Przemysław Inglot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemysław Inglot
major major
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1924
Lubaczów, II RP
Data i miejsce śmierci 12 marca 1998
Evanston, Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 5 Kresowa Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Wojska Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

Przemysław B. Inglot ps. Peter[1] (ur. 16 stycznia 1924 w Lubaczowie, zm. 12 marca 1998 w Evanston) – polski żołnierz, przedsiębiorca, major inżynier, dowódca plutonu w 15 Batalionie Strzelców Wileńskich 5 Brygady 5 Kresowej Dywizji Piechoty, oficer 2 Korpusu Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 stycznia 1924 w Lubaczowie w woj. lwowskim (obecnie woj. podkarpackie). W latach 1930–1936 uczęszczał do szkoły powszechnej w Lubaczowie. W latach 1936–1939 uczęszczał do II Gimnazjum im. A. Witkowskiego w Jarosławiu.[potrzebny przypis]

30 sierpnia 1939 wstąpił na ochotnika do Przysposobienia Wojskowego. 28 czerwca 1940 cała rodzina Inglotów została aresztowana przez funkcjonariuszy NKWD i milicji, wywieziono ich bydlęcym wagonem do Nowosybirska; 18 lipca 1940 rodzinę Inglotów umieszczono w obozie pracy Szypicyno; 9 października 1941 został poinformowany przez NKWD, że jest wolnym obywatelem; 8 grudnia 1941 dostał telegram od płk. Leopolda Okulickiego wzywający do stawienia się w punkcie werbunkowym Wojska Polskiego; 17 grudnia 1941 rozpoczął służbę wojskową; 13 stycznia 1942 otrzymał przydział do 7 Dywizji Piechoty w Kerminie; 20 marca 1942 na własną prośbę zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych, kończy ją jako kapral podchorąży; luty 1944 uzyskał małą maturę i w wieku 19 lat nominację na podporucznika, obejmuje dowództwo plutonu w 15 Batalionie Strzelców Wileńskich 5 Brygady 5 Kresowej Dywizji Piechoty; 12-18 maja 1944 walczył pod Monte Cassino, zdobywając wzgórze "Widmo"; czerwiec 1944 otrzymał od gen. Władysława Andersa krzyż Virtuti Militari za zdobycie przyczółka w Predapio[potrzebny przypis]

W 1945 został skierowany przez płk. Leona Gnatowskiego do szkoły brytyjskiej na kurs dowódców kompanii. 19 maja 1946 otrzymał świadectwo maturalne. W 1947 wstąpił do Ośrodka Szkół Technicznych w Miliom Cumberland. W latach 1948–1952 studiował w Bournemouth Municipal College of Technology and Comerce, uzyskując 24 czerwca 1952 dyplom inżyniera elektryka. Od grudnia 1952 do maja 1953 pracował w departamencie technicznym Sherwin-Williams Co.; maj 1953 do czerwiec 1956 pracował w Midwest Coil and Tranformers Co.; czerwiec 1956 do lipiec 1958 pracował jako asystent szefa biura w Schumacher Electric Corp.; lipiec 1958 do maja 1964 w Ouality Transformers Corp. przechodzi szczeble kariery od szefa biura do wiceprezydenta przedsiębiorstwa; czerwiec 1964 uruchomił własny zakład Inglot Electronik Corp produkujący transformatory; w 1987 aktywnie pracuje w Stowarzyszeniu Inżynierów Polskich w Chicago, Polish American Imigration and Relief Committee, Polish Welfare Association, przewodniczy korporacji wydającej w Chicago tygodnik "Polonia", pełni honorową funkcję Dyrektora Wykonawczego Fundacji Charytatywnej Kongresu Polonii Amerykańskiej[potrzebny przypis]

Zmarł 12 marca 1998 w Evanston w stanie Illinois w wieku 74 lat[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Patron Publicznego Gimnazjum Nr w Lubaczowie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Przemyslaw "Peter" B. Inglot (ang.). chicagotribune.com, 1998-03-16. [dostęp 2017-06-26].
  2. O Patronie (pol.). Publiczne Gimnazjum Nr 1 im. Przemysława Inglota w Lubaczowie, 2017. [dostęp 2017-06-26].