Guy Verhofstadt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Guy Verhofstadt
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Guy Maurice Marie Louise Verhofstadt
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1953
Dendermonde
Premier Belgii
Okres od 12 lipca 1999
do 20 marca 2008
Przynależność polityczna Open VLD
Poprzednik Jean-Luc Dehaene
Następca Yves Leterme
Przewodniczący frakcji Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w PE
Okres od 30 czerwca 2009
Przynależność polityczna Open VLD
Poprzednik Graham Watson
podpis
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (republ.) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP

Guy Maurice Marie Louise Verhofstadt (wym. [ˈɣi: vəɾˈɦɔfstɑt] i; ur. 11 kwietnia 1953 w Dendermonde) – belgijski i flamandzki polityk, deputowany krajowy, wicepremier i minister, premier Belgii w latach 1999–2008, poseł do Parlamentu Europejskiego VII, VIII i IX kadencji, przewodniczący grupy liberalnej w PE.

Brat belgijskiego teoretyka liberalizmu Dirka Verhofstadta. Deklaruje się jako zwolennik koncepcji powołania Stanów Zjednoczonych Europy, co przedstawił w opublikowanej w 2005 książce Verenigde Staten van Europa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność polityczna do 1999[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo na Uniwersytecie Gandawskim[1]. W latach 1972–1974 sprawował funkcję przewodniczącego studenckiej organizacji Liberaal Vlaams Studentenverbond. Wkrótce został sekretarzem Willy’ego De Clercqa, przewodniczącego flamandzkich liberałów (PVV). W latach 1977–1983 był radnym Gandawy[2].

W 1982 objął stanowisko przewodniczącego tego ugrupowania, kierował nim do 1985[3]. W 1985 został wybrany w skład Izby Reprezentantów, w której zasiadał do 1995. Następnie cztery lata wykonywał mandat senatora[2].

Również w 1985 został powołany w skład rządu Wilfrieda Martensa. W dwóch kolejnych gabinetach tego premiera do 1988 zajmował stanowiska wicepremiera oraz ministra budżetu, polityki naukowej i planowania[4][5]. W 1989 ponownie stanął na czele PVV[3]. W 1992 na bazie tej formacji utworzył partię pod nazwą Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (VLD), do której dołączyli również liczni politycy z innych ugrupowań. Kierował nią do 1995 i ponownie w latach 1997–1999[3].

Premier Belgii[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 1999 partia VLD została największą frakcją w parlamencie. Guy Verhofstadt ponownie został wówczas członkiem Senatu (mandat utrzymywał w 2003 i 2007)[2]. W 1999 sformował koalicję rządową z udziałem flamandzkich liberałów, ugrupowań ekologicznych oraz bloku liberalnych i centrowych partii walońskich. 12 lipca 1999 został mianowany premierem Belgii. Stanął na czele pierwszego od 1958 gabinetu, w którym nie znaleźli się członkowie chrześcijańskiej demokracji oraz pierwszym premierem rządu z działaczami partii zielonych w Belgii. W 2003 opowiedział się przeciwko inwazji na Irak.

Po wyborach w 2003 stworzył 12 lipca 2003 swój drugi rząd z udziałem liberałów i socjalistów. We flamandzkich wyborach regionalnych z 13 lipca 2004 jego ugrupowanie straciło część wyborców, zajmując trzecie miejsce we Flandrii. W 2004 był wymieniany jako jeden z pretendentów na przewodniczącego Komisji Europejskiej, jednak jego kandydatura została zablokowana przez rządy Wielkiej Brytanii i Włoch.

