Rent (musical)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy musicalu Rent. Zobacz też: artykuł Rent o filmowej adaptacji musicalu.
Rent
Tytuł oryginalny Renti
Muzyka Jonathan Larson
Słowa Stany Zjednoczone Jonathan Larson
Scenariusz Jonathan Larson
Na podstawie Cyganeria, Giacomo Puccini
Teatr New York Theatre Workshop, Off-Broadway
Data premiery Stany Zjednoczone25 stycznia 1996
Ostatni spektakl 7 września 2008
Producenci Jeffrey Seller, Kevin McCollum, Allan S. Gordon[1]
Reżyseria Michael Greif[1]
Kierownictwo muzyczne Tim Weil[1]
Choreografia Marlies Yearby[1]
Scenografia Paul Clay[1]
Kostiumy Angel Wendt[1]
Światło Blake Burba[1]
Obsada Anthony Rapp, Daphne Rubin-Vega, Idina Menzel, Taye Diggs,

Rent to musical z muzyką i librettem Jonathana Larsona nawiązujący do opery Giacomo Pucciniego Cyganeria. Opisuje rok życia grupy ubogich młodych artystów walczących o przetrwanie w ubogiej dzielnicy Nowego Jorku Lower East Side w epoce AIDS. Jest jednym z pierwszych dzieł scenicznych dotykających tematyki narkomanii, homoseksualności i transseksualizmu, porusza kontrowersyjne tematy trzymając się konwencji musicalu i rock opery.

Musical zdobył wiele nagród, między innymi Tony Award za najlepszy musical oraz Nagrodę Pulitzera w kategorii dramatu. Jego premiera odbyła się 25 stycznia 1996 w New York Theatre Workshop. Twórca musicalu, Jonathan Larson zmarł nagle nad ranem w dniu premiery.

Historia spektaklu[edytuj | edytuj kod]

Geneza powstania[edytuj | edytuj kod]

Koncepcja[edytuj | edytuj kod]

W 1988 r. dramaturg Billy Aronson chciał stworzyć musical na podstawie Cyganerii Giacomo Pucciniego przeniesionej do współczesnego Nowego Jorku[2]. W 1989 roku Jonathan Larson, 29-letni kompozytor rozpoczął z Aronsonem współpracę nad tym projektem, komponując dwa utwory (później włączone do musicalu) – Santa Fe i Splatter (później tytuł zmieniony na Rent) oraz I Should Tell You. Różnice w dalszych koncepcjach spowodowały, że w 1991 roku Larson poprosił Aronsona o pozwolenie na zrealizowanie samodzielne dzieła wg własnej koncepcji. Jego celem było napisanie opery rockowej, "zaprezentowanie teatru muzycznego pokoleniu MTV"[3]. Aronson i Larson zawarli umowę, że jeśli sztuka pojawi się na Broadwayu, Aronson otrzyma udział w dochodach[3].

Wstępne etapy[edytuj | edytuj kod]

Jonathan Larson skoncentrował się na tworzeniu Rent na początku lat dziewięćdziesiątych, w ciągu siedmiu lat stworzył setki utworów dokonując wielu zasadniczych zmian (dzieło ostatecznie zawiera czterdzieści dwa utwory), zarabiając w tym czasie na utrzymanie jako kelner w restauracji. Jesienią 1992 roku Larson zaprezentował dyrektorowi artystycznemu New York Theatre Workshop, Jamesowi Nicolowi, taśmę i skrypt. Pierwsze próby czytane miały miejsce w marcu 1993 roku ukazując wiele problemów wynikających z długości i skomplikowania utworu[3].

Przed prapremierą[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy 1994 a 1996 rokiem spektakl był próbnie wystawiany na deskach off-broadwayowskiego teatru New York Theatre Workshop, większość utworów z tego okresu nie znalazła się w ostatecznym dziele. Premierę zapowiedziano na 25 stycznia 1996 roku. W noc poprzedzającą premierę autor dzieła zmarł nagle w swoim mieszkaniu z powodu tętniaka aorty, spowodowanego najprawdopodobniej przez zespół Marfana[4]. Wcześniej był na obserwacji w 2 szpitalach, lecz nie został właściwie zdiagnozowany.

