Katarzyna Figura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katarzyna Figura
Ilustracja
Katarzyna Figura (2014)
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1962
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek Jan Chmielewski (1986-1989)
Kai Schoenhals (od 2000)
Lata aktywności od 1976
Zespół artystyczny
Teatr Wybrzeże
Strona internetowa
Odcisk dłoni Katarzyny Figury w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach.

Katarzyna Małgorzata Figura (ur. 22 marca 1962 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna, symbol seksu lat 80. i 90, laureatka Orła za główną rolę kobiecą w filmie Żurek.

Swoją karierę aktorską zaczynała od epizodów w filmach Krzysztofa Kieślowskiego i Wojciecha Jerzego Hasa. W połowie lat 80. zasłynęła z ról w Pociągu do Hollywood i Kingsajzie, które utrwaliły wizerunek aktorki jako polskiej seksbomby. W pierwszej połowie lat 90. grała role w filmach zagranicznych, m.in. amerykańskich czy francuskich. Zasłynęła z komediowej roli Ryszardy Siarzewskiej w filmach Kiler i Kilerów 2-óch. W następnych latach zyskała uznanie krytyków filmowymi rolami w Ajlawju, Żurku, Ubu król, a także występami teatralnymi. Laureatka Złotych Lwów dla najlepszej aktorki w 1999 i 2003, a także Orła w 2004. Od 2013 wykłada w Gdyńskiej Szkole Filmowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jej ojciec był lekarzem weterynarii, a matka ekonomistką. Wspominając dzieciństwo, przyznała: To, że byłam jedynaczką, było powodem frustracji i poczucia inności. Wszyscy w klasie mieli siostry i braci. Mimo że byłam jedynym dzieckiem, w domu nie było rozpieszczania. Całymi dniami biegałam po podwórku z kluczem na szyi. Rodzice od rana do wieczora pracowali. W okresie dojrzewania miała kompleksy związane z budową własnego ciała[1]. Od dziecka lubiła się przebierać, a jednym z ulubionych rekwizytów jej dziecięcego „planu” zabaw była blond peruka z długimi warkoczami. W przedszkolu występowała w rozmaitych przedstawieniach, recytując i śpiewając[2]. Jako dziecko zagrała w takich filmach, jak Zginął pies z 1973 i Mysz z 1977[3]

W 1985 ukończyła PWST w Warszawie, edukację kontynuowała w paryskim Conservatoire d’Art Dramatique.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Kariera filmowa i telewizyjna[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80., jeszcze przed ukończeniem szkoły aktorskiej, wystąpiła w epizodach u reżyserów: Krzysztofa Kieślowskiego (Bez końca) i Wojciecha Jerzego Hasa (Osobisty pamiętnik grzesznika). Jej pierwszą dużą rolą była postać Once w Ga, ga. Chwała bohaterom Piotra Szulkina[4].

Przełomem w karierze była współpraca z Radosławem Piwowarskim i udział w Pociągu do Hollywood. W 1986 zagrała Mariolę Wafelek, zafascynowaną Marilyn Monroe, która namiętnie pisze listy do słynnego reżysera Billy’ego Wildera i marzy o karierze w Stanach Zjednoczonych. Krytyk Piotr Bratkowski nisko ocenił scenariusz filmu. Jednakże rola Figury spodobała się czytelnikom miesięcznika „Film”, którzy przyznali aktorce „Złotą Kaczkę”. Rok później u boku Jacka Chmielnika i Jerzego Stuhra wystąpiła w komedii Kingsajz. Udział w obu wymienionych filmach sprawił, że Figura zaczęła być postrzegana jako seksbomba. Fragment filmu Kingsajz, w którym krasnoludek (Chmielnik) przechadza się po Ali (Figura), uznawany jest za jedną z najsłynniejszych scen w polskim kinie[5][6].

