Piotr Ławrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Ławrowicz Ławrow
Пётр Ла́врович Лавро́в
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1823
Meliechowo
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1900
Paryż
Zawód myśliciel, publicysta i rewolucjonista

Piotr Ławrowicz Ławrow, ros. Пётр Ла́врович Лавро́в, ps. „P. Mirtow” (ur. 14 czerwca 1823 w Meliechowie k. Noworżewa w guberni pskowskiej, zm. 6 lutego 1900 w Paryżu) – rosyjski myśliciel, publicysta i działacz rewolucyjny. Jeden z głównych, obok Michaiła Bakunina i Nikołaja Michajłowskiego, ideologów ruchu narodnickiego.

Rosyjski rewolucjonista, pułkownik artylerii i profesor wyższych uczelni wojskowych w Petersburgu, był niemal rówieśnikiem Cypriana Kamila Norwida, urodził się w 1823 roku. Za sympatię dla Czernyszewskiego został zesłany do guberni wołogodzkiej. Tu powstało jego słynne dzieło – Listy Historyczne. Parę miesięcy po zesłaniu, w roku 1870 Ławrow uciekł do Paryża gdzie stanął po stronie komunardów. Na emigracji spędził trzydzieści lat swojego życia. Przez jego niewielkie mieszkanie w paryskiej kamienicy przewinęło się wielu luminarzy polskiej lewicy. Ławrow znajomość z Norwidem zawdzięcza swej żonie Polce, Annie Czaplickiej. Po śmierci żony, Ławrow opuścił Francję. W Anglii przebywał do roku 1877, po czym wrócił do Paryża[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy W. Borejsza, Piękny wiek XIX, s. 320.