Prapremiera[edytuj | edytuj kod]

Rent w Nederlander Theatre

Reżyser (Michael Greif) początkowo nie wiedział, co zrobić. Przedstawienie premierowe miało zostać odwołane, lecz z woli rodziców Larsona odbyło się. Rozpoczęło się w wersji koncertowej, przybici aktorzy śpiewali na siedząco. Stopniowo wykonawcy zaczęli wchodzić w swoje role i II akt potoczył się w wersji scenicznej[3][5]. W premierowej obsadzie wystąpili:[1]

Większość obsady debiutowała tym występem jako wykonawca.

Dalsze występy przebiegły zgodnie z planem, spektakl błyskawicznie zdobył popularność, na co miały wpływ entuzjastyczne recenzje i okoliczności śmierci kompozytora. Wkrótce 150 osobowa widownia New York Theatre Workshop okazała się za mała. Ze względu na przytłaczającą popularność spektakl został przeniesiony na Broadway do Nederlander Theatre w dniu 29 kwietnia 1996 roku[2].

Producenci wprowadzili zwyczaj losowania tanich 20 dolarowych biletów do nabycia w dniu spektaklu, co przyczyniło się do wzrostu popularności teatru muzycznego wśród młodszego pokolenia. W dniu 24 kwietnia 2006 odbył się charytatywny spektakl z udziałem oryginalnej obsady, który zebrał 2 miliony dolarów dla fundacji: Jonathan Larson Performing Arts Foundation oraz Friends In Deed.

Spektakl został wystawiony po raz ostatni w dniu 7 września 2008 roku jako 5124 przedstawienie[1], co czyni go dziewiątym najdłużej granym na Broadwayu. Ostatni występ został zarejestrowany i wyświetlony w kinach oraz wydany na DVD i Blu-ray. Produkcja zarobiła łącznie ponad 280 milionów dolarów[6].

Broadway-off revival[edytuj | edytuj kod]

W dniu 11 sierpnia 2011 spektakl wrócił na sceny Nowego Jorku, jest wystawiany na off-broadwayowskiej scenie New World Stages, ponownie w reżyserii Michaela Greifa[7].

Pozostałe inscenizacje[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

Do chwili obecnej miały miejsce 3 polskie inscenizacje Rent.

Gdańsk[edytuj | edytuj kod]

Polska prapremiera miała miejsce w Gdańsku, w Centrum Stocznia Gdańska dnia 15 kwietnia 2005 roku. Sztukę wystawił w oryginale (po angielsku) zespół Maybe Theatre Company, amatorski teatr działający przy katedrze anglistyki Uniwersytetu Gdańskiego. Spektakl reżyserował Paweł Lewandowski, w rolach głównych wystąpili: Łukasz Tartas jako Mark, Marcin Szczepański jako Roger, Joanna Knitter jako Joanne, Łukasz Wesołowski jako Angel.

Chorzów[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza polskojęzyczna adaptacja Rent (przekład: Paweł Marcinkiewicz) miała premierę 22 grudnia 2006 roku w Teatrze Rozrywki w Chorzowie[8][9]. Reżyserował Ingmar Villqist, w rolach głównych wystąpili: Artur Święs jako Mark, Maciej Balcar jako Roger, Alona Szostak w roli Mimi, Dominik Koralewski jako Collins, Jakub Lewandowski jako Angel, Anna Sroka jako Maureen, Izabela Malik jako Joanne[10].

Szczecin[edytuj | edytuj kod]

Trzecia adaptacja musicalu miała premierę w szczecińskiej Operze na Zamku dnia 7 listopada 2008. Sztukę reżyserował na podstawie własnego tłumaczenia Andrzej Ozga, w rolach głównych wystąpili: Grzegorz Duda jako Mark, Janusz Kruciński jako Roger, Karolina Adamska jako Mimi, Mateusz Brzeziński jako Collins, Filip Cembala jako Angel, Renata Gosławska jako Maureen, Dorota Pawłowska jako Joanne[11],. Ostatnie przedstawienie odbyło się najprawdopodobniej 10 czerwca 2010.[12]

Świat[edytuj | edytuj kod]

Musical był wystawiany w wielu krajach świata, poza Polską również m.in. w: Danii , Estonii, Finlandii, Islandii, Irlandii, Norwegii, Szwecji, Belgii, Holandii, Irlandii, Meksyku, Panamie, Boliwii, Brazylii, Argentynie, Rosji, Chinach, Korei Południowej, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Tajwanie, Japonii, Filipinach, Singapurze, Tajlandii, RPA, Australii, Nowej Zelandii, Izraelu, Puerto Rico, Austrii, Peru oraz Trynidadzie i Tobago.

