Stanisław Hebanowski (reżyser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Hebanowski
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1912
Brzóstków
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1983
Gdynia
Miejsce spoczynku cmentarzu w Gieczu
Zawód, zajęcie reżyser teatralny, prozaik, tłumacz, krytyk literacki i teatralny

Stanisław Hebanowski (ur. 25 stycznia 1912 w Brzóstkowie, zm. 18 stycznia 1983 w Gdyni) – polski reżyser teatralny, prozaik, tłumacz, krytyk literacki i teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Wielkopolsce, w 1931 roku ukończył gimnazjum klasyczne w Jarocinie. W latach 1929-1931 studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1931-1935 studiował na wydziałach historii sztuki i filozofii ścisłej, studiów nie ukończył.

Po II wojnie światowej, już od 1945 r. pracował w referatach kultury – Jarocina, Gniezna i Poznania. W 1948 roku został kierownikiem literackim Teatru Polskiego w Poznaniu. W latach 1948-1949 był kierownikiem literacko-inscenizacyjnym Opery Poznańskiej. Od 1949-1959 był kierownikiem literackim Teatru Polskiego w Poznaniu. W latach 1960-1963 był kierownikiem literackim Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. W latach 1963-1969 był kierownikiem literackim Teatru Polskiego w Poznaniu. W latach 1969-1973 był kierownikiem literackim Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1973-1980, kierownikiem artystycznym. W 1973 roku zdał egzamin reżyserski.

Debiutem reżyserskim Stanisława Hebanowskiego był dramat „Odwiedziny o zmroku” Tadeusza Rittnera wystawiony w 1948 w Teatrze Polskim w Poznaniu. W Teatrze Wybrzeże zrealizował 23 przedstawienia, w tym „Czekając na GodotaSamuela Becketta (1970), Wesele Stanisława Wyspiańskiego (1976) czy też polską prapremierę „Heleny” Eurypidesa, który to utwór sam przełożył na język polski.

W okresie gdańskim reżyserował w teatrze TVP. Reżyserował także opery w Operze Bałtyckiej w Gdańsku. Ponadto był autorem przekładów i adaptacji tekstów dramatów. Jego zainteresowania translatorskie dotyczyły literatury antycznej, francuskiej oraz dramatu węgierskiego.

W 1980 przeszedł na emeryturę. 18 stycznia 1983 zmarł w drodze do Szczecina, dokąd wybierał się na próbę spektaklu „Czekając na Godota” w Teatrze Współczesnym. Zmarł na zawał serca na peronie dworca w Gdyni[1][2]. Został pochowany obok grobu swojego dziadka Stanisława Hebanowskiego, na cmentarzu w Gieczu[3].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Laureat Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (za 1980)[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O Hebanowskim, „Stanisław Hebanowski”, 3 lutego 2012 [dostęp 2017-06-20] (pol.).
  2. Inne historie: Evviva l’arte!, teatralny.pl [dostęp 2017-06-20].
  3. Żurowski 1985 ↓, s. 199.
  4. Splendor Gedanensis 2016. Dali najwięcej gdańskiej kulturze

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Żurowski, Hebanowski, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1985, s. 199, ISBN 83-221-0234-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]