Sophie Wilmès

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sophie Wilmès
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1975
Ixelles
Premier Belgii
Okres od 27 października 2019
Przynależność polityczna Ruch Reformatorski
Poprzednik Charles Michel

Sophie Wilmès (ur. 15 stycznia 1975 w Ixelles[1]) – belgijska i walońska działaczka samorządowa i polityk, w latach 2015–2019 minister na szczeblu federalnym, od 2019 premier Belgii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka studiów z zakresu reklamy w Institut des Hautes Études des Communications Sociales w Brukseli (IHECS), a także zarządzania finansami w instytucie ISFSC. Pracowała w administracji Komisji Europejskiej, a także w firmie prawniczej jako doradca. Zaangażowała się w działalność polityczną w ramach liberalnego Ruchu Reformatorskiego. W 2007 została pierwszym zastępcą burmistrza (échevinem) miejscowości Rhode-Saint-Genèse, funkcję tę pełniła przez siedem lat. W 2014 wybrano ją do rady prowincji Brabancja Walońska[2].

Również w 2014 została członkinią Izby Reprezentantów jako zastępca poselski powołanego w skład rządu Didiera Reyndersa. 22 września 2015 także dołączyła do gabinetu Charles’a Michela – zastąpiła Hervé’a Jamara na urzędzie ministra budżetu i loterii narodowej[1]. 9 grudnia 2018 powierzono jej również sprawy dotyczące polityki naukowej i służby cywilnej[3].

W wyborach federalnych z maja 2019 uzyskała mandat posłanki do Izby Reprezentantów[4]. W lipcu tegoż roku Charles Michel został wyznaczony na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej. Doszło do tego w trakcie wciąż trwających negocjacji nad powołaniem nowego rządu federalnego. 27 października 2019 Sophie Wilmès otrzymała nominację na urząd premiera[5][6], stając się pierwszą w Belgii kobietą na tym urzędzie[5]. Stanęła na czele rządu przejściowego w niemal tożsamym składzie[5], działającego do czasu uzyskania nowej większości parlamentarnej.

Wielomiesięczne negocjacje między licznymi partiami nadal nie doprowadziły do powstania większościowej koalicji rządowej. W marcu 2020 Belgia zaczęła się tymczasem zmagać z problemem wynikającym z pandemii wirusa SARS-CoV-2. Wymusiło to szerokie wielopartyjne porozumienie z 15 marca, umożliwiające pozostanie Sophie Wilmès na stanowisku premiera, a jej tworzonemu przez MR, CD&V oraz Open VLD rządowi przekształcenie się w pełnoprawny gabinet ze szczególnymi uprawnieniami na 6 miesięcy. Porozumienie zaaprobowało dziewięć ugrupowań (poza trzema koalicjantami także obie partie socjalistyczne, obie partie ekologiczne, cdH i DéFI)[7][8]. Następnego dnia król Filip I oficjalnie powierzył jej misję sformowania rządu[9]. 17 marca król odebrał dymisję rządu i zaprzysiągł nowy gabinet w tym dotychczasowym składzie[10]. 19 marca rząd uzyskał wotum zaufania w parlamencie[11].

Skład rządu[edytuj | edytuj kod]

  • premier: Sophie Wilmès (MR)[5]
  • wicepremier, minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V), od 30 listopada 2019 również minister spraw europejskich
  • wicepremier, minister rozwoju i finansów: Alexander De Croo (Open VLD)
  • wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich oraz obrony: Didier Reynders (MR, do 30 listopada 2019)
  • minister budżetu i loterii narodowej, polityki naukowej i służby cywilnej: David Clarinval (MR), od 30 listopada 2019 również wicepremier
  • minister spraw zagranicznych i obrony: Philippe Goffin (MR, od 30 listopada 2019)
  • minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów, przeciwdziałania ubóstwu, osób niepełnosprawnych, równych szans: Nathalie Muylle (CD&V)
  • minister spraw wewnętrznych: Pieter De Crem (CD&V)
  • minister zdrowia i spraw społecznych, azylu i migracji: Maggie De Block (Open VLD)
  • minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
  • minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)
  • minister ds. mobilności i NMBS: François Bellot (MR)
  • minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej oraz polityki miejskiej: Denis Ducarme (MR)
  • minister ds. uproszczenia administracji, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Philippe De Backer (Open VLD)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Profil na stronie Izby Reprezentantów (fr.). [dostęp 2015-09-24].
  2. Nota biograficzna na stronie prywatnej (fr.). [dostęp 2015-09-24].
  3. Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering (niderl.). demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
  4. Voici les élus qui composent la Chambre (fr.). lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2014-06-02].
  5. a b c d Koning Filip benoemt Sophie Wilmès tot premier (niderl.). hln.be, 27 października 2019. [dostęp 2019-10-28].
  6. Simon Van Dorpe: Sophie Wilmès to replace Charles Michel as Belgian PM (ang.). politico.eu, 26 października 2019. [dostęp 2019-10-27].
  7. Le gouvernement Wilmès va être doté de pouvoirs spéciaux pendant 6 mois (fr.). rtbf.be, 15 marca 2020. [dostęp 2020-03-16].
  8. Coronacrisis leidt tot politieke doorbraak: regering-Wilmès krijgt volmachten, maar wordt niet uitgebreid (niderl.). radio1.be, 16 marca 2020. [dostęp 2020-03-16].
  9. Sophie Wilmès moet nu nieuwe regering vormen en wil het met minder ministers doen (niderl.). nieuwsblad.be, 16 marca 2020. [dostęp 2020-03-16].
  10. Prestation de serment du nouveau gouvernement fédéral (fr.). belgium.be, 17 marca 2020. [dostęp 2020-03-17].
  11. Kamer geeft vertrouwen aan regering-Wilmès: „Aanpak van coronacrisis enige taak” (niderl.). vrt.be, 19 marca 2020. [dostęp 2020-03-24].