Poza angielską powstały 22 wersje językowe: duńska, estońska, fińska, islandzka, norweska, szwedzka, holenderska, francuska, niemiecka, portugalska, hiszpańska, włoska, węgierska, polska, słowacka, grecka, rosyjska, chińska (mandaryńska oraz kantońska), koreańska, japońska i hebrajska.

Inspiracje[edytuj | edytuj kod]

Podstawową inspiracją dla Larsona jest opera Giacomo Pucciniego Cyganeria. Symbolicznie premiera Rent została zaplanowana prawie dokładnie w stulecie światowej prapremiery Cyganerii[2]. Oba dzieła opowiadają o życiu ubogich młodych artystów zagrożonych śmiertelną chorobą (gruźlica w Cyganerii, AIDS w Rent). Nazwiska i charaktery postaci z Rent również silnie nawiązują do postaci z opery Pucciniego.

Rent Cyganeria
Mark Cohen, niezależny filmowiec Marcello, malarz
Roger Davis, muzyk, nosiciel HIV Rodolfo, poeta
Mimi Marquez, tancerka, nosicielka HIV Mimi, krawcowa chora na gruźlicę
"Angel" Dumott Schunard, drag queen Schaunard, muzyk
Tom Collins, gej, "filozof" Colline, filozof
Maureen Johnson, performerka Musetta, piosenkarka
Joanne Jefferson, prawnik Alcindoro, radca stanu
Benjamin "Benny" Coffin III, właściciel lokali Benoit, właściciel lokali

Rent cytuje Cyganerię w wielu momentach:

  • Utwór Light My Candle w warstwie muzycznej i w treści jest inspirowany duetem Mimi i Rudolfa Quando me n'vo
  • aria Sì, mi chiamano Mimì tłumaczy się na "Yes, they call me Mimì" (zwą mnie Mimi) – tekst użyty w utworze Light My Candle
  • w utworze La Vie Bohème Roger próbuje bezskutecznie skomponować dzieło swego życia, Mark komentuje, że "nie przypomina walca Musetty" (inny tytuł arii Quando me n'vo). Mark pod koniec spektaklu odnajduje swoją melodię, jest ona oparta na finale ww. arii.

W musicalu twórca zawarł również wątki autobiograficzne:

  • żył latami w dzielnicy artystycznej utrzymując się z pracy dorywczej
  • przeniósł elementy wyposażenia swego ówczesnego mieszkania na scenę – nielegalny piec opalany drewnem, wanna w środku kuchni, zepsuty domofon, klucz zrzucany gościom
  • Larson podobnie jak Mark został porzucony przez swoją dziewczynę dla kobiety
  • twórca uczestniczył regularnie w spotkaniach grup wsparcia nosicieli wirusa HIV, w utworze Will I? opisującym taki meeting postaci noszą imiona przyjaciół Larsona zmarłych na AIDS a słowa użyte w tytule i tekście Will I loose my dignity? (Czy utracę godność?) zostały wypowiedziane przez jednego z nich

Główne postaci[edytuj | edytuj kod]

