Refleksologia (pseudonauka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Refleksologia, lub terapia „zonowa” – zaliczana do medycyny alternatywnej, pseudonaukowa metoda rzekomego leczenia różnych schorzeń poprzez uciskanie odpowiednich obszarów powierzchni ciała zwanych refleksami, które znajdują się na stopach, rękach oraz twarzy. Według tej metody, narządy wewnętrzne i części ciała mają być powiązane z określonymi obszarami powierzchni ciała, których uciskanie za pomocą kciuka i palców ma rzekomo prowadzić do poprawy funkcjonowania danego organu lub części ciała. Według osób praktykujących refleksologię, owe masaże mają wspomagać proces tzw. „samoleczenia”.

Przyjęta zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Według refleksologii ciało ludzkie dzieli się na 5 par stref, zwanych zonami, które biegną od czubka głowy do stóp i rąk, gdzie znajdują swoje zakończenie w obszarach refleksów. Jeśli któryś z organów jest obecny w jednej lub dwu zonach, odpowiadający mu obszar refleksów można znaleźć w tej samej strefie na stopach. Kiedy uciskamy te miejsca, stymulujemy przepływ energii, która ma działać uzdrawiająco na znajdujące się w zonie narządy.

Refleksologia, będąc terapią holistyczną, opiera się na koncepcji, w której cały ludzki organizm znajduje swoje odbicie w poszczególnych jego częściach. Zgodnie z tą teorią żaden z organów nie funkcjonuje w izolacji, ale współpracuje z innymi na rzecz zdrowia całego ciała. Dlatego też nagromadzenie toksyn w jednej z części ciała prowadzi do tego, że pozostałe muszą pracować ciężej, żeby skompensować zaburzenia energii. Poprzez pracę na refleksach stóp refleksolog ma powodować usunięcie toksyn blokujących kanały energetyczne i doprowadzić organizm do naturalnego stanu równowagi energetycznej.

Nie ma dokładnej naukowej wiedzy na temat tego, jak uciskanie stóp może wpływać na inne organy wewnątrz poszczególnych stref.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według zwolenników tej metody początki refleksologii sięgają starożytności. Malowidła znalezione w egipskim Grobowcu Lekarza w Sakkarze przedstawiają starożytnych terapeutów uciskających stopy i dłonie swoich pacjentów. Również Chińczycy korzystali z metody uciskania punktów na stopach wraz z zabiegami akupunktury.

Dzisiejszą refleksologię zapoczątkowała Eunice Ingham, która w latach 30. XX wieku rozpowszechniła tę metodę[1][2]. Kiedy po raz pierwszy się z nią zetknęła była pod tak wielkim jej wrażeniem, że zrezygnowała ze szpitalnego etatu i rozpoczęła praktykę prywatną jako refleksolog. Napisała następnie pierwszą książkę o refleksologii, by następnie otworzyć pierwszą specjalistyczną szkołę kształcącą refleksologów (w tym też czasie „terapia zonowa” została przemianowana na refleksologię). Ingham poświęciła 40 lat swego życia na praktykę i propagowanie tej metody leczenia. Zmarła w 1974 roku.

Od 2005 roku refleksologia jest w Polsce zawodem.

Zdobycie tytułu Dyplomowanego Refleksologa wymaga w Polsce przejścia trzech etapów szkolenia pod okiem nauczyciela zawodu, następnie dwóch warsztatów z udziałem nauczycieli zawodu oraz głównej założycielki Polskiego Instytutu Refleksologii. Dopiero wtedy Refleksolog podchodzi do egzaminu złożonego z niemal 400 pytań, głównie z anatomii[3].

Mapa stóp[edytuj | edytuj kod]

Przykład mapy stóp, pokazującej obszary, które według refleksologów korespondują z organami znajdującymi się w strefach, „zonach” ciała. Istnieje podobna mapa pokazująca te pozycje na wewnętrznych częściach dłoni.

Foot chart1.png
       Mózg        Żołądek
       Zatoki        Śledziona
       Głos        Wątroba
       Przysadka        Pęcherzyk żółciowy
       Szyja i Gardło        Nadnercza
       Oczy        Trzustka
       Uszy        Nerka
       Pacha        Moczowód
       Ramię i Ręka        Pęcherz moczowy
       Płuco i Pierś        Jelito grube
       Serce        Jelito cienkie
       Tarczyca i Oskrzela        Kość ogonowa
       Splot słoneczny        Nerw kulszowy
       Przepona        Kępki Peyera
       Wyrostek robaczkowy  

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Refleksologia nie jest uznawana za skuteczną metodę leczniczą. Naukowa, poparta dowodami wiedza medyczna nie daje podstaw do założenia, że propagowane przez refleksologów masaże mogą przynieść istotne korzyści dla zdrowia osób chorych, poza efektem placebo. Tym niemniej, zwraca się uwagę, iż metody stosowane przez refleksologów są nieinwazyjne, nie obejmują naruszania ciągłości tkanek ani podawania leków, w związku z czym nie są obarczone ryzykiem znaczących komplikacji czy działań niepożądanych i na ogół nie spotykają się ze silną krytyką ekspertów medycznych. Zauważa się jednak, że korzystanie z metod tzw. medycyny alternatywnej, do których należy refleksologia, w przypadkach wielu poważnych chorób może dawać chorym fałszywe poczucie bezpieczeństwa i opóźnić podjęcie przez nich innego, konwencjonalnego i skutecznego leczenia, które jest niezbędne do uratowania ich zdrowia lub życia. Z drugiej strony część badaczy konkluduje, że korzystanie z refleksologii jako metody pomocniczej wobec leczenia konwencjonalnego w niektórych sytuacjach może przynieść pewne ograniczone korzyści, np. redukcję bólu w okresie pooperacyjnym po operacjach onkologicznych[4][5][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patricia Benjamin. Eunice D. Ingham and the development of foot reflexology in the U.S. „American Massage Therapy Journal”, 1989. 
  2. Massagenerd.com Presents History of Massage, Therapies & Rules (ang.). [dostęp 2007-10-12].
  3. Zarys etapów nauki - Polski Instytut Refleksologii, „Polski Instytut Refleksologii” [dostęp 2017-01-26] (pol.).
  4. Jenny Jones i inni, Is there a specific hemodynamic effect in reflexology? A systematic review of randomized controlled trials, „Journal of Alternative and Complementary Medicine (New York, N.Y.)”, 19 (4), 2013, s. 319–328, DOI10.1089/acm.2011.0854, ISSN 1557-7708, PMID23072265 [dostęp 2019-02-09].
  5. Andrew McVicar i inni, Influence of Study Design on Outcomes Following Reflexology Massage: An Integrative and Critical Review of Interventional Studies, „Journal of Alternative and Complementary Medicine (New York, N.Y.)”, 22 (9), 2016, s. 739–750, DOI10.1089/acm.2016.0015, ISSN 1557-7708, PMID27463943 [dostęp 2019-02-09].
  6. Sook-Hyun Lee i inni, Meta-Analysis of Massage Therapy on Cancer Pain, „Integrative Cancer Therapies”, 14 (4), 2015, s. 297–304, DOI10.1177/1534735415572885, ISSN 1552-695X, PMID25784669 [dostęp 2019-02-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]