Wilfried Martens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilfried Martens
WilfriedMARTENS.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1936
Sleidinge
Data i miejsce śmierci 9 października 2013
Lokeren
Premier Belgii
Okres od 3 kwietnia 1979
do 6 kwietnia 1981
Przynależność polityczna CVP
Poprzednik Paul Vanden Boeynants
Następca Mark Eyskens
Premier Belgii
Okres od 17 grudnia 1981
do 7 marca 1992
Przynależność polityczna CVP
Poprzednik Mark Eyskens
Następca Jean-Luc Dehaene
Przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej
Okres od 1990
do 2013
Przynależność polityczna Europejska Partia Ludowa
Poprzednik Jacques Santer
Następca Joseph Daul
Odznaczenia
Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Wielki Order Królowej Jeleny (Chorwacja) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)

Wilfried Achiel Emma Martens (wym. [ˈβ̞ɪlfɾiˑt ˈmɑɾtəns] i; ur. 19 kwietnia 1936 w Sleidinge, zm. 9 października 2013 w Lokeren[1]) – belgijski i flamandzki polityk, dziewięciokrotny premier Belgii (czterokrotnie w latach 1979–1981 i pięciokrotnie w latach 1981–1992), lider flamandzkich chadeków, parlamentarzysta krajowy i europejski. Przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej od 1990 do 2013.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z Flandrii Zachodniej. W 1960 ukończył studia prawnicze na Katholieke Universiteit w Leuven. W tym samym roku na tej uczelni uzyskał też licencjat w zakresie notariatu. Studiował również filozofię tomistyczną. W 1968 odbył międzynarodowe seminarium na Harvard University.

Od 1960 praktykował jako adwokat przy sądzie w Gandawie. Wkrótce zaangażował się w działalność partii chadeckiej, przewodniczył organizacji młodzieżowej (1967–1971), był doradcą premierów Pierre'a Harmela i Paula Vanden Boeynants, a także urzędnikiem w administracji Leo Tindemansa. Po powstaniu dwóch odrębnych (flamandzkiego i walońskiego) ugrupowań działał w Chrześcijańskiej Partii Ludowej (CVP), przekształconej w 2001 w partię Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V). Od 1972 do 1979 pełnił funkcję przewodniczącego tego ugrupowania[2]. Jako lider CVP w 1976 brał udział w powołaniu Europejskiej Partii Ludowej (EPP), kierując przez rok jej komitetem programowym.

W latach 1974–1991 sprawował mandat posła do Izby Reprezentantów, następnie przez trzy lata zasiadał w belgijskim Senacie. Od 3 kwietnia 1979 do 6 kwietnia 1981 po raz pierwszy zajmował stanowisko premiera, stojąc na czele czterech kolejnych koalicyjnych rządów. Ponownie funkcję tę objął po około ośmiu miesiącach, a następnie od 17 grudnia 1981 do 7 marca 1992 nieprzerwanie kierował pięcioma gabinetami.

Od 10 maja 1990 przewodniczy Europejskiej Partii Ludowej (w 2009 wybrany na kolejną kadencję). W 1993 stanął także na czele Europejskiej Unii Chrześcijańskich Demokratów (EUCD), doprowadzając do jej połączenia się z EPP w 1996. Skutecznie (wspólnie z Saulim Niinistö) przeprowadził też proces przyłączenia się do Europejskiej Partii Ludowej grupy Europejskiej Unii Demokratycznej (EDU). Udana fuzja wszystkich międzynarodowych zrzeszeń w ramach EPP doprowadziła od powstania największej transnarodowej frakcji w Parlamencie Europejskim.

W latach 1994–1999 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego IV kadencji. Był przewodniczącym frakcji Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), członkiem Komisji ds. Instytucjonalnych oraz Komisji ds. Rozwoju i Współpracy[3]. Od października 2000 do listopada 2001 stał na czele Międzynarodówki Chadeckiej (CDI).

Otrzymał wiele odznaczeń krajowych i międzynarodowych. W 1998 został odznaczony nagrodą Karola V za wkład w rozwój Unii Europejskiej. W 2000 wyróżniony Krzyżem Wielkim Orderu Leopolda II.

Życie prywatne[edytuj]

Miał pięcioro dzieci, dwoje z małżeństwa z Lieve Verschroeven i troje z małżeństwa z Ilse Schouteden. Z drugą żoną rozwiódł się w 2007, rok później po raz trzeci zawarł związek małżeński z Miet Smet[4], byłą minister w swoim rządzie.

Przypisy

  1. Zmarł były premier Belgii i szef EPL Wilfried Martens. wp.pl, 2013-10-10. [dostęp 2013-10-11].
  2. Leaders of Belgium (ang.). terra.es. [dostęp 2013-10-11].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-10-11].
  4. Oud-ministers Martens en Smet vandaag getrouwd (niderl.). demorgen.be, 2008-09-27. [dostęp 2013-10-11].

Bibliografia[edytuj]