Obsada Rent w 2005
  • Mark Cohen – twórca filmu dokumentalnego. Narrator spektaklu. Jest współlokatorem Rogera i Collinsa, do czasu kiedy Collins się wyprowadza, były chłopak Maureen. Alter ego autora musicalu Jonathana Larsona. Głos: Baryton/Niski tenor
  • Roger Davis – muzyk zakażony wirusem HIV, były narkoman, współlokator Marka. Jego marzeniem jest napisać przed śmiercią piosenkę, która będzie zapamiętana. Głos: Tenor
  • Mimi Márquez – tancerka klubowa, narkomanka, zakażona HIV. Mieszka pod Markiem i Rogerem, zaleca się do Rogera. Jest byłą dziewczyną Benny'ego. Głos: Kontralt z beltem.
  • Tom Collins – gej chorujący na AIDS. Geniusz informatyczny, nauczyciel, anarchistyczny włóczęga. Były współlokator Rogera, Marka, Benny'ego i Maureen, wyprowadził się do Angela. Głos: Baryton/Tenor
  • Angel Dumott Schunard – drag-queen, perkusista, zarażony AIDS. Jest zakochany w Tomie. Głos: Tenor (z szerokim falsetem).
  • Maureen Johnson – biseksualna artystka performance. Była dziewczyna Marka i aktualna dziewczyna Joanne. Głos: Mezzosopran z beltem.
  • Joanne Jefferson – prawniczka, lesbijka – dla której Maureen zostawiła Marka. Głos: Kontralt.
  • Benjamin "Benny" Coffin III – wynajmuje mieszkanie Markowi, Rogerowi i Mimi, wcześniej ich współlokator. Głos: Baryton.

Epizody

  • Mrs. Cohen – stereotypowo żydowska matka Marka. Jej wiadomości na sekretarce telefonu stanowią podstawę utworów: Voicemail 1, Voicemail 3 i Voicemail 5.
  • Alexi Darling – producentka telewizyjna, która próbuje zatrudnić Marka po obejrzeniu jego filmu. W Voicemail 3 i Voicemail 4.
  • Pan i Pani Jefferson – rodzice Joanne Jefferson, wiadomości Voicemail 2. Pan Jefferson jest również jednym z wykonawców Voicemail 5.
  • Pani Davis – matka Rogera, która zostawia wiadomość w Voicemail 5
  • Pani Marquez – hiszpańskojęzyczna mama Mimi, śpiewa po hiszpańsku w Voicemail 5,
  • Pan Grey – teść Benny'ego.
  • The Man – lokalny diler narkotyków, u którego zaopatruje się Mimi.
  • Gordon – jeden z członków "Life Support". Gra również postać Mana.
  • Steve – jeden z członków "Life Support". Zazwyczaj gra też postać Kelnera.
  • Ali – jeden z członków "Life Support".
  • Pam – jeden z członków "Life Support".
  • Sue – jeden z członków "Life Support".
  • Squeegee Man – chłopak myjący szyby aut.

Akcja[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Wieczór wigilijny. Mark kręci film dokumentalny filmując bez przerwy wszystko, co dzieje się w jego otoczeniu. Jego współmieszkaniec Roger usiłuje komponować na gitarze (Tune Up # 1), rozmowę przerywa matka Marka nagrywająca się na sekretarkę (Voicemail # 1). Pod dom przybywa ich dawny współlokator Tom Collins, który zostaje pobity na ulicy zanim zdąży wejść. Dzwoni ich dawny współlokator Benjamin "Benny" Coffin III (Tune Up # 2) oznajmiając im że kupił budynek w którym mieszkają. Domaga się zapłaty. Mark i Roger odmawiają płacenia czynszu (Rent). Tymczasem Angel odnajduje pobitego Collinsa na ulicy (You Okay Honey?) i wprowadza go do mieszkania. Z powrotem na poddaszu, Mark wychodzi przypominając Rogerowi o zażyciu AZT (Tune Up # 3). Roger nadal próbuje napisać piosenkę, która go unieśmiertelni, zanim umrze na AIDS (One Song Glory). Ich sąsiadka z dołu, tancerka w klubie go-go Mimi Marquez przychodzi prosząc Rogera o zapalenie świeczki (Light My Candle), kilkakrotnie ją zdmuchuje flirtując z nim.

Do Joanne, która przygotowuje performance Maureen dzwonią rodzice (Voicemail # 2). Angel, jako drag queen i Collins przybywają z zakupami kupionymi za podejrzanie zarobione pieniądze (Today 4 U). Benny przybywa z ofertą: jeśli Mark przekona Maureen (swa byłą dziewczynę), aby odwołała jej protestujący performance, on pozwoli im dalej mieszkać bez opłat (You'll See). Mark odrzuca ofertę. Po wyjściu Benny'ego Angel i Collins zapraszają Marka i Rogera do udziału w zebraniu Life Support, lokalnej grupy wsparcia nosicieli HIV.