Grała role drugoplanowe w produkcjach węgierskich (m.in. u Miklósa Jancsó), czechosłowackich, hiszpańskich, włoskich, a nawet w jednym z odcinków erotycznej serii Zalmana Kinga Pamiętnik Czerwonego Pantofelka. Zagrała epizody w filmach Roberta Altmana – w nagrodzonym na Festiwalu w Wenecji Graczu i Prêt-à-porter. W tym pierwszym miała nawet zagrać główną rolę, jednak producenci filmu nie zgodzili się na to. Ostatecznie w filmie zagrała Greta Scacchi[3].

W filmie Porno zagrała Superblondynę, co niejako odpowiadało wizerunkowi, jaki przypisywano jej w Polsce – seksownej blondynki z dużym biustem[3]. Wyjątek stanowią role zagrane w filmach u Andrzeja Kondriatuka (Mleczna droga, gdzie zagrała Śmierć, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar). Zagrała także w Autoportrecie z kochanką, Szczęśliwego Nowego Jorku i Historiach miłosnych.

W latach 90. firmowała jedną z popularnych wówczas erotycznych linii telefonicznych. Decyzję wyjaśniała słowami: Linia telefoniczna była moją działalnością aktorską i literacką. Pisałam opowiadania, które potem nagrywałam w studio radiowym, czyli dokładnie tak, jakbym nagrywała audycję. Nie traktowałam tego jak dorabiania. Ludzie słuchali moich wynurzeń, mojego głosu nagranego na sekretarkę. Chcieli dowiedzieć się czegoś na mój temat. Moi fani nie dzwonili pod numer sex telefonu. A jeśli zdarzali się tacy, byli zawiedzeni[7].

Pod koniec lat 90. zagrała w dwuczęściowej komedii Kiler, Juliusza Machulskiego. W 1999 za rolę Gosi w Ajlawiu Marka Koterskiego otrzymała Złote Lwy za pierwszoplanową rolę kobiecą na 24. FPFF[4]. W 2002 zagrała epizodyczną rolę w Pianiście Romana Polańskiego[8]. Rok później w Żurku zagrała kobietę uwięzioną na marginesie społeczeństwa z ciężarną, piętnastoletnią córką. Aktorka wspominała: Musiałam przebić się przez własne szczęście. Po urodzeniu dziecka patrzyłam na świat jak na nieustannie odnawiający się cud i nie mogłam wejść łatwo w postać kobiety, której wszystko się rozsypuje[9]. Za tę rolę podczas 6. ceremonii wręczenia Orłów otrzymała nagrodę w kategorii najlepsza główna rola kobieca[10]. Z kolei w dramacie Ubu król zagrała odrażającą Ubicę. Udział w tym filmie przyniósł aktorce Złote Lwy za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą[11].

Zaczęła pojawiać się w telewizyjnych sitcomach jako „special guest star”; w 2005 regularnie w serialu Wiedźmy.

W 2008 Figura wystąpiła w siódmej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami. Jej partnerem tanecznym był Rafał Maserak, z którym odpadła w trzecim odcinku, zajmując dwunaste miejsce[12].

Kariera teatralna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1985–1988 występowała na deskach Teatru Współczesnego.

Współpracowała z Teatrem Nowym w Warszawie (Yana w Zazdrości na trzy faksy E. Vilar), Krakowskim Teatrem Scena STU[13]. W 2002 w gdańskim Teatrze Wybrzeże wystąpiła w „Hanemannie” Stefana Chwina w reżyserii Izabelli Cywińskiej[14].

Odkryciem tego przedstawienia jest grająca Hankę Katarzyna Figura, która występuje tu – uwaga! – w roli tragicznej”. Jej Hanka z równą siłą szoruje podłogę i walczy o przybranego syna. Scena samobójstwa, w której idzie odkręcić kurki z gazem okryta haftowanym ręcznikiem – jak do ukraińskiego ślubu – chwyta za gardło
— Roman Pawłowski , Gazeta Wyborcza 2002, nr 24

W latach 2006–2013 była aktorką Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka. Jej rola w Alina na zachód z 2006 w reżyserii Pawła Miśkiewicza, w warszawskim Teatrze Dramatycznym, została wysoko oceniona przez krytykę. Specjalnie dla niej ogoliła włosy na głowie, ostatecznie zrywając z wizerunkiem seksbomby[15]. W tym samym teatrze zagrała Paulę Strasberg w spektaklu Krystiana Lupy Persona. Marilyn (2009).

