Pył diamentowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Opad słupków lodowych w Inari wilgotność 80%, temperatura -16°C
Słup słoneczny na pyle diamentowym.

Słupki lodowe, pył diamentowyopad niewielkich kryształków lodu w formie słupków, blaszek, nierozgałęzionych w gwiazdki igiełek o rozmiarach do 1 mm[1]; Występują podczas mroźnej pogody.

Symbol diamond dust WMO.svgsymbol przewidziany dla zjawiska opadu słupków lodowych, pyłu diamentowego[2]

Powstawanie i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Mogą wystąpić w dowolnym miejscu na ziemi gdzie występują mroźne zimy, w powietrzu z dużą liczbą jąder kondensacji już w temperaturach poniżej -10°C natomiast w powietrzu czystym dopiero poniżej temp. -40°C. Na Antarktydzie pył diamentowy tworzy się najczęściej w temp. -25°C[3][4]. Pył diamentowy składa się zazwyczaj z dobrze wykształconych kryształów lodu (słupków czasami także płytek) o średnicy około 100 μm[3]. Podczas opadu może wystąpić dynamicznie zmieniające się lekkie zamglenie, jednak widoczność nie spada przeważnie poniżej 1km[3]. Niezmiernie rzadko widoczność jest ograniczona do 600m, jednak nie należy mylić tego opadu z mgłą lodową[5].

Słupek lodowy

Słupki lodowe padają z chmur Cirrus lub Cirrostratus jednak mogą również powstać bliżej powierzchni ziemi bezpośrednio w powietrzu przez resublimację pary wodnej zgromadzonej w atmosferze[4][1]. Opad występuje przy bezchmurnym niebie[6] jest on dobrze widoczny w promieniach Słońca, Księżyca w postaci skrzących się punkcików stąd nazwa pył diamentowy. Słupki lodowe opadają tak wolno, że sprawiają wrażenie zwieszonych w powietrzu.

Pył diamentowy w Polsce występuje bardzo rzadko. Najczęściej spotykany jest w klimacie okołobiegunowym i polarnym, gdzie może być obserwowany kilka dni pod rzad. Opad słupków lodowych obserwuje się przy powierzchni ziemi, w górnych warstwach troposfery oraz w polarnych chmurach stratosferycznych. Grubość warstwy opadu pyłu diamentowego może wynosić od 20 do 300m[5]..

Efekty świetlne[edytuj | edytuj kod]

Światło załamując się w kryształach lodu w formie płytek lub słupków o podstawie sześciokątnej może tworzyć zjawiska optyczne zwane halo, słońca poboczne, słup świetlny. Pył diamentowy może mieć postać kryształów płatkowych o podstawie sześciokątnej, prawie trójkątnej lub prawie czworokątnej – powstają wtedy rzadkie rodzaje halo, jak np. łuk Kerna.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Na stacji Antarktycznej Plateau opad pyłu diamentowego średnio występuje przez 316 dni w roku. Inne badania wykazały, że 70% opadów w roku 1978 w rejonie stacji Plateau wypadło w formie pyłu diamentowego, dla porównania całkowita suma opadu wyniosła 25 mm[5]

W kodzie METAR opad słupków lodowych zapisywany jest jako IC[5]. Nazwa pył diamentowy (ang. diamond dust) jest stosowana do opisu opadu słupków lodowych

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Słownik tematyczny terminów, wyrażeń i zwrotów stosowanych w prognozach meteorologicznych., Warszawa: Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, 2010
  2. Dziennik Klimatyczny, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
  3. a b c WMO, Diamond Dust | International Cloud Atlas, International Cloud Atlas [dostęp 2018-03-04] (ang.).
  4. a b АТМОСФЕРНЫЕ ЯВЛЕНИЯ - КЛАССИФИКАЦИЯ И ОПИСАНИЕ, meteocenter.net [dostęp 2018-03-04].
  5. a b c d WikiZero - Diamond dust, www.wikizero.com [dostęp 2018-03-04] (tur.).
  6. Diamond dust - AMS Glossary, glossary.ametsoc.org [dostęp 2018-03-04] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]