Puszcza Iłżecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment Puszczy Iłżeckiej między Marculami a Lubienią

Puszcza Iłżecka (nazywana też Lasami Starachowickimi) – kompleks leśny o powierzchni około 25 000 ha, położony na Przedgórzu Iłżeckim, na północ od doliny rzeki Kamiennej[1], pomiędzy Skarżyskiem-Kamienną, Iłżą a Ostrowcem Świętokrzyskim[2].

Naturalny drzewostan uległ daleko idącym przekształceniom. Obecnie w drzewostanie przeważa sosna z domieszką dębu, modrzewia i jodły, sporadycznie występuje też buk[1].

Obejmuje nadleśnictwa: Starachowice i Ostrowiec.

Rezerwaty przyrody[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wchodziła w skład średniowiecznej Puszczy Świętokrzyskiej. W XVIII w. panowały w puszczy drzewostany mieszane – sosna, dęby szypułkowe i bezszypułkowe, brzoza brodawkowata, jodła, olsza. Rozwinięte było bartnictwo. Drzewa wycinano pod potrzeby górnictwa i hutnictwa Zagłębia Staropolskiego. W czasie II wojny światowej region nasilonych walk partyzanckich. Działalność Armii Krajowej Szarego, Ponurego, Potoka, oddziału Batalionów Chłopskich Ośki, oddziału Armii Ludowej Świt. W 1945 r. Lasy Starachowickie wraz z częścią przyległych lasów prywatnych zostały upaństwowione.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Iłżecka, Puszcza. W: Encyklopedia PWN [on-line]. Wydawnictwo Naukowe PWN. [dostęp 2018-11-05].
  2. Puszcza Iłżecka, Lasy Iłżeckie, Lasy Starachowickie. W: Encyklopedia Leśna [on-line]. [dostęp 2018-11-05].