Od 2013 jest aktorką Teatru Wybrzeże. W tymże roku zagrała Kalinę Jędrusik w głośnym monodramie Kalina w warszawskim Teatrze „Polonia”, a rok później Elżbietę I w Marii Stuart w reżyserii Adama Nalepy, na podstawie tekstu Friedricha Schillera. Tak rolę aktorki opisywał Łukasz Rudziński:

Spektakl jest tak naprawdę rozgrywką i popisem dwóch głównych bohaterek. Katarzyna Figura kreuje Elżbietę I na kobietę wystraszoną, nieco zagubioną, ale przy tym dumną, silną i stanowczą, zdającą sobie sprawę, że tron należy się rywalce. Jej Elżbieta I błyszczy najjaśniejszym blaskiem podczas spotkania z Marią Stuart. Wtedy klasyczną suknię z gorsetem zamienia na ekskluzywny kostium współczesnej bizneswoman. Jest skupiona, wyniosła i >>zimna jak skała<<, jak zauważa Maria Stuart. Elżbieta I to zdecydowanie najlepsza rola Figury w Teatrze Wybrzeże

W 2015 zagrała w szekspirowskich Wesołych kumoszkach z Windsoru w reżyserii Pawła Aignera i w Tresowanych duszach w reżyserii Adama Orzechowskiego[16].

Działalność pozaaktorska[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie pozowała do polskiej edycji „Playboya”: w maju 1994 (nr 18), kwietniu 1997 (nr 53) i październiku 2008 (nr 190).

Brała udział w akcji charytatywnej „Podziel się dzieciństwem”[17]. Wzięła udział w spektaklu „Lady Oscar” z którego wpływy przeznaczono na Fundusz Stypendialny Klubu Rotary oraz zakup pojazdu specjalistycznego do przewozu dzieci niepełnosprawnych dla ośrodka rehabilitacyjnego OREW w Gdyni[18]. W grudniu 2016 wzięła w kolejnej akcji charytatywnej w Gdyni[19].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Związki[edytuj | edytuj kod]

W 1986 wyszła za mąż za biznesmena Jana Chmielewskiego z którym rozstała się w 1989. W latach 90. związana była z reżyserem Abelem Ferrarą[20].

27 maja 2000 poślubiła amerykańskiego biznesmena, producenta filmowego Kaia Schoenhalsa. W 2012 w wywiadzie dla „Vivy” wyznała, że przez lata była ofiarą przemocy domowej. Od tamtej pory toczy się sprawa rozwodowa między obojgiem małżonków[21].

Ma troje dzieci: syna Aleksandra (ur. 1987), z poprzedniego małżeństwa z biznesmenem Janem Chmielewskim, oraz dwie córki – Koko Claire (ur. 24 października 2002[22]) i Kaszmir Amber (ur. 12 lutego 2005)[23].

W 2013 przeprowadziła się do Gdyni, a ponadto została wykładowcą w Gdyńskiej Szkole Filmowej[24][25].

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

Poparła Pawła Adamowicza w kampanii wyborczej dotyczącej wyborów samorządowych w 2014[26], a także Bronisława Komorowskiego w 2015[27].

