Puszcza Iłżecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment Puszczy Iłżeckiej między Marculami a Lubienią

Puszcza Iłżecka – nazywana też Lasami Starachowickimi obejmuje ok. 25 000 ha. W 1945 r. Lasy Starachowickie wraz z częścią przyległych lasów prywatnych zostały upaństwowione. Naturalny drzewostan uległ daleko idącym przekształceniom. Obecnie w drzewostanie przeważa sosna z domieszką dębu i jodły.

Obejmuje nadleśnictwa: Starachowice i Ostrowiec.

Rezerwaty przyrody[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wchodziła w skład średniowiecznej Puszczy Świętokrzyskiej. W XVIII w. panowały w puszczy drzewostany mieszane – sosna, dęby szypułkowe i bezszypułkowe, brzoza brodawkowata, jodła, olsza. Rozwinięte było bartnictwo. Drzewa wycinano pod potrzeby górnictwa i hutnictwa Zagłębia Staropolskiego. W czasie II wojny światowej region nasilonych walk partyzanckich. Działalność Armii Krajowej Szarego, Ponurego, Potoka, oddziału Batalionów Chłopskich Ośki, oddziału Armii Ludowej Świt.