Piotr Uklański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Uklański
Ilustracja
Piotr Uklański
Data i miejsce urodzenia 1968
Warszawa
Narodowość polska
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki fotografia

Piotr Uklański (ur. 1968 w Warszawie) – polski artysta, reżyser i fotograf, mieszkający na stałe w USA.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w 1991 wyjechał do USA. Reżyserował m.in. teledyski i zajmował się fotografią. Miał wiele wystaw indywidualnych, m.in. w Sandomierzu (Pojedynek w pojedynkę, 1993), Lublinie (Życie jakie powinno być, 1995), Nowym Jorku (More Joy of Photography, 1997). W Polsce rozgłos przyniosła mu wystawa Naziści w warszawskiej Zachęcie w listopadzie 2000 (wcześniej prezentowana w Londynie), przedstawiająca aktorów w rolach oficerów niemieckich okresu II wojny światowej; wystawa została demonstracyjnie zniszczona przez Daniela Olbrychskiego, który również znalazł się wśród sportretowanych aktorów (na fotosie z filmu Jedni i drudzy Claude’a Leloucha). W 2006 Uklański sprzedał Nazistów na aukcji w Londynie za 568 tys. funtów[1].

Z innych znanych prac Uklańskiego można wymienić Dance Floor (1996) – przeniesienie posadzki z klubu nocnego; mozaikę z ceramicznych odpadków produkcyjnych przed Domem Towarowym „Smyk” w Warszawie (1999); cykl Joy of Photography, prezentujący piękno natury (od 1997). W 2004 roku zrobił portret Jana Pawła II z setek brazylijskich żołnierzy. Uklański posługuje się różnymi środkami twórczymi, poza fotografią i filmem m.in. instalacją, wideo, performance.

W Stanach Zjednoczonych zajmował się również reżyserią teledysków gwiazd sceny muzycznej.

Jako reżyser filmu fabularnego zadebiutował westernem Summer Love z udziałem Bogusława Lindy, Katarzyny Figury i Vala Kilmera (2005) pokazanym na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Uklański oprócz reżyserii napisał również scenariusz oraz wyprodukował ten film.

Jest żonaty z Alison Gingeras, kuratorką sztuki, z którą ma dwójkę dzieci Marię i Lucjana. [2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polityka 2012 nr 1 s. 92.
  2. Agnieszka Makowska. Biało-Czerwony. „Newsweek”. 50 (2012), s. 110, 2012-12-10. Newsweek (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]