Przybynów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przybynów
Kościół Św. Mikołaja w Przybynowie
Kościół Św. Mikołaja w Przybynowie
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat myszkowski
Gmina Żarki
Liczba ludności (2008) 648
Strefa numeracyjna (+48) 34
Tablice rejestracyjne SMY
SIMC 0147571
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Przybynów
Przybynów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przybynów
Przybynów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Przybynów
Przybynów
Ziemia 50°39′10″N 19°19′02″E/50,652778 19,317222

Przybynów – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Żarki.

W latach 1973-1976 miejscowość była siedzibą gminy Przybynów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

W miejscowości został istniał klub piłki nożnej noszący nazwę KS "Orzeł", który z w 2009 r. został zlikwidowany z powodu braku sponsora. Barwami klubowymi zawodników były czerwień i czerń. Drużyna miała swoje boisko zlokalizowane za cmentarzem parafialnym.

Historia[edytuj]

Wieś wzięła nazwę prawdopodobnie od prasłowiańskiego imienia Pribina.

Parafia rzymsko-katolicka pw. św. Mikołaja jest wymieniana w źródłach po raz pierwszy w 1306 r., ale zapewne jej początki sięgają 2. połowy XIII w. Pierwszy kościół drewniany pw. św. Piotra i Pawła Apostołów wspomniany jest w 1306 r. kiedy został obrabowany przez najemnych żołnierzy. Pisze o nim Jan Długosz w "Liber Beneficiorum" w 1470 r. Kościół przetrwał przypuszczalnie ok. 250 lat. w 1595 r. w Przybynowie był już kościół murowany, zbudowany prawdopodobnie w połowie XVI w. na miejscu poprzedniego, sfinansowany zapewne przez fundację Myszkowskich. Był on krótszy o 1/3 od dzisiejszego kościoła, wieżę z podłużnym piramidalnym zwieńczeniem posiadał od frontu. Pokryty był gontem, nie miał sklepienia, lecz pułap. Pierwotnie renesansowy, przebudowany został w 1770 r. w stylu barokowym. Proboszczem był wówczas ks. Marcin Koźlicki, a przebudowę ufundował hrabia Adam Męcicki, starosta bodaczowski. Konsekracji dokonano 22 lipca 1777 r. a dokonał tego Ignacy Kozierowski - biskup sufragan gnieźnieński. W pierwszej połowie XIX w. świątynia znacznie podupadła. W 1862 r. poddano ją gruntownemu remontowi. Wieżę pokryto wówczas blachą. W 1863 konsekrował go ponownie po remoncie biskup Maciej Majerczak, administrator diecezji kieleckiej. Kościół ten nie uniknął pożaru, podczas którego stopiły się dwa dzwony umieszczone w wieży kościelnej. Było to w 1849 r. Dzwony odlane potem na miejscu przez Jana Żucha z Żarnowca zabrali Austriacy. Po nieudanym odlewie nowych dzwonów w 1926 r. sprowadzono z Węgrowca obecnie używane o wadze 607 kg. W latach 1911-1912 staraniem ks. Adama Adamka powiększono kościół dodając dwa przęsła, arkady, zakrystię i nową kopulastą wieżę. Cały kościół pokryto dachówką. W kościele jest kilka obrazów. Najważniejszy to obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, który podobno tutejszemu kościołowi ofiarował król Jan III Sobieski. Dawniej ściany i ołtarze zdobiły 24 kryształowe lustra. W 1962 r. za kadencji ks. Stanisława Poroszewskiego wnętrze kościoła zostało odmalowane i odnowiono ołtarz główny. Księża Janusz Rakowski i Roman Cer poczynili starania o to by w latach 1995-1996 kościół pokryto blachą miedzianą.