Dokonania artystyczne[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmreel-icon.svg Filmy fabularne
Rok Tytuł Rola Reżyser Uwagi
1976 Zginął pies dziewczynka Zofia Ołdak Debiut
1979 Mysz uczennica Wiktor Skrzynecki
1983 Przeznaczenie Laura Radziewicz Jacek Koprowicz Pierwszoplanowa rola
1984 Bez końca asystentka hipnotyzera Krzysztof Kieślowski
1985 Rośliny trujące Goga Saganka Robert Gliński
Ga, ga. Chwała bohaterom prostytutka Once Piotr Szulkin Pierwszoplanowa rola
Osobisty pamiętnik grzesznika przez niego samego spisany Cyntia Wojciech Jerzy Has
1986 Zkrocení zlého muže Sylvi Marie Poledňáková Film produkcji czechosłowacko-fińskiej
Pierścień i róża Różyczka Jerzy Gruza Główna rola
Komediantka Mimi Jerzy Sztwiertnia
1987 Szornyek Evadya Anabella Miklós Jancsó
W klatce Marta Barbara Sass
Kingsajz Ala Juliusz Machulski
Pociąg do Hollywood Merlin Radosław Piwowarski Pierwszoplanowa rola
1988 Nebojsa rola nieznana Július Matula Film produkcji czechosłowackiej
1989 Rififi po sześćdziesiątce Eliza Paweł Trzaska
Porno Superblondyna Marek Koterski
1990 L'ambassade en folie Sasha Baz Taylor Film produkcji francuskiej
Piggate Dolores Mendoza Krzysztof Magowski
Mleczna droga Śmierć Andrzej Kondratiuk Rola dubbingowana przez Ewę Błaszczyk
1991 Panny i wdowy Karolina Janusz Zaorski
Obywatel świata Kaśka Ronald Rowiński
1992 Vortice mortale Kolba Ruggero Deodato Film produkcji włoskiej
Voices in the garden Leni Pierre Boutron Film produkcji brytyjsko-francuskiej
The Player Kasia Figura Robert Altman Film produkcji amerykańskiej
1993 Fatal Past Jennifer Lawrence Clive Fleury Film produkcji amerykańskiej
Wesoła noc smutnego biznesmena prostytutka Andrzej Kondratiuk
1994 Prêt-à-Porter asystentka Sissy Robert Altman Film produkcji amerykańskiej
1995 Too fast too young Kaddy Tim Everitt Film produkcji amerykańskiej
Wrzeciono czasu Matylda Andrzej Kondratiuk
1996 Niemcy Marika Zbigniew Kamiński Film produkcji polsko-amerykańskiej
Autoportret z kochanką Diana Radosław Piwowarski
1997 Kiler Ryszarda Gabrysia Siarzewska Juliusz Machulski
Historie miłosne Krystyna Jerzy Stuhr
Prostytutki Grazia Eugeniusz Priwieziencew
Szczęśliwego Nowego Jorku Teriza Janusz Zaorski
Słoneczny zegar Matylda Andrzej Kondratiuk
1998 Złoto dezerterów Basia Gołąbek Janusz Majewski
1999 Ajlawju Gosia Marek Koterski Nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (1999)
Kiler-ów 2-óch Ryszarda Gabrysia Siarzewska Juliusz Machulski
2000 Zakochani Edyta Piotr Wereśniak Nominacja do Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą na 3. ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych (2001)
2001 Stacja Wolańska Piotr Wereśniak
2002 The Pianist sąsiadka Roman Polański Film produkcji francusko-niemiecko-polsko-brytyjskiej
Zemsta Podstolina Andrzej Wajda Nominacja do Orła za najlepszą główną rolę kobiecą na 5. ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych (2002)
Kariera Nikosia Dyzmy pielęgniarka Jacek Bromski