Mark idzie naprawić sprzęt nagłaśniający na performance Maureen, spotyka tam nową partnerkę byłej dziewczyny – Joanne. Po początkowej nieufności znajdują wspólny język – użalają się nad trudnym do zniesienia przez partnera charakterem Maureen. (Tango: Maureen). Potem Mark przychodzi nieco spóźniony na spotkanie grupy wsparcia (Life Support). W międzyczasie Mimi próbuje uwieść Rogera (Out Tonight), ale jest przez niego odrzucana (Another Day), Roger następnie wraca do pustego mieszkania zadręczając się koszmarem własnej śmierci na AIDS (Will I?).

W drodze na koncert Collins, Mark i Angel spotkają bezdomną handlarkę, który wścieka się na Marka nie pozwalając się filmować (On the Streets). Collins opowiada o swoim marzeniu – ucieczce z Nowego Jorku i otwarciu restauracji (Santa Fe). Wkrótce potem, Collins i Angel wyznają sobie nawzajem miłość (I'll Cover You). Joanne prowadzi jednocześnie dwie rozmowy telefoniczne koordynując przygotowania do protestu (We're Okay). Roger zaprasza Mimi na performance Maureen i kolację po nim. Tymczasem ludzie bezdomni z ulicy skarżą się na brak miejsca do spędzenia Bożego Narodzenia (Christmas Bells).

Maureen przybywa odegrać monodram w stylu performance – abstrakcyjną krytykę kierowaną w stronę nowobogackiego Benny'ego z wykorzystaniem metaforycznych krów i buldogów (Over The Moon). Spektakl kończy się gromadnym muczeniem wszystkich widzów (w tym fragmencie spektaklu zwykle aktywnie uczestniczy publiczność oglądająca przedstawienie).

"Life Cafe" – sceneria utworu La Vie Boheme

Grupa przyjaciół przenosi się do lokalu Life Cafe, gdzie spotykają również Benny'ego ze swymi kontrahentami. Benny krytykuje styl życia byłych kolegów twierdząc, że cyganeria już nie istnieje. Sprowokowani artyści przedstawiają swój manifest życiowy (La Vie Boheme A) pełen prowokacji intelektualnych i obyczajowych. Mimi oskarża Rogera o ignorowanie jej. Roger stara się wyjaśnić swą wstrzemięźliwość, jest bowiem naznaczony i nie może się zaangażować. Nagle dzwonią beepery obu, przypominając o porze zażycia AZT. Oboje odkrywają, że są w tej samej sytuacji – zarażeni wirusem HIV (I Should Tell You). Roger nie broni się dłużej przed uczuciem. Wraca Joanne, informując innych w lokalu, że protest przeniósł się na ulice, które są pełne muczących ludzi (La Vie Boheme B) a ktoś zamknął ich budynek na kłódkę.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Akt rozpoczyna zbiorowo wykonywany utwór Seasons of Love rozważający, jak mierzyć rok życia – drugi akt rozgrywa odbywa się w ciągu roku następującego po pierwszym akcie.

Cyganeria zebrała się świętować Nowy Rok (Happy New Year A). Poczta głosowa (Voicemail # 3) ujawnia, że Mark sfilmował performance Maureen oraz późniejsze zamieszki, a jego reportaż ukazał się w wieczornych wiadomościach i wzbudził zainteresowanie mediów – dzwoni do niego producentka Alexi Darling. Maureen chce zostać producentką Marka. Benny przychodzi z ofertą rozejmu, cyganeria mu nie ufa. Sugeruje, że za zmianą jego stanowiska stoi Mimi, jego była dziewczyna, co oczywiście wścieka Rogera. Angel próbuje ratować sytuację – wszyscy przyrzekają sobie przyjaźń, Roger i Mimi przepraszają się nawzajem, jednak gdy Mimi pozostaje sama, kupuje od dealera narkotyków działkę (Happy New Year B).

