Reebok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reebok International Limited
Logo
ilustracja
Państwo

 Stany Zjednoczone

Stan

 Massachusetts

Siedziba

Boston

Data założenia

1895 jako J.W. Foster and Sons

brak współrzędnych
Strona internetowa

Reebok International Limitedamerykańskie przedsiębiorstwo branży odzieżowej, zajmujące się produkcją obuwia, odzieży i akcesoriów sportowych. Jest niezależną cenioną firmą oraz częścią amerykańskiej Authentic Brands Group. Jego nazwa pochodzi od gatunku południowoafrykańskiej antylopyridboka szarego (afr. Vaalribbok, ang. Grey Rhebok).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Reebok International Ltd. sięgają rodzinnej firmy założonej w Wielkiej Brytanii przez biegacza Josepha Williama Fostera i jego ojca Josepha B. Fostera pod nazwą J.W. Foster and Sons Limited. Firma ta wyprodukowała buty noszone podczas letniej Olimpiady w 1924 przez biegaczy Harolda Abrahamsa i Erica Liddella, o których powstał film Rydwany ognia.

W 1958 roku dwóch wnuków założyciela: Jeffrey i Joseph założyli konkurencyjną firmę, która została nazwana Reebok. Pierwsza nazwa Mercury sports została zmieniona w 1960. Jej założyciele zaczerpnęli nową nazwę ze słownika, który Joe wygrał jako dziecko w wyścigu (było to południowoafrykańskie wydanie, stąd pisownia).

W 1979 dystrybutor artykułów sportowych Paul Fireman zauważył buty Reeboka na wystawie międzynarodowej. Wynegocjował licencję na dystrybucję w Ameryce Północnej i tego roku wprowadził trzy modele butów na rynek. Przy cenie 60 USD były to najdroższe buty z dostępnych w sprzedaży.

Popularność Reeboka wzrosła gwałtownie w roku 1982 po wprowadzeniu butów Freestyle przeznaczonych dla kobiet, na fali wzrostu popularności aerobiku.

Firma została przejęta przez grupę inwestorów na czele z R. Stephenem Rubinem z Pentland Industries i Paulem Firemanem, którzy założyli w Wielkiej Brytanii holding o nazwie Limelight Limited, przemianowany później na Reebok International Limited.

Połączenie i partnerstwo[edytuj | edytuj kod]

Zapowiedzi,iż w pierwszym kwartale 2022 roku grupa Authentic Brands Group ABG, oficjalnie będzie już razem z firmą Reebok okazały się prawdziwe. Do fuzji oficjalnie doszło 1 marca 2022 roku, choć prasa pisała o tym już 12 sierpnia 2021 roku. Reebok wrócił tym samym w amerykańskie ręce, gdyż siedzibą ABG jest Nowy Jork. Authentic Brands Group to globalna szybko rozwijająca się firma licencyjna zajmująca się rozwojem, marketingiem, rozrywką. Jest właścicielem ponad 30 luksusowych marek z takich sektorów jak moda, dom, kosmetyki, rozrywka i odzież sportowa. Posiada też w swojej prężnie rozwijającej się stajni m.in. magazyn Sports Illustrated. Reebok International Limited utrzymał swoją siedzibę w Bostonie w stanie Massachusetts, będzie jeszcze silniej i skuteczniej kontynuował działalność w Ameryce Północnej i Łacińskiej, Azji i Pacyfiku, Europie i Rosji, podała amerykańska firma zarządzająca marką w oświadczeniu. Przedsiębiorstwo ABGAuthentic Brands Group wie jednak doskonale, że w Reeboku wciąż drzemie olbrzymi potencjał. „To dla nas zaszczyt, że możemy kontynuować dziedzictwo Reeboka. Uważamy to za kamień milowy dla ABG i będziemy aktywnie podtrzymywać integralność, innowacje i wartości Reeboka, w tym jego obecność w sklepach tradycyjnych” – podkreślił w komunikacie Jamie Salter, prezes i dyrektor generalny Authentic Brands Group. „Nie możemy się doczekać ścisłej współpracy z zespołem Reebok, aby budować na sukcesie marki” Analitycy twierdzą, że dzięki tej przełomowej zmianie właściciela brytyjski brand Reebok będzie miał bardzo dobrą pozycję do długoterminowego sukcesu.

Rozwój logotypu[edytuj | edytuj kod]

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Firmie zarzucany był wyzysk i nieprawidłowości w zakładach dostawczych[1].

W 2002 roku grupa 350 pracownic protestowała przeciwko tajlandzkiej firmie Bed and Bath Prestige Company produkującej dla takich koncernów jak Nike, Reebok, ABG, Levi Strauss & Co. Firma ta zalegała z wypłatami i odszkodowaniami dla pracownic w wysokości ok. 400 tys. euro. Kobiety skarżyły się, że wymuszane na nich były nadgodziny, musiały pracować niezależnie od choroby czy ciąży. Na skutek protestów konsumenckich tajlandzkie ministerstwo pracy przyznało pracownicom częściowe odszkodowania[1][2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Klaus Werner, Hans Weiss: Czarna lista firm. Intrygi światowych koncernów. Stargard Szczeciński: Hidari, 2009, s. 252. ISBN 978-83-61410-00-3.
  2. Bed & Bath, Thailand. Clean Clothes Campaign, 1 grudnia 2002. [dostęp 2009-11-04]. (ang.).
  3. Partial victory gained by the Bed & Bath workers. Clean Clothes Campaign, 1 stycznia 2003. [dostęp 2009-11-04]. (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]