2003 Ubu Król Ubica Piotr Szulkin Nagroda za pierwszoplanową rolę kobiecą na 28. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (2003),
Nominacja do Orła za najlepszą główną rolę kobiecą na 7. ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych (2004)
Żurek Halina Iwanek Ryszard Brylski Orzeł za najlepszą główną rolę kobiecą na 6. ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych (2003),
Nagroda miesięcznika Twój Styl (2003),
Nagroda aktorska na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” (2004),
Nagroda specjalna na 18. festiwalu Tarnowska Nagroda Filmowa (2004)
2006 Summer Love szeryfowa Piotr Uklański Film produkcji polsko-amerykańskiej
Wszyscy jesteśmy Chrystusami urzędniczka USC Marek Koterski
2007 Aria Diva diwa Joanna Agnieszka Smoczyńska
2008 Kochaj i tańcz matka Hani Bruce Parramore
To nie tak, jak myślisz, kotku Maria Hoffman Sławomir Kryński
2010 Cudowne lato 2 role: Wolska,
wróżka Aurelia
Ryszard Brylski
2011 Och, Karol 2 sędzia Piotr Wereśniak
Wyjazd integracyjny pani Jadzia Przemysław Angerman
2012 Bejbi blues sąsiadka Krystyna Katarzyna Rosłaniec
Komisarz Blond i Oko Sprawiedliwości Lolek Orkiestra Paweł Czarzasty
Yuma ciotka Halinka Piotr Mularuk Wyróżnienie Jury Młodzieżowego na Festiwalu Młodego Kina Wschodnioeuropejskiego Cottbus
2013 Podejrzani zakochani pięciokrotna rozwódka Sławomir Kryński
2015 Panie Dulskie matka Dulska Filip Bajon
2016 Słaba płeć? Suczyńska Krzysztof Lang
Papierowe gody matka Agaty Piotr Matwiejczyk
2017 Ach śpij kochanie Ruda Krzysztof Lang
2018 7 uczuć Gosia Marek Koterski
Jak pokonać kaca Malwina Bartosz Brzeskot
2019 Diablo Feliksa Michał Otłowski
Raz, jeszcze raz TBA Paweł Czarzasty
Filmreel-icon.svg Seriale telewizyjne
Rok Tytuł Rola Uwagi
1986 Pierścień i róża Różyczka Wszystkie odcinki
1990 Navarro rola nieznana Serial produkcji francuskiej
1992 Red Shoe Diaries rola nieznana Serial produkcji amerykańskiej
1998 Złotopolscy sołtysowa Michalakowa Odcinek: 20
1999, 2001 Świat według Kiepskich 2 role: Królewna,
Merlin
Odcinki: 21, 109
1999 Badziewiakowie wychowawczyni Odcinek: 9
2000 13 posterunek 2 Ewa Odcinki: 11, 26
2001 Na dobre i na złe Aneta Odcinek: 76
20012002 Lokatorzy Kalina Regularna obsada; Odcinki: 63, 65, 67-68, 70, 72, 86
2004 Stacyjka farmaceutka Anda Szulc Główna rola; Odcinki: 1-8, 10-13
2005 Wiedźmy Mariola Główna rola
2005-2009 Niania Joanna Skalska, siostra Maksa Odcinki: 18, 112-113, 124
2006 Pogoda na piątek Anna Lewicka Telenowela
2008 Pitbull Wesalowa Odcinek: 30
2009 Londyńczycy 2 Elizabeth Sawicky Odcinki: 7, 9, 16
2011 Rezydencja Anna Żurowska Telenowela
2011 Komisarz Alex Elżbieta Wagner Gościnnie; Odcinek: 1
2011, 2013 Hotel 52 2 role: Wanda,
Natasza Filipowicz
Gościnnie; Odcinki: 48, 91
20122013 Wszystko przed nami Marianna Odcinki: 6, 11-12, 15, 18-19, 21, 24, 27, 29-32, 36-37, 40, 48-49, 63-64, 66, 69-73, 76-77, 82-83, 89-93, 95, 97-99
2018 Za marzenia Eliza Drawicz Odcinki: 1, 6-7

