Pomnik Poległych w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Poległych
Kriegerdenkmal
Ilustracja
Pomnik poległych, w tle ówczesny Teatr Miejski
Państwo

 Cesarstwo Niemieckie

Miejscowość

Thorn

Miejsce

Theaterplatz (ob.Plac Teatralny)

Typ pomnika

Wieża

Data odsłonięcia

22 marca 1880

Data likwidacji

18 stycznia 1920

Położenie na mapie Torunia
Mapa konturowa Torunia, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pomnik Poległych”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Pomnik Poległych”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pomnik Poległych”
Ziemia53°00′45″N 18°36′11″E/53,012500 18,603056
Pomnik poległych, w tle (od lewej) Kościół św. Szczepana, obecny Urząd Miasta i Hotel Polonia (Thorner Hof)

Pomnik Poległych (Pomnik Zwycięstwa, Kriegerdenkmal) – pomnik upamiętniający pruskich żołnierzy z powiatu toruńskiego, poległych w czasie wojen prusko-duńskiej, prusko-austriackiej i francusko-pruskiej. Pomnik znajdował się na bezimiennym wówczas placu (późniejszy Plac Teatralny[1]) w Toruniu. Zburzony w 1920 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

22 marca 1880 roku został położony kamień węgielny pod pomnik, czego dokonali przedstawiciele toruńskiego oddziału Związku Wojaków-Weteranów. Istniał do 1920 roku, kiedy po wyzwoleniu Torunia został rozebrany razem z innymi monumentami upamiętniającymi wojsko pruskie. Istniały plany, ostatecznie niezrealizowane, by na jego miejscu wznieść podobny w formie Obelisk Niepodległości Polski[2].

Projekt i wymowa[edytuj | edytuj kod]

Autorem projektu pomnika był berliński architekt Johannes Otzen, wykonawcą – Ernest Schwarz. Monument w założeniach pomysłodawców miał upamiętniać pruskich żołnierzy pochodzących z powiatu toruńskiego, którzy zginęli w czasie wojen: prusko-duńskiej, prusko-austriackiej i francusko-pruskiej. Wzniesiony został z glazurowanej cegły, miał formę neogotyckiej, ostro zakończonej wieży dekorowanej ze wszystkich stron podobnie ukształtowanymi sterczynami oraz mozaikami. Te ostatnie, wykonane w Wenecji, przedstawiały udział 61 pułku piechoty w bitwie pod Dijon oraz śmierć dowodzącego toruńskim batalionem Landwehry ppor. Coelera pod Chateaux Villersexelles, nawiązując tym samym do udziału żołnierzy z Torunia w wojnie francusko-pruskiej. Całość wieńczył triumfujący pruski orzeł, pomnik od ulicy oddzielony był okrągłym pasem zieleni.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Ziółkiewicz, A. Paczuski, Pomniki Torunia, Wydawnictwo Regionalnego Ośrodka Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Toruniu, Toruń 2002, ISBN 83-87768-85-5

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Pankowski, Album toruński, 2008.
  2. Toruński Serwis Turystyczny