Pomiar sytuacyjno-wysokościowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pomiar sytuacyjno-wysokościowy – podstawowa praca z zakresu geodezji ogólnej mająca na celu dostarczenie danych o położeniu szczegółów sytuacyjnych w przyjętym układzie współrzędnych płaskich i wysokościowych. Jest jedną z metod pozyskiwania danych geograficznych wykorzystywanych przy zakładaniu lub aktualizacji mapy zasadniczej, map sytuacyjno-wysokościowych, w tym również map numerycznych. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe wykonuje się w oparciu o geodezyjną osnowę poziomą i wysokościową[1]. Pomiar sytuacyjno-wysokościowy należy do grupy pomiarów bezpośrednich, czyli takich pomiarów, które wymagają bezpośredniego kontaktu z przedmiotem pomiaru.

Definicje pomiarów[edytuj | edytuj kod]

  1. pomiar sytuacyjny – identyfikacja i określenie położenia:
  2. pomiar wysokościowy – pomiar różnic wysokości między punktami obiektów umożliwiających określenie wysokości punktów lub pomiar wysokości punktów w obowiązującym układzie wysokościowym państwowego systemu odniesień przestrzennych[1]

Zakres pomiarów i metody[edytuj | edytuj kod]

Pomiarom sytuacyjnym podlegają charakterystyczne punkty szczegółów terenowych, których rzut na płaszczyznę poziomą określa się z pomiarów. Pomiar szczegółów terenowych, których ze względu na zbyt małe wymiary rzutu konturu nie można przedstawić z dostateczną wyrazistością w skali mapy należy wykonywać w sposób uproszczony mierząc środek danego szczegółu. Dotyczy to szczegółów pokazywanych na mapie symbolami. Pomiarowi wysokościowemu podlegają charakterystyczne punkty szczegółów terenowych lub charakterystyczne punkty naturalnych i sztucznych form ukształtowania terenu[2].

Pomiar sytuacyjny może być wykonany metodami:

Pomiar wysokościowy może być wykonany metodami:

Dokładności pomiarów[edytuj | edytuj kod]

Pomiary sytuacyjne wykonuje się w oparciu o geodezyjną osnowę poziomą szczegółową i pomiarową. Określenie położenia szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej powinno być wykonane przy pomiarze bezpośrednim z dokładnością:

  • ± 0,10 m dla I grupy szczegółów sytuacyjnych
  • ± 0,30 m dla II grupy szczegółów sytuacyjnych
  • ± 0,50 m dla III grupy szczegółów sytuacyjnych, (o ile dokładność identyfikacji ich zarysów jest nie mniejsza od 0,50m)

Pomiary wysokościowe charakterystycznych punktów terenowych należy określać względem wysokościowej osnowy geodezyjnej z następującą dokładnością:

  • ± 0,01 m dla elementów naziemnych uzbrojenia terenu
  • ± 0,05 m na budowlach i urządzeniach technicznych o konstrukcji trwałej
  • ± 0,10 m na budowlach i urządzeniach technicznych ziemnych oraz na urządzeniach technicznych podziemnych, zakrytych
  • średni błąd określenia wysokości charakterystycznych punktów terenowych nie powinien przekraczać wielkości 1/5 zasadniczego cięcia warstwicowego

Pomiary sytuacyjne i pomiary wysokościowe szczegółów terenowych wykonywane metodami pomiaru bezpośredniego powinny być prowadzone z dokładnością bez względu na skalę mapy, jaka jest przewidywana w czasie wykonywania pomiaru[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]