Przybynów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przybynów
Kościół Św. Mikołaja w Przybynowie
Kościół Św. Mikołaja w Przybynowie
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat myszkowski
Gmina Żarki
Liczba ludności (2008) 648
Strefa numeracyjna (+48) 34
Tablice rejestracyjne SMY
SIMC 0147571
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Przybynów
Przybynów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przybynów
Przybynów
Ziemia 50°39′10″N 19°19′02″E/50,652778 19,317222Na mapach: 50°39′10″N 19°19′02″E/50,652778 19,317222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Przybynów – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Żarki.

W latach 1973-1976 miejscowość była siedzibą gminy Przybynów. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

W miejscowości został istniał klub piłki nożnej noszący nazwę KS "Orzeł", który z w 2009 r. został zlikwidowany z powodu braku sponsora. Barwami klubowymi zawodników były czerwień i czerń. Drużyna miała swoje boisko zlokalizowane za cmentarzem parafialnym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzięła nazwę prawdopodobnie od prasłowiańskiego imienia Pribina.

Parafia rzymsko-katolicka pw. św. Mikołaja jest wymieniana w źródłach po raz pierwszy w 1306 r., ale zapewne jej początki sięgają 2. połowy XIII w. Pierwszy kościół drewniany pw. św. Piotra i Pawła Apostołów wspomniany jest w 1306 r. kiedy został obrabowany przez najemnych żołnierzy. Pisze o nim Jan Długosz w "Liber Beneficiorum" w 1470 r. Kościół przetrwał przypuszczalnie ok. 250 lat. w 1595 r. w Przybynowie był już kościół murowany, zbudowany prawdopodobnie w połowie XVI w. na miejscu poprzedniego, sfinansowany zapewne przez fundację Myszkowskich. Był on krótszy o 1/3 od dzisiejszego kościoła, wieżę z podłużnym piramidalnym zwieńczeniem posiadał od frontu. Pokryty był gontem, nie miał sklepienia, lecz pułap. Pierwotnie renesansowy, przebudowany został w 1770 r. w stylu barokowym. Proboszczem był wówczas ks. Marcin Koźlicki, a przebudowę ufundował hrabia Adam Męcicki, starosta bodaczowski. Konsekracji dokonano 22 lipca 1777 r. a dokonał tego Ignacy Kozierowski - biskup sufragan gnieźnieński. W pierwszej połowie XIX w. świątynia znacznie podupadła. W 1862 r. poddano ją gruntownemu remontowi. Wieżę pokryto wówczas blachą. W 1863 konsekrował go ponownie po remoncie biskup Maciej Majerczak, administrator diecezji kieleckiej. Kościół ten nie uniknął pożaru, podczas którego stopiły się dwa dzwony umieszczone w wieży kościelnej. Było to w 1849 r. Dzwony odlane potem na miejscu przez Jana Żucha z Żarnowca zabrali Austriacy. Po nieudanym odlewie nowych dzwonów w 1926 r. sprowadzono z Węgrowca obecnie używane o wadze 607 kg. W latach 1911-1912 staraniem ks. Adama Adamka powiększono kościół dodając dwa przęsła, arkady, zakrystię i nową kopulastą wieżę. Cały kościół pokryto dachówką. W kościele jest kilka obrazów. Najważniejszy to obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, który podobno tutejszemu kościołowi ofiarował król Jan III Sobieski. Dawniej ściany i ołtarze zdobiły 24 kryształowe lustra. W 1962 r. za kadencji ks. Stanisława Poroszewskiego wnętrze kościoła zostało odmalowane i odnowiono ołtarz główny. Księża Janusz Rakowski i Roman Cer poczynili starania o to by w latach 1995-1996 kościół pokryto blachą miedzianą.