W wyborach krajowych z 10 czerwca 2007 Flamandzcy Liberałowie i Demokraci zdobyli 18 miejsc w 150-osobowej Izbie Reprezentantów, tworząc czwarty co do wielkości klub poselski. Misję utworzenia nowego rządu otrzymał chadek Yves Leterme, zrezygnował z niej 1 grudnia 2007 z uwagi na brak porozumienia. W tej sytuacji król Albert II na początku grudnia powierzył zadanie powołania tymczasowego gabinetu dotychczasowemu premierowi. 21 grudnia 2007 trzeci rząd Guya Verhofstadta został oficjalnie zaprzysiężony[6]. 23 grudnia tego samego roku parlament stosunkiem głosów 97 za i 46 przeciw udzielił mu wotum zaufania. Mandat został udzielony na czas do 23 marca 2008, kiedy to premierem miał zostać Yves Leterme. Głównym zadaniem rządu stało się uchwalenie budżetu i stabilizacja sceny politycznej po najdłuższym w historii kraju, trwającym 196 dni, procesie formowania gabinetu[7].

18 marca 2008 pięć partii belgijskich zawarło nowe porozumienie koalicyjne. 20 marca tego samego roku Yves Leterme z Chrześcijańskich Demokratów i Flamandów, stanął na czele nowego gabinetu[8].

Działalność od 2008[edytuj | edytuj kod]

W 2009 został wybrany do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. 30 czerwca 2009 powołano go na funkcję przewodniczącego grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy[9]. W PE zasiadł także w Komisji Spraw Konstytucyjnych[10]. W 2014 uzyskał europarlamentarną reelekcję. W wyborach tych był kandydatem europejskich liberałów na urząd przewodniczącego Komisji Europejskiej[11]. Pozostał przewodniczącym frakcji ALDE również w VIII kadencji PE.

W listopadzie 2017 określił uczestników Marszu Niepodległości mianem faszystów, neonazistów i białych suprematystów[12], co spotkało się z krytyką różnych polskich środowisk i zapowiedzią pozwów przeciwko politykowi[13][14].

W wyborach w 2019 ponownie uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego[15].

Skład rządów[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy rząd (1999–2003)[edytuj | edytuj kod]

Drugi rząd (2003–2007)[edytuj | edytuj kod]

Skład do 18 lipca 2004
Skład od 18 lipca 2004

Rząd przejściowy (2007–2008)[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Guy Verhofstadt Leader of ALDE Group, president ALDE Bureau (ang.). alde.eu. [dostęp 2017-09-25].
  2. a b c Guy Verhofstadt (niderl.). senate.be. [dostęp 2021-10-25].
  3. a b c Leaders of Belgium (ang.). zarate.eu. [dostęp 2021-10-25].
  4. Gouvernement Wilfried Martens VI (fr.). crisp.be. [dostęp 2020-09-05].
  5. Gouvernement Wilfried Martens VII (fr.). crisp.be. [dostęp 2020-09-05].
  6. Belgium Finally Gets a Government (ang.). time.come, 21 grudnia 2007. [dostęp 2017-09-25].
  7. Belgium’s Interim Government Wins Parliamentary Confidence Vote (ang.). bloomberg.com, 23 grudnia 2007. [dostęp 2017-09-25].
  8. After Nine Months of Crisis: Belgian Lawmakers Reach Deal to Form Government (ang.). spiegel.de, 18 marca 2008. [dostęp 2017-09-25].
  9. Guy Verhofstadt elected unopposed as new ALDE group leader (ang.). eumonitor.net, 30 czerwca 2009. [dostęp 2017-09-25].
  10. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-09-25].
  11. Agreement between Olli Rehn & Guy Verhofstadt – statement by ALDE Party President (ang.). aldeparty.eu, 20 stycznia 2014. [dostęp 2017-09-25].
  12. Poland slams ‘neo-Nazi’ march claim. yahoo.com, 17 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  13. Marsz Niepodległości pozwie Verhofstadta. rp.pl, 15 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  14. Guy Verhofstadt będzie musiał przeprosić Polaków na forum PE?. wmeritum.pl, 20 listopada 2017. [dostęp 2017-11-20].
  15. Européennes 2019: voici les 21 eurodéputés belges (fr.). rtbf.be, 27 maja 2019. [dostęp 2019-05-30].
  16. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 20 lutego 1986. [dostęp 2017-09-24].
  17. Cetăţeni români şi străini decoraţi cu Ordinul Naţional „Steaua României” (rum.). presidency.ro. [dostęp 2017-09-24].
  18. M.P. z 2005 r. nr 9, poz. 162.