Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa
![]() Brama główna do zakładów farmaceutycznych Polfa Tarchomin SA | |
Państwo | |
---|---|
Siedziba | |
Adres |
03-176 Warszawa |
Data założenia |
1823 |
Forma prawna | |
Prezes |
Jarosław Król |
Udziałowcy | |
Nr KRS | |
Dane finansowe | |
Kapitał zakładowy |
184 913 610,00 PLN |
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Polfa_Tarchomin.jpg/220px-Polfa_Tarchomin.jpg)
.
Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa S.A. – polskie przedsiębiorstwo farmaceutyczne z siedzibą w Warszawie. Spółka wytwarza antybiotyki, leki dermatologiczne i CNS (działające na ośrodkowy układ nerwowy), insulinę ludzką i suplementy diety[1].
Działalność
[edytuj | edytuj kod]Historia przedsiębiorstwa sięga 1823 r., kiedy to w podwarszawskiej wsi Tarchomin powstała Fabryka Płodów Chemicznych, przekształcona po latach w Przemysłowo-Handlowe Zakłady Chemiczne „Ludwik Spiess i Syn”[2]. W 1939 spółka zatrudniała w Tarchominie ok. 300 pracowników[3]
- Osobny artykuł:
W 1944 r. fabryka została zniszczona w 70%; po wojnie została odbudowana i rozbudowana (m.in. w 1957–1958 i 1972)[2]. W 1945 została przejęta przez państwo[4]. W 1950 (według innego źródła w lipcu 1949[5]), dzięki aparaturze dostarczonej przez UNRRA, w fabryce rozpoczęto wytwarzanie peniciliny[3]. Stała się ona jedynym producentem tego antybiotyku w Polsce[6]. Temu epizodowi w historii zakładu poświęcona jest powieść Aleksandra Jackiewicza Penicilina (1951)[7].
Polfa Tarchomin była jednym z pierwszych producentów insuliny na świecie – jej produkcję rozpoczęto w 1953 (początkowo jako insulinę bezpostaciową)[8]. W 2001 roku rozpoczęto pracę nad produkcją insuliny ludzkiej, wdrożono ją do produkcji w 2005[8]. Obecnie przedsiębiorstwo produkuje kilka rodzajów insuliny ludzkiej[8].
W 1975 r. Polfa zatrudniała ok. 3100 pracowników i prowadziła przyzakładową zasadniczą szkołę zawodową, wieczorowe technikum chemiczne, żłobek, przedszkole oraz Zakładowy Dom Kultury[9].
Przedsiębiorstwo jest jednym z największych producentów leków generycznych w Polsce[10]. Wytwarza m.in. leki przeciwinfekcyjne, insuliny, leki psychotropowe oraz preparaty dermatologiczne[10]. Jego większościowym właścicielem jest Skarb Państwa (85,69% udziału), pozostałe udziały posiadają pracownicy[1].
W 2021 znajdująca się na terenie kompleksu Polfy wieża wodna została wpisana do rejestru zabytków[11][12].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Państwo dofinansuje Polfę Tarchomin, Puls Biznesu, 20-22 XII 2019, s. 5.
- ↑ a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 653. ISBN 83-01-08836-2.
- ↑ a b Jerzy Kasprzycki: Warszawa-Praga. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1980, s. 185.
- ↑ Katarzyna Komar-Michalczyk. Leki z warszawskiej apteki. „Stolica”, s. 32, lipiec–sierpień 2021.
- ↑ Krzysztof Jabłoński i in.: Warszawa: portret miasta. Warszawa: Arkady, 1984, s. strony nienumerowane (Kronika odbudowy, budowy i rozbudowy 1945−1982). ISBN 83-213-2993-4.
- ↑ Dobrosław Kobielski: Vademecum warszawskie. Warszawa: Wydawnictwo Warszawskiego Tygodnika Ilustrowanego „Stolica”, 1957, s. 27.
- ↑ Włodzimierz Ostaszewski: Załoga Tarchomina wczoraj i dziś, [w:] Wielkie zakłady przemysłowe Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 724.
- ↑ a b c Jerzy Magiera , mojacukrzyca.org – Komunikaty: Polfa Tarchomin od ponad 50 lat dostarcza polską insulinę, „mojacukrzyca.org” [dostęp 2018-07-03] .
- ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 665.
- ↑ a b O firmie. [w:] Polfa Tarchomin [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
- ↑ Wieża wodna Zakładów Farmaceutycznych Polfa Tarchomin w rejestrze zabytków. [w:] Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków [on-line]. mwkz.pl, 12 marca 2021. [dostęp 2021-08-05]. [zarchiwizowane z tego adresu].
- ↑ Zestawienie zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2021 r. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 1. [dostęp 2021-08-05].