Polski dubbing[edytuj | edytuj kod]

Teatr[edytuj | edytuj kod]

  • 1985: Trzy siostry – jako Irina
  • 1987: Mistrz i Małgorzata – jako Hela
  • 1997: monodram Lustro
  • 2002: Hanemann – jako Hanka
  • 2006: Alina na zachód – jako matka
  • 2006: Trzy siostry – jako Masza
  • 2006: monodram Badania terenowe nad ukraińskim seksem
  • 2007: Peer Gynt. Szkice z dramatu Henryka Ibsena – Kobieta w Zieleni
  • 2008: Alicja – jako Czerwona królowa
  • 2009: Persona. Tryptyk/Marilyn – jako Paula Sstrasber
  • 2009: Śmierć i dziewczyna. Dramaty księżniczek I-V
  • 2008: Kupieckie kontrakty
  • 2013: Kalina – jako Kalina Jędrusik
  • 2014: Maria Stuart – jako Elżbieta I
  • 2015: Wesołe kumoszki z Windsoru jako pani Chybcik
  • 2015: Tresowane dusze – jako Rastawiecka

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyborcza.pl, www.wysokieobcasy.pl [dostęp 2017-01-20].
  2. Katarzyna Figura – Gala.pl, www.gala.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  3. a b c Grupa Wirtualna Polska, Katarzyna Figura, „film.wp.pl”, 22 marca 2012 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  4. a b Katarzyna Figura, www.teatrdlawas.pl [dostęp 2017-01-20].
  5. INTERIA.PL, „Kingsajz”: Najsłynniejsza erotyczna scena [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  6. Grzegorz Kłos, ''Kingsajz'', 1988 – 10 scen erotycznych, którymi żyła cała Polska, „film.wp.pl”, 25 sierpnia 2011 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  7. Grupa Wirtualna Polska, Jaka naprawdę jest Katarzyna Figura?, „Kafeteria.pl”, 3 marca 2005 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  8. Katarzyna Figura, IMDb [dostęp 2017-01-20].
  9. Teatr „Polonia”, Figura wyskakuje z Figury, „Teatr „Polonia”” [dostęp 2017-01-20] (ang.).
  10. Żurek (Polska, 2003) [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  11. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2017-01-20].
  12. „Taniec z gwiazdami” bez Katarzyny Figury, „Onet Wiadomości”, 16 marca 2008 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  13. Figura Katarzyna, teatrdramatyczny.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  14. Katarzyna Figura | Twórca | Culture.pl, „Culture.pl” [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  15. l, Katarzyna Figura, fdb.pl [dostęp 2017-01-20].
  16. WESOŁE KUMOSZKI Z WINDSORU | Teatr Wybrzeże, www.teatrwybrzeze.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  17. Główny, Podziel się Dzieciństwem | Fundacja HEROSI Fundacja HEROSI, herosi.eu [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  18. . (red.), Katarzyna Figura jako „Lady Oscar”. Charytatywny spektakl Rotary Club w Gdyni, „gdynia.naszemiasto.pl”, 25 listopada 2013 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  19. t, Znani i lubiani wzięli udział w akcji charytatywnej, www.gdyniarodzinna.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  20. GoldenSubmarine.com, HISTORIA POLSKIEGO FILMU – AKTORZY – AKADEMIA POLSKIEGO FILMU, www.akademiapolskiegofilmu.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  21. Katarzyna Figura: Byłam bita i poniżana, „Onet Film”, 13 września 2012 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  22. Katarzyna Figura, Filmweb [dostęp 2017-04-08] (pol.).
  23. Katarzyna Figura pomaga synowi rozkręcić biznes. Jaki?, „Jastrząb Post”, 13 marca 2016 [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  24. Zespol | Teatr Wybrzeże, www.teatrwybrzeze.pl [dostęp 2017-01-20] (pol.).
  25. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2017-01-20].
  26. Katarzyna Figura poparła Adamowicza. W honorowym komitecie także Michalczewski, Blanik, Korol, „TVN24.pl” [dostęp 2017-01-20].
  27. Wyborcza.pl, trojmiasto.wyborcza.pl [dostęp 2017-01-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]