Walentynki. Zaczyna się psuć atmosfera pomiędzy przyjaciółmi. Maureen i Joanne zrywają ze sobą (Take Me Or Leave Me). Angel jest już śmiertelnie chory ( Seasons of Love B), relacje Rogera i Mimi się pogarszają, Roger myśli o wyjeździe z miasta. Mimi wraca do domu późno po narkotykach, Roger podejrzewa, że zdradza go z Bennym. Będąc z dala od siebie wyznają swą tęsknotę do siebie nawzajem (Without You). Collins niańczy umierającego Angela. Podzielone pary, patrząc na umierającego przyjaciela i jego wiernego partnera, uświadamiają sobie małostkowość własnych problemów. Roger i Mimi oraz Joanne i Maureen chronią się nawzajem w swoich ramionach. Do Marka znów dzwoni Alexi (Voicemail # 4) kusząc karierą.

Halloween. Scena onirycznej orgii rozgrywającej się najprawdopodobniej w głowie umierającego Angela (Contact). Po śmierci przyjaciele wspominają jego wielkoduszność, na końcu Collins zostaje sam i ze złamanym sercem śpiewa o partnerze, który odszedł (I'll Cover You <Reprise>). Mark przyjmuje ofertę pracy od Alexi, potem w samotności zastanawia się nad sensem swego życia na uboczu jako obserwator (Halloween). Roger decyduje się na wyjazd do Santa Fe, znów zrywa z Mimi, która odchodzi do Benny'ego. Maureen i Joanne ponownie kilkakrotnie kłócą się i godzą. Collins prosi wszystkich o uszanowanie śmierci Angela. (Goodbye Love). Mimi próbuje zatrzymać Rogera, lecz ten opętany idee fixe skomponowania swojej piosenki wyjeżdża. Mimi znika.

Wigilia Bożego Narodzenia. Roger wraca, wraz z Markiem wyśpiewują swe artystyczne credo (What You Own), Mark rzuca pracę dla Alexi koncentrując się na własnym filmie. Dzwonią po kolei rodzice wszystkich głównych bohaterów martwiąc się o swoje dzieci (Voice Mail # 5). Collins przynosi mnóstwo pieniędzy pochodzących z przeprogramowanych bankomatów. Pojawiają się nagle Joanne i Maureen, które znalazły dogorywającą Mimi na ulicy. Mimi wyznaje Rogerowi na łożu śmierci swą miłość (Finale A). Roger uświadamia sobie, że Mimi była "melodią" jego życia, której bezskutecznie szukał gdzie indziej i również wyznaje jej miłość (Your Eyes). Mimi kona, lecz po chwili odzyskuje przytomność – twierdzi, że zmierzała w stronę światła, lecz Angel ją zawrócił. Przyjaciele jeszcze raz gromadzą się razem, oglądają zakończony film Marka o nich samych, śpiewają hymn afirmujący życie – to, które im jeszcze pozostało (Finale B).

Utwory[edytuj | edytuj kod]

Akt I

  • Tune Up #1 — Mark i Roger
  • Voice Mail #1 — matka Marka
  • Tune Up #2 — Mark, Roger, Collins, i Benny
  • Rent — Zespół
  • You Okay Honey? — Angel, Collins i bezdomny
  • Tune Up #3 — Mark i Roger
  • One Song Glory — Roger
  • Light My Candle — Mimi i Roger
  • Voice Mail #2 — Pan i Pani Jefferson
  • Today 4 U — Collins, Roger, Mark i Angel
  • You'll See — Benny, Mark, Roger, Collins i Angel
  • Tango: Maureen — Joanne i Mark
  • Life Support — Zespół
  • Out Tonight — Mimi
  • Another Day — Mimi, Roger i Zespół
  • Will I? — Zespół
  • On the Street — Mark,Collins,Angel i bezdomna
  • Santa Fe — Collins, Angel i Mark
  • I'll Cover You — Angel i Collins
  • We're Okay — Joanne
  • Christmas Bells — Zespół
  • Over the Moon — Maureen
  • La Vie Bohème A — Zespół
  • I Should Tell You — Mimi i Roger
  • La Vie Bohème B — Company

