Refat Czubarow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Refat Czubarow
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 września 1957
Samarkanda
Partia Blok Petra Poroszenki

Refat Abdurachmanowycz Czubarow, ukr. Рефат Абдурахманович Чубаров, krym. Refat Abdurahman oğlu Çubarov, łot. Refats Čubarovs (ur. 22 września 1957 w Samarkandzie) – ukraiński polityk i działacz społeczny krymskotatarskiego pochodzenia, wiceprzewodniczący i następnie przewodniczący Medżlisu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w średniej szkole technicznej w Symferopolu, później pracował jako murarz w Mołdawii. W 1983 ukończył studia w Państwowym Instytucie Historyczno-Archiwalnym w Moskwie, po czym został zatrudniony w Centralnym Archiwum Państwowym im. Rewolucji Październikowej i Budownictwa Socjalistycznego Łotewskiej SRR w Rydze (pełnił m.in. obowiązki dyrektora). W 1989 wybrano go w skład Rady Deputowanych Ludowych Rygi (mandat radnego sprawował w niepodległej Łotwie do 1994, był członkiem frakcji Frontu Ludowego Łotwy).

Pod koniec lat 80. zaangażował się w tatarskie odrodzenie narodowe, zasiadając w Państwowej Komisji ds. Tatarów Krymskich przy Radzie Ministrów ZSRR (1990–1991), a później pełniąc obowiązki przewodniczącego Centralnej Rady Organizacji Ruchu Narodowego Tatarów Krymskich (1991–1993). W 1994 wyjechał na Krym. W tym samym roku wybrano go posłem do Rady Najwyższej Autonomii. Stanął na czele frakcji deputowanych tatarskich „Kurułtaj”, pełnił obowiązki wiceprzewodniczącego Rady Najwyższej. W 1997 zasiadł w Radzie ds. Polityki Językowej przy Prezydencie Ukrainy (funkcję tę pełnił do 2001). Rok później uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej Ukrainy. Po raz kolejny wybierany był w latach 2002 i 2006 z ramienia Bloku Nasza Ukraina (jako kandydat Ludowego Ruchu Ukrainy). Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję w 2007 z listy bloku Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona.

Objął obowiązki wiceprzewodniczącego Medżlisu oraz Rady Przedstawicieli Tatarów Krymskich. W 2005 został członkiem Komisji ds. Obywatelstwa przy Prezydencie Ukrainy. W 2006 zasiadł w Radzie ds. Polityki Narodowościowej. W 2013 powierzono mu funkcję przewodniczącego Medżlisu.

W październiku 2014 bez powodzenia kandydował na posła z listy Bloku Petra Poroszenki. W grudniu tegoż roku został nominowany przez prezydenta Petra Poroszenkę (wraz z Jewhenem Zacharowem i Jarosławem Hrycakiem) na członka komisji konkursowej Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy[1]. W maju 2015 objął wakujący mandat w Radzie Najwyższej VII kadencji.

Ma trzy córki: Ritę, Dinarę i Nijarę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]