Piwnica Świdnicka we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne obiekty o nazwie Piwnica Świdnicka.
Rok 1859
Rok 2007
Wejście do Piwnicy Świdnickiej
Wnętrze Piwnicy Świdnickiej

Piwnica Świdnicka (niem. Schweidnitzer Keller) – najstarsza[potrzebny przypis], średniowieczna piwiarnia wrocławska (działająca od około 1300 roku), znajdująca się w Rynku, w piwnicach Starego Ratusza[1].

Nazwę swą wywodzi od dolnośląskiego miasta Świdnicy, skąd pierwotnie sprowadzano do niej jęczmienne piwo. Zgodnie z ówczesnym prawem, piwa warzone poza Wrocławiem wolno było podawać jedynie w pozostających pod kontrolą rady miasta piwnicach ratuszowych[2][a]. Zachowały się rachunki z roku 1332, w których zapisano fakt sprowadzania piwa świdnickiego. Wejście do Piwnicy znajduje się od południowej strony budynku Starego Ratusza.

Piwnica wielokrotnie była rozbudowywana aż do ostatniej ćwierci XV wieku, kiedy osiągnęła w przybliżeniu swój ostateczny kształt[3]. Później jeszcze, w 1519 roku, przedsionek piwnicy połączono tunelem do przetaczania beczek[b] z nowo utworzonym browarem znajdującego się naprzeciwko Piwnicy, w kamienicy w południowej pierzei Rynku[4] (w kamienicy „Pod Złotym Dzbanem”).

Według kroniki z 1731 roku, zakazane były w Piwnicy m.in.: gra w karty, palenie tytoniu i przeklinanie. Tylko dwa razy w tygodniu – we wtorki i w piątki – pozwalano na grę orkiestry, gościom na muzykowanie nie pozwalano. Nie podawano napojów przed wpłaceniem przez gościa kaucji odpowiedniej wysokości, a w razie stłuczenia naczynia gość zobowiązany był za szkodę zapłacić, co przypominano mu przez trzykrotne uderzenie w tzw. „dzwonek bałwana”. We wnęce przy schodach prowadzących do Piwnicy swoje stałe miejsce miały sprzedawczynie solnych bułeczek i kiełbasek z musztardą, przy czym zatrudniający je piekarze korzystali z tego miejsca bezpłatnie.

Przez niemal wszystkie lata swojej historii obiekt pełnił funkcję restauracji. Poważniejsze remonty Piwnica przeszła w roku 1904, kiedy część pomieszczeń przekształcono na zaplecze kuchenne oraz zainstalowano oświetlenie elektryczne. Następny duży remont Piwnica przeszła w 1936 roku. Według danych sprzed 1939 roku, Piwnica mogła pomieścić 700 gości, których obsługiwało 110 osób, w tym 8 kucharzy i 45 kelnerów. Działania wojenne nie spowodowały znaczniejszych uszkodzeń, choć jej wyposażenie podzieliło los innych obiektów publicznych w mieście, ulegając w znacznym stopniu dewastacji i grabieży. Przez 15 lat po wojnie Piwnica nie była wykorzystywana, dopiero po remoncie w 1960 roku część jej pomieszczeń przeznaczono na klub młodzieżowy, salę kinową, salę bilardową i różnorodne wystawy. Pod koniec XX stulecia obiekt poddano gruntownej renowacji, przywracając Piwnicy pierwotną funkcję. Podczas tych robót konieczne okazało się też usuwanie skutków powodzi tysiąclecia w 1997 roku, której wody przeniknęły do podziemi Starego Ratusza. Musiano osuszyć ściany i wymienić wszystkie instalacje. Po tej przebudowie pomieszczenia Piwnicy zajmują prawie 1700 m², z czego około 900 m² zajmuje dziewięć sal konsumpcyjnych.

Piwnica Świdnicka bywa często mylona (głównie przez turystów zagranicznych) z Browarem Spiż znajdującym się w piwnicach Nowego Ratusza.

Uwagi

  1. Prawo wyszynku piwa nadał radzie miejskiej książę Henryk IV Probus 28 września 1273, patrz: Trzynadlowski 2002, s. 59
  2. Z tunelem wiąże się lokalna zagadka: „Gdzie we Wrocławiu wóz nad wozem przejeżdżać może?”; jego pozostałości obecnie wykorzystywane są jako magazyny

Przypisy

  1. Trzynadlowski 2002, s. 59
  2. Trzynadlowski 2002, s. 59
  3. Trzynadlowski 2002, s. 62-65
  4. Trzynadlowski 2002, s.60-61

Bibliografia[edytuj]

  • Trzynadlowski J.J., 2002: Piwnica Świdnicka. W: Piwo we Wrocławiu. Wrocław: Muzeum Miejskie Wrocławia, 2002. ISBN 83-917909-0-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]