Ramón María del Valle-Inclán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ramón María del Valle-Inclán, właśc. Ramón Jose Simon del Valle y Peña (ur. 28 października 1866 w Vilanova de Arousa w prowincji Pontevedra, zm. 5 stycznia 1936 w Santiago de Compostela) – hiszpański pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dorastał w Galicji, studiował prawo na uniwersytecie w Santago de Compostela, później po wyjeździe do Meksyku osiadł w Madrycie, gdzie stał się znany z powodu swojej barwnej osobowości. W 1888 debiutował krótkimi opowiadaniami zamieszczonymi w miejscowej prasie. W 1916 podczas I wojny światowej udał się na front, będąc korespondentem wojennym dziennika "El Imparcial" we Francji. Na początku tworzył pod wpływem modernistyczne] twórczości Rubéna Darío; napisał wówczas (w latach 1902-1905) powieściową tetralogię Sonatas (wydane w Polsce w 1925 jako Sonaty wiosenna i letnia). Był twórcą terminu "esperpento" ("okropne, obrzydliwe osoby lub rzeczy") na określenie techniki groteskowego zdeformowania obrazu świata realnego, którą stosował w swoich dramatach, m.in. Rogi pana Bagateli (pol. tłumaczenie ukazało się w 7. numerze pisma "Dialog" z 1969), Blaski cyganerii (1923; pol. tłumaczenie w wyborze Dziwadła i makabrydy z 1975), a także w powieściach, m.in. Tyran Banderas (1925, wyd. pol. 1973). Jest również autorem sztuki Luces de Bohemia (1920, Światła Bohemii) i powieści La corte de los milagros (1927), Viva mi dueño (1928) oraz niedokończonej Baza de espadas (wyd. pośmiertnie 1958). Jego utwory były krytyczne wobec tradycji i rzeczywistości, co łączyło je z twórczością pisarz Pokolenia 1898. Z początku był zwolennikiem karlistów, a później sympatykiem anarchizmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]