Gubernia wołogodzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa guberni wołogodzkiej
Herb guberni wołogodzkiej

Gubernia wołogodzka – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego i RFSRR w północnej Rosji Europejskiej, utworzona ukazem Katarzyny II w 1780 jako namiestnictwo wołogodzkie, od 1796 ukazem Pawła I przekształcone w gubernię. Stolicą guberni była Wołogda. Zlikwidowana w 1929.

Gubernia była położona pomiędzy 64°45′ a 58°30′ szerokości geograficznej północnej i 60°0′ a 38°30′ długości geograficznej wschodniej. Graniczyła od północy z gubernią archangielską, na wschodzie z gubernią tobolską (od której oddzielał ją grzbiet Uralu), na południu z gubernią jarosławską, kostromską, wiacką i permską, na zachodzie z gubernią nowogrodzką, na północnym zachodzie z gubernią ołoniecką.

Powierzchnia guberni w 1897 wynosiła 402 112 km², gubernia w początkach XX wieku była podzielona na 10 ujezdów.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Ludność, według spisu powszechnego 1897 – 1 493 200 osób – Rosjan (91,2%) i Komiaków (8,6%).

Ludność w ujezdach według deklarowanego języka ojczystego 1897[1][edytuj | edytuj kod]

Ujezd Rosjanie Komiacy
Gubernia ogółem 91,2% 8,6%
Ustiużski 99,8%
Wielski 99,9%
Wołogodzki 99,4%
Griazowiecki 99,9%
Kadnikowski 99,4%
Nikolski 99,9%
Solwyczegodski 99,9%
Totemski 99,9%
Ust-Sysolski 7,6% 92,3%
Jareński 30,9% 68,9%

Gubernia została zlikwidowana postanowieniem WCIK 14 stycznia 1929.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]