Pretty Woman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pretty Woman
Gatunek komedia romantyczna
Rok produkcji 1989 - 1990
Data premiery USA: 23 marca 1990
POL: 31 grudnia 1990
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski, włoski, japoński
Czas trwania 119 minut
Reżyseria Garry Marshall
Scenariusz J.F. Lawton
Główne role Richard Gere, Julia Roberts, Ralph Bellamy, Laura San Giacomo, Héctor Elizondo, Jason Alexander, Alex Hyde-White
Muzyka James Newton Howard
Zdjęcia Charles Minsky
Scenografia ALbert Brenner
Kostiumy Marilyn Vance
Montaż Raja Gosnell, Priscilla Nedd-Friendly
Produkcja Arnon Milchan, Steven Reuther, Gary W. Goldstein
Wytwórnia Touchstone Pictures
Silver Screen Partners IV
Dystrybucja USA: Buena Vista Pictures
POL: Imperial
Budżet 14 milionów USD
Przychody brutto 463.4 miliony USD

Pretty Womankomedia romantyczna produkcji amerykańskiej z 1990 roku. Film skupia się na tytułowej bohaterce, prostytutce Vivian Ward (Julia Roberts), która zostaje zatrudniona przez majętnego biznesmena Edwarda Lewisa (Richard Gere) jako reprezentacyjna dama do towarzystwa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Bogaty przedsiębiorca Edward Lewis z Nowego Jorku, przebywa w Los Angeles w sprawach służbowych. Chodzi o zakup stoczni J. Morse'a. Opuszcza przyjęcie u swego prawnika Stuckeya, ale gubi się na ulicach Hollywood i nie wie jak trafić do hotelu. Pomaga mu (za 20 dolarów) Vivien, początkująca prostytutka z Alei Gwiazd. Spędzają razem noc. Rano Stuckey powiadamia, że umówił jego z Morsem na kolację. Edwardowi przydałaby się więc dama do towarzystwa. Proponuje Vivian tę rolę na tydzień, a ona przyjmuje ją za 3000$. Edward daje je także pieniądze na stosowne ubranie. W eleganckich sklepach traktują Vivien jako intruza i dopiero dzięki pomocy dyrektora hotelu udaje się właściwie ubrać. W tym stroju robi wrażenie na Edwardzie. Idą na spotkanie z Jamesem Morse i jego wnukiem. J. Morse odrzuca propozycję sprzedaży. gdy okazuje się, że chodzi o likwidację firmy, której jest twórcą. Wychodzi oburzony metodami Edwarda, który blokuje (za pomocą znajomego kongresmena) wielkie zamówienie rządowe dla stoczni. W hotelu Edward i Vivian rozmawiają coraz szczerzej. Edward zaczyna mieć wątpliwości, co do sensu swoich interesów. Wieczorem schodzi do hotelowej restauracji pograć na fortepianie. Tam znajduje go Vivian, która oddaje się jemu na fortepianie. Następnego dnia Edward zabiera Vivian na kolejne zakupy. Elegancko ubraną, zabiera na mecz polo, gdzie ją przedstawia jako swoją dziewczynę. Sam spotyka się ze znajomym kongresmenem. Jednym z graczy w polo jest wnuk Morse'a, z którym Vivian rozmawia. Widząc ich razem, Stuckey zaczyna podejrzewać, że Vivian jest szpiegiem Morse'a. Gdy przekazuje swoje podejrzenia Edwardowi, ten zdradza, że Vivian jest prostytutką. Poniżona Vivian nie chce dalej pracować dla Edwarda. Ten rzuca jej pogardliwie pieniądze na łóżko. Vivian nie zabiera ich i wychodzi. Dopiero teraz Edward uświadamia sobie, że Vivian ma swoją dumę. Wychodzi za nią i przeprasza. Zdaje sobie sprawę, że zaczyna być zazdrosny. Następnego dzień zabiera Vivian prywatnym samolotem do opery. Kolejny dzień spędzają na spacerach i odpoczynku - Edward zaczyna uczyć się radości bycia razem. W przedostatni dzień proponuje Vivian wyjazd z nim do Nowego Jorku. Vivian jednak nie chce być jego utrzymanką, chce wrócić do szkoły. Spotyka się z Kit. Przyznaje się do swoich uczuć i planów. Tymczasem Morse uznaje się za pokonanego zagrywkami Edwarda i prosi o spotkanie. Jedynie chce zabezpieczenia losu pracowników swojej stoczni. Wtedy Edward oświadcza, że zmienił zdanie i chce jemu pomóc w utrzymaniu stoczni. Ta decyzja rozwściecza Stuckeya, który liczył na duży zarobek. Idzie do hotelu porozmawiać z Edwardem. Zastaje tam jednak tylko Vivian, którą chce zgwałcić. Wraca jednak Edward i wyrzuca jego z apartamentu. Zaprzyjaźniony już dyrektor hotelu poleca odwieźć Vivian hotelową limuzyną. Gdy ta sama limuzyna odwozi Edwarda na lotnisko, ten nagle decyduje się poprosić Vivian o rękę. Kupuje kwiaty i każe jechać do Vivian. Tam, pokonując swój lęk wysokości, wspina się po przeciwpożarowej drabinie do Vivian. Spotykają się w połowie drogi.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Richard Gere jako Edward Lewis (zapracowany milioner kupujący firmy mające problemy i sprzedający je w częściach z dużym zyskiem)
  • Julia Roberts jako Vivian Ward (prostytutka 'urzędująca' na Alei Gwiazd w Hollywood)
  • Ralph Bellamy jako James Morse (twórca jednej z firm mającej problemy)
  • Jason Alexander jako Phillip Stuckey (prawnik, pomocnik E. Lewisa)
  • Héctor Elizondo jako Barney Thompson (dyrektor wytwornego hotelu, w którym zatrzymał się E. Lewis)
  • Laura San Giacomo jako Kit De Luca (przyjaciółka i współlokatorka Vivian. Uczy Vivian 'fachu')
  • Alex Hyde-White jako David Morse (wnuk Jamesa Morse'a, także gra w polo)
  • Amy Yasbeck jako Elizabeth Stuckey (żona Stuckey'a)
  • Elinor Donahue jako Bridget (znajoma B. Thompsona pracująca w sklepie z wytworną odzieżą)
  • John David Carson jako Mark Roth (biznesmen w biurze E. Lewisa)
  • Judith Baldwin jako Susan (jedna byłych dziewczyn E. Lewisa)
  • Dey Young jako ekspedientka w sklepie z odzieżą (nie potrafi docenić Vivian jako klientki)
  • Larry Miller jako pan Hollister (właściciel sklepu, w którym VIvian robi szalone zakupy na koszt Edwarda).
  • Patrick Richwood jako Dennis (windziarz hotelowy).

