Przełęcz Karkonoska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przełęcz Karkonoska
Państwo  Czechy /  Polska
Wysokość 1198 m n.p.m.
Pasmo Karkonosze
Śląski Grzbiet
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Przełęcz Karkonoska
Przełęcz Karkonoska
Ziemia50°46′48″N 15°36′30″E/50,780000 15,608333

Przełęcz Karkonoska (1198 m n.p.m.) – przełęcz w głównym grzbiecie Karkonoszy, nad miejscowością Przesieka, pomiędzy Małym Szyszakiem a Śląskimi Kamieniami. Biegnie nią granica polsko-czeska. W Czechach nosi nazwę Slezské sedlo.

Wyraźne obniżenie w połowie Śląskiego Grzbietu składa się z dwóch przełęczy. Pierwszą od zachodu i głębszą jest Przełęcz Dołek (1178 m n.p.m.), a za Ptasim Kamieniem (1213 m n.p.m.) znajduje się właściwa Przełęcz Karkonoska o wysokości 1198 m n.p.m., do której zarówno od czeskiej, jak i od polskiej strony prowadzi asfaltowa droga. Jej polski odcinek jest bardzo zniszczony i zamknięty dla ruchu motorowego. Biorąc pod uwagę różnice nachyleń, która od dołu podjazdu z Podgórzyna (347 m n.p.m.) na przełęcz wynosi 891 m (na długości 12,44 km), jest to najtrudniejszy asfaltowy podjazd w Polsce[1]. Jej nachylenie miejscami dochodzi do 29%, a średnia najbardziej stromego odcinka – 16%[2].

Nieco nad przełęczą znajduje się polskie schronisko Odrodzenie oraz (niżej) czeski hotel Špindlerova bouda o standardzie 3 i pół gwiazdki, zaś na samej przełęczy dawny budynek straży granicznej. Po czeskiej stronie, około 300 metrów niżej od Špindlerovej boudy mieści się także wojskowy ośrodek wypoczynkowy VS Malý Šišak, który powstał w okresie międzywojennym i nosił wówczas nazwę Adolf-Baude. W pobliżu, przy drodze prowadzącej do Szpindlerowego Młyna, znajduje się jeszcze kilka innych obiektów turystycznych.

Po wojnie funkcjonowała nazwa "Przełęcz Szpindlerowska"[3].

Panorama Przełęczy Karkonoskiej, z prawej strony - Schronisko Odrodzenie


Przypisy

  1. Przełęcz Karkonoska (1198 m / 1238 m) z Podgórzyna. [dostęp 2010-10-31].
  2. Rekord wjazdu na Przełęcz Karkonoską ustanowiony!!!. [dostęp 2010-10-31].
  3. Jerzy K. Bieńkowski: Toponimia Hutniczego Grzbietu w Karkonoszach. naszesudety.pl, 20 grudnia 2007. [dostęp 2016-04-28].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]