Akt II

  • Seasons of Love — Zespół
  • Happy New Year A — Mark, Roger, Mimi, Collins, Angel, Maureen i Joanne
  • Voice Mail #3 — matka Marka i Alexi Darling
  • Happy New Year B — Mark, Roger, Mimi, Collins, Angel, Maureen, Joanne i Benny
  • Take Me or Leave Me — Maureen i Joanne
  • Seasons of Love B — Zespół
  • Without You — Roger i Mimi
  • Voice Mail #4 — Alexi Darling
  • Contact — Angel i Zespół
  • I'll Cover You (Reprise) — Collins i Zespół
  • Halloween — Mark
  • Goodbye Love — Mark, Roger, Mimi, Collins, Maureen, Joanne i Benny
  • What You Own — Roger i Mark
  • Voice Mail #5 — matka Rogera, matka Mimi, pan Jefferson i matka Marka
  • Finale A — Zespół
  • Your Eyes — Roger
  • Finale B — Zespół


Rejestracje[edytuj | edytuj kod]

Filmowe[edytuj | edytuj kod]

Adaptacja filmowa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Rent.

W roku 2005 reżyser Chris Columbus przeniósł musical na duży ekran. W filmie wystąpili:

Prawie cała obsada filmu to premierowa obsada broadwayowska z 1996 – wyjątkiem są dwie aktorki odtwarzające postaci Mimi i Joanne. Niektóre elementy fabuły zostały nieznacznie zmienione, a niektóre piosenki zostały zmienione na recytatywy. Największą zmianą w konstrukcji jest przeniesienie utworu Seasons of Love z początku II aktu sztuki na początek filmu. W trakcie montażu zrezygnowano również z utworu Halloween oraz Contact. Film nie zwrócił nakładów na niego poniesionych[13].

Ostatni spektakl[edytuj | edytuj kod]

Ostatni broadwayowski spektakl na deskach teatru (z 7 września 2008 roku) został sfilmowany i wyświetlony w kinach oraz wydany na DVD i Blu-ray w lutym 2009 roku[14][15].

W obsadzie znaleźli się:

  • Adam Kantor jako Mark Cohen
  • Will Chase jako Roger Davis
  • Renée Elise Goldsberry jako Mimi Marquez
  • Michael McElroy jako Tom Collins
  • Justin Johnston jako Angel Dumott Schunard
  • Eden Espinosa jako Maureen Johnson
  • Tracie Thoms jako Joanne Jefferson
  • Rodney Hicks jako Benjamin "Benny" Coffin III

W zarejestrowanym przedstawieniu wystąpiły dwie osoby biorące udział w premierze w 1996 – Rodney Hicks (odtwarzający wtedy rolę epizodyczną) oraz Gwen Stewart (odtwarzająca tą samą rolę – bezdomnej)[1][16].

Muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Powstały dwa zapisy muzyczne spektakli.

Original Broadway Cast Recording[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1996 wydano dwupłytowy album z prawie pełnym zapisem spektaklu[17] zawierający 43 utwory. Ostatni utwór płyty to powtórzenie Seasons of Love z gościnnym udziałem Stevie Wondera. W obsadzie znalazła się premierowa obsada spektaklu.

W grudniu 1999 roku wydano skróconą jednopłytową wersję albumu zawierającą 21 utworów[18]

Soundtrack z filmu[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2005 wydano dwupłytowy album z zapisem piosenek z filmu Chrisa Columbusa[19]. Album zawierał 28 utworów i był nagrany przez obsadę filmu. Jednocześnie wydano skróconą, jednopłytową wersję zawierającą 17 utworów[20].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagroda Tony[edytuj | edytuj kod]

Musical był nominowany w 1996 roku do dziesięciu nagród Tony zdobywając cztery:[21]

  • dla najlepszego musicalu
  • dla najlepszego libretta – Jonathan Larson
  • za najlepszą muzykę – Jonathan Larson
  • dla najlepszego aktora drugoplanowego – Wilson Jermaine Heredia

Inne nagrody w 1996[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Pulitzera w kategorii dramatu[22]
  • 5 nagród Drama Desk Award
  • 2 nagrody Theater World Award dla najlepszego New Talent: Adam Pascal
  • 1 nagroda New York Drama Critics Circle Award
  • 1 nagroda Outer Critics Circle Award
  • 1 nagroda Drama League Award
  • 3 nagrody Obie Award[23]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]