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia do filmu kręcono w miastach Los Angeles, Beverly Hills, San Francisco i Burbank (Kalifornia). Okres zdjęciowy trwał od 24 lipca do 18 października 1989 roku.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Pierwotna wersja scenariusza Lawtona znacznie różniła się od ostatecznej wersji. Historia była bardziej mroczna i realistyczna, m.in. Vivian była uzależniona od narkotyków. Chociaż podstawowe wątki były podobne, to jednak wiele scen było zupełnie różnych od scen w ostatecznej, złagodzonej wersji. W pierwotnej wersji Vivian opuszczając hotel, odsyła Edwardowi wszystkie pieniądze. Edward, po uświadomieniu sobie swoich uczuć, musi szukać Vivian na Alei Gwiazd, wypytując inne prostytutki.

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Film Pretty Woman spotkał się z pozytywną reakcją krytyków. W serwisie Rotten Tomatoes, 61% z pięćdziesięciu siedmiu recenzji filmu jest pozytywne (średnia ocen wyniosła 5,7 na 10)[1]. Na portalu Metacritic średnia ocen z 18 recenzji wyniosła 51 punktów na 100[2].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejsce Nagroda Kategoria Odbiorcy i nominowani Wynik
1991 44. ceremonia wręczenia nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej BAFTA Najlepszy film Arnon Milchan, Garry Marshall i Steven Reuther nominacja
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Julia Roberts nominacja
Najlepszy scenariusz oryginalny J.F. Lawton nominacja
Najlepsze kostiumy Marilyn Vance nominacja
33. ceremonia wręczenia Cezarów Cezar Najlepszy film zagraniczny Garry Marshall nominacja
Nickelodeon Kids’ Choice Awards 1991 Sterowiec Ulubiona aktorka filmowa Julia Roberts wygrana
63. ceremonia wręczenia Oscarów Oscar Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Julia Roberts nominacja
People’s Choice Award 1991 Kryształowa Statuetka Ulubiona komedia Pretty Woman wygrana
48. ceremonia wręczenia Złotych Globów Złoty Glob Najlepsza aktorka w komedii lub musicalu Julia Roberts wygrana
Najlepsza komedia lub musical Pretty Woman nominacja
Najlepszy aktor w komedii lub musicalu Richard Gere nominacja
Najlepszy aktor drugoplanowy Héctor Elizondo nominacja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pretty Woman (1990) (ang.). W: Rotten Tomatoes [on-line]. [dostęp 2018-02-04].
  2. Pretty Woman reviews (ang.). Metacritic. [dostęp 2018-02-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]