie straciło część wyborców, zajmując trzecie miejsce we Flandrii. W 2004 był wymieniany jako jeden z pretendentów na przewodniczącego Komisji Europejskiej, jednak jego kandydatura została zablokowana przez rządy Wielkiej Brytanii i Włoch.

W wyborach krajowych z 10 czerwca 2007 Flamandzcy Liberałowie i Demokraci zdobyli 18 miejsc w 150-osobowej Izbie Reprezentantów, tworząc czwarty co do wielkości klub poselski. Misję utworzenia nowego rządu otrzymał chadek Yves Leterme, zrezygnował z niej 1 grudnia 2007 w obliczu braku porozumienia. W tej sytuacji król Belgii Albert II na początku grudnia powierzył zadanie powołania tymczasowego gabinetu dotychczasowemu premierowi. 21 grudnia 2007 trzeci rząd Guya Verhofstadta został oficjalnie zaprzysiężony[2]. 23 grudnia tego samego roku parlament stosunkiem głosów 97 za i 46 przeciw udzielił mu wotum zaufania. Mandat został udzielony na czas do 23 marca 2008, kiedy to premierem miał zostać Yves Leterme. Głównym zadaniem rządu stało się uchwalenie budżetu i stabilizacja sceny politycznej po najdłuższym w historii kraju, trwającym 196 dni, procesie formowania gabinetu[3].

18 marca 2008 pięć partii belgijskich zawarło nowe porozumienie koalicyjne. 20 marca tego samego roku Yves Leterme z Chrześcijańskich Demokratów i Flamandów, stanął na czele nowego gabinetu[4].

Po odejściu z rządu[edytuj]

Od 2007 do 2009 Guy Verhofstadt sprawował mandat senatora. W 2009 został wybrany do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. 30 czerwca 2009 powołano go na funkcję przewodniczącego grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy[5]. W PE zasiadł także w Komisji Spraw Konstytucyjnych[6]. W 2014 uzyskał europarlamentarną reelekcję. W wyborach tych był kandydatem europejskich liberałów na urząd przewodniczącego Komisji Europejskiej[7]. Pozostał przewodniczącym frakcji ALDE również w VIII kadencji PE.

W Parlamencie Europejskim krytykował działania polskiego rządu tworzonego przez Prawo i Sprawiedliwość, m.in. podczas debaty ze stycznia 2016[8]. W listopadzie 2017 określił uczestników Marszu Niepodległości mianem faszystów, neonazistów i białych suprematystów[9], co spotkało się z krytyką różnych polskich środowisk i zapowiedzią pozwów przeciwko politykowi[10][11].

Skład rządów[edytuj]

Pierwszy rząd (1999–2003)[edytuj]

Drugi rząd (2003–2007)[edytuj]

Skład do 18 lipca 2004
Skład od 18 lipca 2004

Rząd przejściowy (2007–2008)[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Guy Verhofstadt Leader of ALDE Group, president ALDE Bureau (ang.). alde.eu. [dostęp 2017-09-25].
  2. Belgium Finally Gets a Government (ang.). time.come, 21 grudnia 2007. [dostęp 2017-09-25].
  3. Belgium's Interim Government Wins Parliamentary Confidence Vote (ang.). bloomberg.com, 23 grudnia 2007. [dostęp 2017-09-25].
  4. After Nine Months of Crisis: Belgian Lawmakers Reach Deal to Form Government (ang.). spiegel.de, 18 marca 2008. [dostęp 2017-09-25].
  5. Guy Verhofstadt elected unopposed as new ALDE group leader (ang.). eumonitor.net, 30 czerwca 2009. [dostęp 2017-09-25].
  6. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-09-25].
  7. Agreement between Olli Rehn & Guy Verhofstadt – statement by ALDE Party President (ang.). aldeparty.eu, 20 stycznia 2014. [dostęp 2017-09-25].
  8. Szydło broni się przed oskarżeniami europosłów i cytuje... papieża. Verhofstadt: Jako premier wykorzystała pani wszystkie triki. newsweek.pl, 20 stycznia 2016. [dostęp 2017-11-20].
  9. Poland slams 'neo-Nazi' march claim. yahoo.com, 17 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  10. Marsz Niepodległości pozwie Verhofstadta. rp.pl, 15 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  11. Guy Verhofstadt będzie musiał przeprosić Polaków na forum PE?. wmeritum.pl, 20 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  12. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 20 lutego 1986. [dostęp 2017-09-24].
  13. Cetăţeni români şi străini decoraţi cu Ordinul Naţional „Steaua României” (rum.). presidency.ro. [dostęp 2017-09-24].
  14. M.P. z 2005 r. Nr 9, poz. 162